Îşaya 57 FHB Father's Heart Bible™

57 ¹Rastîtî helak dibe, û tu kes wê li dilê xwe nake; mirovên dilsoz têne birin, û tu kes fêm nake ku rastîtî ji xerabiya ku wê bê têne parastin. ²Ew dikeve aştiyê; ew li ser nivînên xwe dibên—her kesê ku bi durustî dimeşe.

³Lê hûn—werin vir, gelî zarokên efsûnbazê, gelî dûndana zînêkar û qehpikê! ⁴Hûn bi kê re tinazan dikin? Hûn li ber kê devê xwe vedikin û zimanê xwe dirêj dikin? Ma hûn ne zarokên serhildanê, dûndana derewê ne, ⁵hûn ên ku di nav dara maziyan de bi şehwetê dişewitin, di bin her dareke hişîn de, hûn ên ku zarokên xwe di newalan de serjê dikin, di bin kelemên zinaran de? ⁶Di nav kevirên hilû yên newalê de para te ye; erê, ew pişka te ne. Ji wan re te diyariya vexwarinê rijandiye, te diyariya hêşînahiyê aniye. Ma ezê bi vê hemûyê razî bibim? ⁷Li ser çiyayekî bilind û berz te nivîna xwe danî; li wir jî tu hilkişiyayî ku qurban bikî. ⁸Li pişt derî û kadînê te nîşana xwe danî. Min berda, te nivîna xwe vekir; tu hilkişiyayî ser û te ew fireh kir. Te bi wan re peyman çêkir; te ji nivîna wan hez kir, te li tazîtiya wan nêrî. ⁹Tu bi rûn çûyî ba padîşah û te bîhnxweşên xwe li hev kom kir; te qasidên xwe dûr şandin, û heta cîhana miriyan jî ew daxistin. ^a a v9 “Padîşah” bi îhtîmaleke mezin Molekê, xwedayekî kenaanî yê ku bi qurbana zarokan ve girêdayî ye, destnîşan dike. ¹⁰Ji dirêjahiya rêya xwe tu westiyayî, lê belê te negot: “Hêvî tuneye.” Te hêzeke nû dît, û loma tu lawaz nebûyî. ¹¹Tu ewqas ji kê tirsiyayî û saw girtî ku te derew kir, û ez neanîm bîra xwe, û te li ser nefikirî? Ma min ne ewqas dirêj deng nekir ku êdî tu ji min natirsî? ¹²Ezê rastîtiya te û kirinên te eşkere bikim, lê ew ji te re kêrî nakin. ¹³Gava tu bang dikî, bila berhevoka pûtên te xilas bike te! Bayê hemûyan bibe, bîhnek wan dibe. Lê kesê ku xwe bi min dispêre, wê welat bi dest bixe û çiyayê min ê pîroz bi mîrat bistîne.

Rê Bo Malê Vekin

¹⁴Û wê bê gotin: “Ava bikin, ava bikin, rê amade bikin! Her asteng ji ber rêya gelê min rakin.”

¹⁵Çimkî Yê Bilind û Berz wiha dibêje—Bavê me, yê ku her û her dijî, yê ku navê wî Pîroz e: “Ez li cîhê bilind û pîroz rûdinim, û her weha bi yê ku bişkestî û di ruh de nizm e re jî, da ku ruhê yên nizm vejînim û dilê yên bişkestî vejînim. ^b b v15 Bavê me li cîhê bilind û pîroz dijî—û her weha xwe dike malek bi dilşikestiyan re. Ev dilê Xwedê yê eşkerekirî ye: heman Bavê ku her û her dijî, berjêr dibe da ku bi her kesê ku ruhê wî pelçiqiyaye re rûne. ¹⁶Çimkî ez wê her û her şer nekim, ne jî wê her tim hêrs bibim; çimkî wê hingê ruh wê li ber min lawaz bibe—ew bîhna jiyanê bi xwe ya ku min çêkir. ¹⁷Ji ber çavbirçîtiya wî ya gunehkar ez hêrs bûm; min ew lêxist, min rûyê xwe veşart, û ez hêrs bûm—lê belê wî berê xwe her diqeliband, li pey rêya dilê xwe diçû. ¹⁸Min rêyên wî dîtin, lê ezê wî qenc bikim; ezê wî bimeşînim û tesellîyê vegerînim ji wî re û ji yên ku ji bo wî şîn digirin re, ¹⁹pesindayînê tînim ser lêvên wan. Aştî, aştî ji yê dûr û ji yê nêzîk re,” Bavê me dibêje, “û ezê wan qenc bikim.” ^c c v19 Pawlos vê aştiya-ji-dûr-û-nêzîk re rasterast li ser Îsa diecibîne: “Ew hat û ji we re ku dûr bûn aştî mizgîn da û ji yên ku nêzîk bûn re jî aştî” (Efes. 2:17). Soza Bavê ya aştiyê bi riya Kur hem digihe Cihûyan hem jî Milletan.

²⁰Lê belê xerabkar mîna behra ku diçerixe ne, ya ku nikare bêdeng bibe, ya ku avên wê herrî û qir radikin.

²¹“Aştî tuneye,” Bavê me dibêje, “ji xerabkaran re.”