Wong Bener Ngaso, Wong Mbalela Nglambrang

Wong becik padha mati lan ora ana kang nggatekake. Rama kita nyebutake kurban bocah lan paturon ana ing gunung-gunung dhuwur, banjur ndangu sapa kang padha diwedeni nganti padha lali marang Panjenengane. Panjenengane Kang Mahaluhur lan Mahasuci ngandika yen Panjenengane manggon bebarengan karo wong kang remuk lan marasake wong kang terus-terusan lunga nyingkir.

Pasal 57.

Wong kang bener tumpes, nanging ora ana wong siji-sijia kang nggatekake; para wong kang setya katimbalan lunga, nanging ora ana kang ngerti yen wong kang bener iku kaslametake saka ala kang bakal teka. Wong mau lumebu ing katentreman; padha ngaso ana ing paturone—saben wong kang lakune jujur.

Nanging kowe—mrenea, heh anak-anake tukang teluh, turune laki jina lan wong lonthe! Kowe padha nggeguyu sapa? Marang sapa kowe padha mangap-mangapake cangkemmu lan melet-meletake ilatmu? Apa kowe iku dudu anak-anake pambalela, turune cidra, kowe kang murub ing hawa nepsu ana ing satengahe wit-witan ber, ing sangisore saben wit kang ijo, kang mragad anak-anakmu ana ing jurang-jurang, ing sangisore selaning watu karang? Ana ing satengahe watu-watu kang lemper ing jurang iku panduwekmu; iya, iku kang dadi bubuhanmu. Marang watu-watu mau kowe wis ngesokake kurban unjukan, kowe wis nggawa kurban dhaharan. Apa Aku kudu rena marang kabeh iki? Ana ing gunung kang dhuwur lan ngrembuyung kowe masang paturonmu; ana ing kono uga kowe munggah saprelu nyaosake kurban. Ing saburine lawang lan jejenenging lawang kowe masang pralambangmu. Nyingkur Aku, kowe mbukak paturonmu; kowe munggah menyang paturon mau lan kokgawe amba. Kowe gawe prajanjian karo wong-wong mau; kowe nresnani paturone, kowe ndeleng kawudane. Kowe lelungan sowan marang sang raja kanthi lenga lan numpuk-numpuk lenga wangimu; kowe ngutus para utusanmu menyang panggonan kang adoh, lan nganti Dakturunake tekan ing jagading wong mati. ^a Kowe sayah marga saka dawaning dalanmu, nanging kowe ora ngucap, “Wis ora ana pangarep-arep.” Kowe nemu kakuwatan anyar, mulane kowe ora dadi lemes. Sapa ta kang kokgegirisi lan kokwedeni nganti kowe goroh, lan ora eling marang Aku, sarta ora mikir babar pisan? Apa Aku ora wis meneng suwe banget nganti kowe ora wedi maneh marang Aku? Aku bakal mbukak kabeneranmu lan panggawemu, nanging kabeh mau ora bakal migunani tumrap kowe. Yen kowe sesambat, cikben golonganing brahalamu kang ngluwari kowe! Angin bakal nggawa kabeh mau lunga, sawijining ambekan bakal nglarak kabeh mau. Nanging sapa kang ngungsi marang Aku bakal ngenggoni nagara iki lan tampa warisan gunungKu kang suci.

Resikana Dalan Mulih

Lan bakal ana dhawuh: “Tatanen, tatanen, cawisna dalane! Singkirna saben pepalang saka dalaning umatKu.”

Awit mangkene pangandikane Panjenengane kang Mahaluhur lan kang Mahadhuwur—Rama kita, kang gesang ing salawas-lawase, kang asmane Suci: “Aku dedalem ana ing panggonan kang dhuwur lan suci, lan uga nunggil karo wong kang remuk atine lan kang andhap asor rohe, supaya nguripake rohe wong kang andhap asor lan nguripake atine wong kang remuk atine. ^b Awit Aku ora bakal terus-terusan madoni, lan ora bakal duka salawase; awit yen mangkono rohe wong bakal lemes ana ing ngarsaKu— ya ambekaning urip kang wis Dakgawe. Marga saka pamburune marang kadonyan kang dosa iku Aku duka; Aku nggebag wong iku, Aku ndhelikake pasuryanKu, lan Aku duka—nanging wong mau tetep mlengos, nuruti dalaning atine dhewe. Aku wis mirsani dalan-dalane, nanging Aku bakal marasake wong iku; Aku bakal nuntun lan maringake panglipur maneh marang wong iku lan marang para wong kang nangisi, sarta njalari lambene padha ngucapake pamuji. Tentrem, tentrem tumrap wong kang adoh lan kang cedhak,” mangkono pangandikane Rama kita, “lan Aku bakal marasake wong-wong mau.” ^c

Nanging wong duraka iku kaya sagara kang ngolak-alik, kang ora bisa anteng, kang banyune nggolak-nggolak lendhut lan rereged.

“Ora ana katentreman,” mangkono pangandikane Rama kita, “tumrap wong duraka.”