يسعياه 57 FHB Father's Heart Bible™

57 ¹سچار ناس ٿئي ٿو، پر ڪو بہ اهو دل تي نہ ٿو رکي؛ وفادار ماڻهو کنيا وڃن ٿا، پر ڪو بہ نہ ٿو سمجهي تہ سچار ايندڙ برائيءَ کان بچايا وڃن ٿا. ²هو سلامتيءَ ۾ داخل ٿئي ٿو؛ اهي پنهنجن بسترن تي آرام ڪن ٿا—هر ڪو جيڪو ديانتداريءَ سان هلي ٿو.

³پر اوهين—هيڏانهن اچو، اي جادوگرڻيءَ جا ٻارؤ، اي زانيءَ ۽ ڪسبڻ جي اولاد! ⁴اوهين ڪنهن جي ٺٺولي ٿا ڪريو؟ ڪنهن جي خلاف وات ڦاڙيو ٿا ۽ زبان ٿا ڪڍو؟ ڇا اوهين بغاوت جا ٻار، ڪوڙ جو اولاد نہ آهيو، ⁵اوهين جيڪي بلوطن جي وچ ۾، هر سائي وڻ هيٺان شهوت ۾ ٻرو ٿا، جيڪي واديءَ ۾، پٿرن جي ڏارن هيٺان پنهنجن ٻارن کي ذبح ڪريو ٿا؟ ⁶واديءَ جي ملائم پٿرن ۾ تنهنجو حصو آهي؛ ها، اهي ئي تنهنجو نصيب آهن. انهن لاءِ تو پيئڻ جو نذرانو اوتيو آهي، اناج جو نذرانو آندو آهي. ڇا مان انهن سڀني تي راضي ٿيان؟ ⁷هڪ ڏاڍي اوچي ۽ بلند جبل تي تو پنهنجو بستر وڇايو آهي؛ اتي بہ تون قرباني ڏيڻ لاءِ چڙهي وئينءَ. ⁸دروازي ۽ چوکٽ جي پويان تو پنهنجي نشاني بيهاري آهي. مون کي ڇڏي ڏيئي، تو پنهنجو بستر ننگو ڪيو؛ ان تي چڙهي، تو ان کي ويڪرو ڪيو. تو انهن سان عهد ڪيو؛ تو انهن جي بستر سان پيار ڪيو، انهن جي ننگائپ تي نظر وڌئي. ⁹تون تيل کڻي بادشاهه ڏانهن وئينءَ ۽ پنهنجا عطر ڍير ڪيئي؛ تو پنهنجا ايلچي پري موڪليا، بلڪ انهن کي مئلن جي دنيا تائين هيٺ موڪليو. ^a a v9 ’بادشاهه‘ جو گهڻو ڪري اشارو مولڪ ڏانهن آهي، جيڪو ڪنعانين جو ڪوڙو معبود هو ۽ ٻارن جي قرباني سان واسطو رکندو هو. ¹⁰تون پنهنجي ڊگهي سفر کان ٿڪجي پئينءَ، تڏهن بہ تو نہ چيو تہ ”اها نااميدي آهي.“ تو نئين سگھ لڌي، تنهنڪري تون ڪمزور نہ ٿئينءَ. ¹¹تو ڪنهن جو ايترو ڊپ ۽ خوف کاڌو جو تو ڪوڙ ڳالهايو، مون کي ياد نہ ڪيو، ۽ ان تي ڌيان نہ ڏنو؟ ڇا مان ايتري ڊگهي مدت کان خاموش نہ رهيو آهيان جو هاڻي تون مون کان نہ ٿي ڊڄين؟ ¹²مان تنهنجي سچائي ۽ تنهنجا ڪم ظاهر ڪندس، پر اهي تو کي ڪو فائدو نہ ڏيندا. ¹³جڏهن تون دانهن ڪرين، تڏهن تنهنجي بتن جو ذخيرو تو کي ڇڏائي! هوا انهن سڀني کي کڻي ويندي، هڪ ڦوڪ انهن کي اڏائي ويندي. پر جيڪو مون ۾ پناهه وٺندو، سو ملڪ جو مالڪ ٿيندو ۽ منهنجي پاڪ جبل جو وارث ٿيندو.

گهر ڏانهن واٽ صاف ڪريو

¹⁴تڏهن چيو ويندو تہ ”رستو ٺاهيو، ٺاهيو، واٽ تيار ڪريو! منهنجي قوم جي واٽ مان هر رڪاوٽ هٽايو.“

¹⁵ڇاڪاڻ تہ اهو اوچو ۽ بلند، اسان جو پيءُ، جيڪو ابد تائين جيئرو آهي ۽ جنهن جو نالو پاڪ آهي، هيئن ٿو فرمائي تہ ”مان اوچي ۽ پاڪ جاءِ ۾ رهان ٿو، ۽ انهيءَ سان بہ جيڪو ٽٽل ۽ روح ۾ نمانو آهي، تہ جيئن مان نمانن جي روح کي ۽ ٽٽلن جي دل کي جياريان. ^b b v15 اسان جو پيءُ اوچي ۽ پاڪ جاءِ ۾ رهي ٿو — ۽ ٽٽل دل وارن سان بہ پنهنجو گهر ٺاهي ٿو. اهو خدا جي دل جو ظهور آهي: اهو ئي پيءُ جيڪو ابد تائين جيئرو آهي، هر اهڙي ماڻهوءَ سان رهڻ لاءِ جهڪي ٿو جنهن جو روح ڪچليل آهي. ¹⁶ڇاڪاڻ تہ مان سدائين جهيڙو نہ ڪندو رهندس، نڪي هميشه ڪاوڙيل رهندس؛ ڇاڪاڻ تہ ان وقت روح منهنجي اڳيان ڪمزور ٿي پوندو—اهو ئي زندگيءَ جو ساهه جيڪو مون پيدا ڪيو. ¹⁷سندس گناهگار لالچ ڪري مان ڪاوڙيو؛ مون کيس ڌڪ هنيو، پنهنجو منهن لڪايو، ۽ ڪاوڙيو—تڏهن بہ هو منهن موڙيندو رهيو، پنهنجي دل جي واٽ تي هلندو رهيو. ¹⁸مون سندس واٽون ڏٺيون آهن، پر مان کيس شفا ڏيندس؛ مان کيس رهنمائي ڪندس ۽ کيس ۽ سندس لاءِ ماتم ڪندڙن کي وري تسلي ڏيندس، ¹⁹انهن جي چپن تي ساراهه آڻيندس. پري ۽ ويجهن کي سلامتي، سلامتي،“ اسان جو پيءُ ٿو فرمائي، ”۽ مان کين شفا ڏيندس.“ ^c c v19 پولس پري ۽ ويجهن لاءِ هن سلامتيءَ کي سڌو سنئون يسوع تي لاڳو ڪري ٿو: ’هن اچي اوهان کي، جيڪي پري هئا، سلامتيءَ جي خوشخبري ٻڌائي ۽ انهن کي بہ، جيڪي ويجها هئا‘ (افسين 2:17). پيءُ جو سلامتيءَ جو واعدو فرزند جي وسيلي يهودين ۽ غير قومن ٻنهي تائين پهچي ٿو.

²⁰پر بدڪار ڪاوڙيل سمنڊ وانگر آهن، جيڪو ساڪن نہ ٿو ٿي سگهي، جنهن جو پاڻي ڪيچڙ ۽ مٽي اڇلائي ٿو.

²¹”ڪابہ سلامتي ناهي،“ اسان جو پيءُ ٿو فرمائي، ”بدڪارن لاءِ.“