यशया 57

57 ¹ नीतिमान नष्ट होतो, तरी कोणी ते मनावर घेत नाही; विश्वासू माणसे उचलली जातात, आणि येणाऱ्या संकटापासून नीतिमानांना वाचवले जाते हे कोणी समजत नाही. ² तो शांतीत प्रवेश करतो; जे सरळपणे चालतात ते सर्व आपापल्या शय्येवर विसावा घेतात.

³ पण तुम्ही — इकडे या, चेटकिणीच्या मुलांनो, व्यभिचारी व वेश्येच्या संतानांनो! ⁴ तुम्ही कोणाची थट्टा करता? कोणाविरुद्ध तुम्ही आपले तोंड वासता आणि जीभ बाहेर काढता? तुम्ही बंडखोरीची मुले, असत्याची संतती नाही का — ⁵ एला वृक्षांमध्ये कामवासनेने पेटणारे तुम्ही, प्रत्येक हिरव्या झाडाखाली, जे खोऱ्यांमध्ये आपल्या मुलांचा वध करता, खडकांच्या कपारींखाली? ⁶ खोऱ्यातील गुळगुळीत दगडांमध्ये तुझा वाटा आहे; होय, तेच तुझे नशीब आहेत. त्यांना तू पेयार्पण ओतले आहेस, तू अन्नार्पण अर्पिले आहेस. या सर्वांनी मी संतुष्ट व्हावे का? ⁷ उंच व भव्य पर्वतावर तू आपली शय्या घातली आहेस; तेथेही तू यज्ञ अर्पण करण्यास चढून गेलास. ⁸ दाराच्या व दाराच्या खांबाच्या मागे तू आपले चिन्ह उभारले आहेस. मला सोडून तू आपली शय्या उघडी केलीस; तू तिच्यावर चढलास आणि ती रुंद केलीस. तू त्यांच्याशी करार केलास; तुला त्यांची शय्या आवडली, तू त्यांची नग्नता पाहिलीस. ⁹ तू तेल घेऊन राजाकडे गेलीस आणि आपली सुगंधी द्रव्ये पुष्कळ केलीस; तू आपले दूत दूरवर पाठवलेस, आणि त्यांना मृतलोकापर्यंत खाली पाठवलेस. ^a a v9 'राजा' हा बहुधा मोलख याला सूचित करतो, जो बालबली अर्पणाशी संबंधित एक कनानी देव होता. ¹⁰ तुझ्या मार्गाच्या लांबीने तू थकून गेलीस, तरी तू “आशा नाही” असे म्हटले नाहीस. तुला नवीन शक्ती मिळाली, म्हणून तू क्षीण झाली नाहीस. ¹¹ तू कोणाची इतकी धास्ती व भीती बाळगलीस की तू खोटे बोललीस, आणि माझी आठवण ठेवली नाहीस, व त्याचा विचारही केला नाहीस? मी इतका काळ शांत राहिलो नाही का की तू आता माझे भय बाळगत नाहीस? ¹² मी तुझी नीतिमत्ता व तुझी कृत्ये उघड करीन, पण ती तुला उपयोगी पडणार नाहीत. ¹³ तू आरोळी मारशील तेव्हा, तुझ्या मूर्तींचा संग्रह तुला सोडवो! वारा त्या सर्वांना उडवून नेईल, एक श्वास त्यांना घेऊन जाईल. पण जो माझा आश्रय घेतो तो देश वतन करील आणि माझा पवित्र पर्वत वारसा म्हणून मिळवील.

घरी परतण्याचा मार्ग मोकळा करा

¹⁴ आणि असे म्हटले जाईल: “रस्ता बांधा, रस्ता बांधा, मार्ग तयार करा! माझ्या लोकांच्या वाटेतून प्रत्येक अडथळा दूर करा.”

¹⁵ कारण उंच व उन्नत असलेला — आमचा पिता, जो सर्वकाळ राहतो, ज्याचे नाव पवित्र आहे, तो असे म्हणतो: “मी उंच व पवित्र स्थानी वास करतो, आणि जो पश्चात्तापी व आत्म्याने नम्र आहे त्याच्याबरोबरही राहतो, नम्रांच्या आत्म्याला नवजीवन देण्यासाठी आणि पश्चात्तापी लोकांच्या हृदयाला नवजीवन देण्यासाठी. ^b b v15 आमचा पिता उंच व पवित्र स्थानी राहतो — आणि भग्नहृदयी लोकांबरोबरही आपले घर करतो. हेच देवाचे हृदय प्रकट झाले आहे: जो पिता सर्वकाळ राहतो तोच खाली वाकून, ज्याचा आत्मा चिरडला गेला आहे अशा कोणाहीबरोबर वास करतो. ¹⁶ कारण मी सर्वकाळ झगडत राहणार नाही, किंवा नेहमी रागावणार नाही; कारण तसे झाले तर आत्मा माझ्यापुढे क्षीण होईल — मी निर्माण केलेला जीवनाचा श्वासच. ¹⁷ त्याच्या पापी लोभामुळे मी रागावलो; मी त्याला मारले, मी आपले मुख लपवले, आणि मी रागावलो — तरी तो आपल्याच मनाच्या मार्गाने चालत दूर वळतच राहिला. ¹⁸ मी त्याचे मार्ग पाहिले आहेत, पण मी त्याला बरे करीन; मी त्याला मार्ग दाखवीन आणि सांत्वन पुन्हा देईन त्याला व त्याच्यासाठी शोक करणाऱ्यांना, ¹⁹ त्यांच्या ओठांवर स्तुती आणीन. दूरच्यांना व जवळच्यांना शांती, शांती असो, आमचा पिता म्हणतो, आणि मी त्यांना बरे करीन. ^c c v19 पौल ही दूरच्यांना व जवळच्यांना दिलेली शांती थेट येशूला लागू करतो: ‘त्याने येऊन दूर असलेल्या तुम्हांला शांतीची व जवळ असलेल्यांना शांतीची सुवार्ता सांगितली’ (इफिस २:१७). पित्याचे शांतीचे अभिवचन पुत्राद्वारे यहूदी व परराष्ट्रीय दोघांपर्यंत पोहोचते.

²⁰ पण दुष्ट खवळलेल्या समुद्रासारखे आहेत, जो स्थिर राहू शकत नाही, ज्याचे पाणी चिखल व गाळ ढवळून काढते.

²¹ “दुष्टांना शांती नाही,” आमचा पिता म्हणतो.