Perjangjian Rama urang di Horeb
Musa ngulang sapuluh kecap ka generasi anyar sarta negeskeun yen perjangjian teh dijieun jeung maranehna, lain ngan jeung kolot-kolotna. Sabat di dieu dumasar kana ngelingan jaman jadi budak. Jalma-jalma, sieuneun ku seuneu, menta Musa ngadengekeun pikeun maranehna, sarta Rama urang ngarep-ngarep sangkan hate maranehna tetep kitu.
5 1Nabi Musa ngagero sakumna urang Israil, tuluy saurna ka maranehna, “Eh urang Israil, regepkeun pikukuh jeung hukum anu ku Bapa diucapkeun ayeuna di hareupeun maraneh. Kudu diapalkeun sarta dilampahkeun kalawan gemet.” 2Rama urang geus ngayakeun perjangjian jeung urang di Horeb. 3Eta perjangjian teh lain diayakeun ku Rama urang jeung karuhun urang, tapi jeung urang, nya eta urang kabeh anu harirup ayeuna di dieu. 4Rama urang geus ngandika ka maraneh adu hareupan di gunung, ti jero seuneu.
5Harita Bapa nangtung di antara Rama urang jeung maraneh, pikeun nepikeun pangandika Rama urang ka maraneh, sabab maraneh sarieuneun ku seuneu teh sarta teu arunggah ka gunung. Kieu dawuhana-Na:
6“Kami teh Rama maraneh, anu geus ngaluarkeun maraneh ti tanah Mesir, nagri pangbudakan.
7“Maraneh ulah boga allah-allah sejen di hareupeun Kami.
8“Maraneh ulah nyieun arca tetironan, naon bae wangun barang anu aya di langit luhur, di bumi handap, atawa di jero cai handapeun bumi. 9Maraneh ulah sujud ka eta arca-arca sarta ulah ngabaktina, sabab Kami, Rama maraneh, teh Rama anu timburuan, anu nibankeun dosa kolot ka anak-anakna, nepi ka turunan katilu jeung kaopat ti jalma-jalma anu mikaceuceub ka Kami, 10tapi maparin asih satia ka sarebu turunan ti jalma-jalma anu mikaasih ka Kami sarta anu ngestokeun parentah-parentah Kami.
11“Maraneh ulah nyebut-nyebut jenengan Rama maraneh kalawan salah, sabab Rama urang moal ngantep jalma anu nyalahgunakeun jenengana-Na henteu dihukum.
12“Estokeun poe Sabat, sucikeun poe eta, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama maraneh ka maraneh. 13Genep poe lilana maraneh kudu digawe sarta ngalakonan sagala pagawean maraneh, 14tapi poe anu katujuh mah poe Sabat pikeun Rama maraneh. Ulah ngalakonan pagawean naon bae — boh maraneh, boh anak lalaki atawa awewe maraneh, boh gandek lalaki atawa awewe maraneh, boh sapi, kalde, atawa ingon-ingon sejenna, boh urang asing anu aya di kota-kota maraneh — supaya gandek lalaki jeung awewe maraneh bisa reureuh cara maraneh. 15Sing inget yen maraneh bareto jadi badega di Mesir, sarta Rama maraneh geus ngaluarkeun maraneh ti ditu ku panangan anu kiat sareng leungeun anu diacungkeun. Ku sabab eta Rama maraneh marentahkeun maraneh pikeun ngestokeun poe Sabat.
16“Masing hormat ka indung bapa maraneh, sakumaha anu diparentahkeun ku Rama maraneh ka maraneh, supaya panjang umur maraneh sarta supaya maraneh salamet di tanah anu rek dipaparinkeun ku Rama maraneh ka maraneh.
17“Maraneh ulah maehan.
18“Maraneh ulah jinah.
19“Maraneh ulah maling.
20“Maraneh ulah mere panyaksen palsu ngalawan batur.
21“Maraneh ulah mikahayang pamajikan batur. Ulah hayang ngabogaan imah batur, kebon, gandek lalaki atawa awewe, sapi, kalde, atawa naon bae anu jadi boga batur.”
22Kecap-kecap eta teh didawuhkeun ku Rama urang ka sakumna pakumpulan maraneh di gunung, ti jero seuneu, mega, jeung poek mongkleng, kalawan soara anu tarik; teu aya anu ditambahan deui. Eta dawuhan ditulis ku Mantenna dina dua papan batu, tuluy dipaparinkeun ka Bapa. 23Waktu maraneh ngadenge soara ti jero nu poek, bari gunung ngagedur ku seuneu, maraneh narindak ka Bapa — nya eta sakabeh kapala kaom jeung kokolot maraneh,
24tuluy pok maraneh ngaromong, “Tuh, Rama urang geus nembongkeun kamulyaan sareng kaagungana-Na ka kami; kami geus ngadenge soara-Na ti jero seuneu. Ayeuna kami nyaksian Rama urang ngandika jeung manusa, sarta jalmana angger hirup. 25Ayeuna naha atuh kami kudu paeh? Seuneu anu rohaka ieu bakal ngalebur kami. Lamun kami terus-terusan ngadenge soara Rama urang, tangtu kami paeh. 26Saha ti antara sakabeh manusa anu geus ngadenge soara Rama anu jumeneng ngandika ti jero seuneu, siga kami, tur tetep hirup? 27Mangga anjeun bae nu nyaketan, regepkeun sagala dawuhan Rama urang, tuluy wartoskeun ka kami sagala anu didawuhkeun ku Rama urang ka anjeun, tangtu ku kami bakal didarengekeun sarta diestokeun.”
28Rama urang ngadangu omongan maraneh ka Bapa, tuluy Rama urang ngandika ka Bapa, “Kami geus ngadenge omongan ieu jalma-jalma ka maneh. Sagala anu diucapkeunana teh bener. 29Mugia maranehna salawasna boga hate anu kieu — ajrih ka Kami sarta ngestokeun sagala parentah Kami salalanggengna — supaya maranehna jeung anak-anakna salamet salawasna! 30Jig geura bejakeun ka maranehna, ‘Baralik deui ka kemah masing-masing.’ 31Tapi maneh mah kudu tetep di dieu jeung Kami, supaya ku Kami dibejaan sagala parentah — pikukuh jeung hukum-hukum — anu kudu diwurukkeun ku maneh ka maranehna, supaya dilampahkeun di tanah anu ku Kami rek dipaparinkeun ka maranehna pikeun jadi milikna.”
32Ku sabab eta sing gemet ngalampahkeun sakumaha anu diparentahkeun ku Rama maraneh ka maraneh; ulah nyimpang ka katuhu atawa ka kenca. 33Tuturkeun sakabeh jalan anu diparentahkeun ku Rama maraneh, supaya maraneh harirup, mukti, sarta panjang umur di tanah anu bakal jadi milik maraneh.