Alkawarin Ubanmu a Horeb

Musa ya maimaita kalmomi goma ga sabon tsara, ya kuma nace cewa da su aka yi alkawarin, ba da iyayensu kaɗai ba. Asabar a nan ta dogara ga tunawa da bauta. Jama'a, da wutar ta tsoratar da su, suka roƙi Musa ya saurara a madadinsu, Ubanmu kuwa ya yi fatan zukatansu su dawwama haka.

Babi na 5.

Musa ya kira dukan Isra'ila ya ce musu, “Ku saurara, ya Isra'ila, ga ƙa'idodi da hukunce-hukuncen da nake faɗa a kunnuwanku yau. Ku koye su, ku kuma kiyaye su da kyau.” Ubanmu ya yi alkawari da mu a Horeb. Ubanmu bai yi wannan alkawari da kakanninmu ba, sai da mu—mu duka waɗanda muke da rai a nan yau. Ubanmu ya yi magana da ku fuska da fuska a kan dutsen, daga cikin wuta.

A lokacin nan na tsaya tsakanin Ubanmu da ku domin in faɗa muku maganar Ubanmu, gama kun ji tsoron wuta, ba ku kuwa hau dutsen ba. Ya ce,

“Ni ne Ubanku, wanda ya fisshe ku daga Masar, gidan bauta.

“Kada ku kasance da waɗansu alloli dabam a gabana.

“Kada ku ƙera wa kanku gunki, ko wata siffa ta abin da yake a sama, ko a ƙasa, ko a cikin ruwaye ƙarƙashin ƙasa. Kada ku rusuna musu, kada kuma ku bauta musu, gama ni, Ubanku, Uba ne mai kishi, mai hukunta laifin iyaye a kan 'ya'ya, har tsara ta uku da ta huɗu na masu ƙina, amma mai nuna madawwamiyar ƙauna ga tsararraki dubu na masu ƙaunata da masu kiyaye umarnaina.

“Kada ku yi amfani da sunan Ubanku a banza, gama Ubanmu ba zai ƙyale wanda ya yi amfani da sunansa a banza ba tare da hukunci ba.

“Ku kiyaye ranar Asabar, ku tsarkake ta, yadda Ubanku ya umarce ku. Kwana shida za ku yi aiki, ku kuma gama dukan aikinku, amma rana ta bakwai Asabar ce ga Ubanku. Kada ku yi kowane aiki—ku, da ɗanku ko 'yarku, da bawanku ko baiwarku, da sanunku, da jakinku, ko wata dabbarku, ko baƙon da yake cikin garuruwanku—domin bawanku da baiwarku su huta kamar ku. Ku tuna cewa ku bayi ne a Masar, Ubanku kuwa ya fisshe ku daga can da hannu mai ƙarfi da kuma hannu mikakke. Saboda haka Ubanku ya umarce ku ku kiyaye ranar Asabar.

“Ku girmama mahaifinku da mahaifiyarku, yadda Ubanku ya umarce ku, domin kwanakinku su yi tsawo, kome kuma yă yi muku kyau a ƙasar da Ubanku yake ba ku.

“Kada ku yi kisankai.

“Kada ku yi zina.

“Kada ku yi sata.

“Kada ku ba da shaidar ƙarya a kan maƙwabcinku.

“Kada ku yi ƙyashin matar maƙwabcinku. Kada kuma ku yi marmarin gidan maƙwabcinku, ko gonarsa, ko bawansa ko baiwarsa, ko sansa, ko jakinsa, ko kowane abin da maƙwabcinku yake da shi.”

Waɗannan kalmomi Ubanmu ya faɗa wa dukan taronku a kan dutsen, daga cikin wuta, da girgije, da baƙin duhu, da murya mai ƙarfi; bai ƙara kome ba. Ya kuma rubuta su a kan allunan dutse biyu, ya ba ni su. Da kuka ji muryar daga cikin duhun, dutsen kuma yana cin wuta, sai kuka zo wurina—dukan shugabannin kabilunku da dattawanku,

kuka ce, “Ga shi, Ubanmu ya nuna mana ɗaukakarsa da girmansa; mun kuma ji muryarsa daga cikin wuta. Yau mun ga Ubanmu ya yi magana da mutum, mutumin kuwa yana da rai har yanzu. To, don me za mu mutu? Wannan babbar wuta za ta cinye mu. In muka ci gaba da jin muryar Ubanmu, za mu mutu. Wane ne a cikin dukan mutane ya taɓa jin muryar Uba mai rai yana magana daga cikin wuta, kamar mu, har ya rayu? Ka matso kusa, ka ji dukan abin da Ubanmu zai faɗa, sa'an nan ka faɗa mana dukan abin da Ubanmu ya faɗa maka, mu kuwa za mu saurara, mu kuma yi biyayya.”

Ubanmu ya ji kalmominku da kuka faɗa mini, Ubanmu kuwa ya ce mini, “Na ji kalmomin da waɗannan mutane suka faɗa maka. Dukan abin da suka faɗa daidai ne. Da ma za su riƙe wannan zuciya—su ji tsorona, su kuma kiyaye dukan umarnaina kullum—domin kome yă yi musu kyau, su da 'ya'yansu har abada! Ka tafi ka faɗa musu, 'Ku koma tentunanku.' Amma kai, ka tsaya nan tare da ni, ni kuwa zan faɗa maka dukan umarnin—ƙa'idodi da hukunce-hukunce—da za ka koya musu, domin su aikata su a ƙasar da nake ba su su mallaka.”

Saboda haka ku yi hankali ku aikata yadda Ubanku ya umarce ku; kada ku karkata dama ko hagu. Ku yi tafiya a dukan hanyar da Ubanku ya umarce ku, domin ku rayu, ku yi arziki, ku kuma daɗe a ƙasar da za ku mallaka.