Prajanjiane Rama kita ing Horeb
Musa mbaleni pangandika sedasa dhateng generasi énggal lan negesaken bilih prajanjian punika dipundamel kaliyan tiyang-tiyang punika piyambak, boten namung kaliyan tiyang sepuhipun. Ing ngriki dinten Sabat dipundhasari pangéling-éling bab pangawulan. Bangsa punika, giris dening latu, nyuwun supados Musa ingkang mirengaken kangge piyambakipun, lan Rama kita kepéngin manahipun tetep mekaten.
5 1Nabi Musa nyeluk wong Israel kabeh, banjur ngandika marang wong-wong mau: “He, wong Israel, rungokna katetepan lan pangadilan kang dakkandhakake ana ing pangrungumu ing dina iki. Sinaunen lan tindakna kanthi setiti.” 2Rama kita wis ngiket prajanjian karo kita ing Horeb. 3Prajanjian iki ora diiketake dening Rama kita karo para leluhur kita, nanging karo kita, yaiku kita kabeh kang isih urip ing kene ing dina iki. 4Rama kita ngandika marang kowe adhep-adhepan ana ing gunung, saka ing satengahe geni.
5Nalika iku aku ngadeg ana ing antarane Rama kita lan kowe, kanggo ngandharake pangandikane Rama kita marang kowe, awit kowe padha wedi marang geni mau lan ora munggah ing gunung. Pangandikane:
6“Aku iki Ramamu, kang wis ngentasake kowe saka tanah Mesir, saka omah pangawulan.
7“Kowe aja nganti duwe allah liyane ana ing ngarsaKu.
8“Kowe aja gawe reca tatahan kanggo awakmu dhewe, utawa rupa apa bae saka kang ana ing langit ndhuwur, kang ana ing bumi ngisor, utawa kang ana ing banyu sangisore bumi. 9Kowe aja sujud nyembah marang reca-reca mau lan aja ngabekti marang iku, awit Aku, Ramamu, iki Rama kang cemburu, kang numrahake kaluputane para bapak marang anak-anake, nganti turunan kaping telu lan kaping papat tumrap wong kang padha sengit marang Aku, 10nanging kang nelakake sih-katresnan marang ewon turunane wong kang padha tresna marang Aku lan netepi pepakonKu.
11“Kowe aja nganggo asmane Ramamu kanthi tanpa guna, awit Rama kita ora bakal ngeculake tanpa paukuman marang sapa bae kang nganggo asmane kanthi tanpa guna.
12“Estokna dina Sabat, supaya tetep suci, kaya kang wis didhawuhake dening Ramamu marang kowe. 13Nem dina lawase kowe nyambuta gawe lan nindakna sakabehe pagaweanmu, 14nanging dina kang kapitu iku dina Sabat kagem Ramamu. Aja nyambut gawe apa bae—kowe, anakmu lanang utawa wadon, baturmu lanang utawa wadon, sapimu, kuldimu, utawa kewan ingonanmu apa bae, utawa wong manca kang ana ing kuthamu—supaya baturmu lanang lan wadon bisa ngaso kaya kowe. 15Elinga yen kowe maune dadi batur-tukon ana ing tanah Mesir, lan Ramamu wis ngentasake kowe saka kono srana asta kang santosa lan lengen kang kaacungake. Mulane Ramamu dhawuh marang kowe supaya netepi dina Sabat.
16“Ngajenana marang bapakmu lan ibumu, kaya kang wis didhawuhake dening Ramamu marang kowe, supaya dawa umurmu lan supaya kowe nemu kabegjan ana ing tanah kang diparingake dening Ramamu marang kowe.
17“Kowe aja mateni wong.
18“Kowe aja laku jina.
19“Kowe aja nyolong.
20“Kowe aja ngucapake paseksen palsu marang pepadhamu.
21“Kowe aja melik marang somahe pepadhamu. Aja melik marang omahe pepadhamu, palemahane, bature lanang utawa wadon, sapine, kuldine, utawa apa bae kang didarbeni dening pepadhamu.”
22Pangandika iki wis kadhawuhake dening Rama kita marang pasamuwanmu kabeh ana ing gunung, saka ing satengahe geni, mega, lan pepeteng kang nggegirisi, kanthi swara kang sora; Panjenengane ora nambahi apa-apa maneh. Pangandika mau katulis ing papan watu loro, banjur diparingake marang aku. 23Bareng kowe padha krungu swara saka ing pepeteng, lan gunung mau murub dening geni, kowe banjur padha nekani aku—yaiku para pemimpin taler lan para tuwa-tuwamu kabeh,
24banjur padha kandha: “Delengen, Rama kita wis nedahake kamulyane lan kaagungane marang kita; kita wis padha krungu swarane saka ing satengahe geni. Ing dina iki kita wis padha ndeleng Rama kita ngandika karo manungsa, lan wong iku isih urip. 25Saiki, yagene kita kudu mati? Geni kang gedhe iki bakal mangan kita. Yen kita terus krungu swarane Rama kita luwih suwe maneh, kita mesthi mati. 26Sapa ta ing antarane sakabehing manungsa kang wis tau krungu swarane Rama kang gesang ngandika saka ing satengahe geni, kaya kita, nanging isih urip? 27Majua, rungokna sakabehe kang dipangandikakake dening Rama kita, banjur kandhakna marang kita sakabehe kang didhawuhake dening Rama kita marang kowe, kita bakal padha ngrungokake lan nglakoni.”
28Rama kita miyarsakake tembung-tembungmu marang aku, lan Rama kita ngandika marang aku: “Aku wis krungu tembung-tembunge bangsa iki marang kowe. Kabeh kang diucapake iku bener. 29Muga-muga bae atine tansah kaya mangkono—wedi-asih marang Aku lan netepi sakabehe pepakonKu ing salawase—supaya wong-wong mau lan anak-anake padha nemu kabegjan ing salawas-lawase! 30Lungaa lan kandhakna marang wong-wong mau, ‘Padha balia menyang tarubmu dhewe-dhewe.’ 31Nanging kowe, ngadega ana ing kene karo Aku, lan Aku bakal paring marang kowe sakabehe pepakon—yaiku katetepan lan pangadilan—kang kudu kokwulangake marang wong-wong mau, supaya padha dilakoni ana ing tanah kang Dakparingake marang wong-wong mau dadi darbeke.”
32Mulane kowe padha ngati-atia anggonmu nglakoni kaya kang wis didhawuhake dening Ramamu marang kowe; aja nyimpang menyang tengen utawa menyang kiwa. 33Lakonana sakabehe dalan kang wis didhawuhake dening Ramamu, supaya kowe padha urip, maju, lan dawa umurmu ana ing tanah kang bakal kokdarbeni.