Tresnanana Ramamu kanthi Gumolonging Atimu

Rungokna, hé Israèl: Rama kita punika setunggal, lan panjenengan kedah nresnani Panjenenganipun kanthi gumolonging manah, nyawa lan kekiyatan panjenengan. Pangandika punika langkung rumiyin manggen ing manah, lajeng ing pirembagan padintenan ing griya lan ing margi, ing tiang lawang, saha ing wangsulan dhateng anak nalika nyuwun pirsa kenging punapa.

Pasal 6.

Iki pepakon — yaiku katetepan lan pangadilan — kang didhawuhake dening Ramamu supaya dakwulangake marang kowe, supaya padha koklakoni ana ing tanah kang bakal koksabrangi kanggo kokduweni. Supaya kowe ngurmati Ramamu, kanthi netepi sakehe katetepan lan pepakone kang dakwenehake marang kowe — kowe, anak-anakmu, lan putu-putumu — ing sajrone umurmu, lan supaya kowe dawa umurmu. He, Israel, rungokna lan lakonana kanthi setiti, supaya kowe nemu becik lan tangkar-tumangkar ing tanah kang luber powan lan madu, kaya kang wis diprasetyakake dening Rama kita, Allahe para leluhurmu, marang kowe.

Rungokna, Israel: Rama kita iku siji. ^a Tresnanana Ramamu kanthi gumolonging atimu, kanthi gumolonging nyawamu, lan kanthi sakabehing kekuwatanmu. Lan tembung-tembung iki kang dakprentahake marang kowe ing dina iki, kudu tansah dumunung ing atimu. Iku padha wulangna kanthi temen marang anak-anakmu, lan dicritakna nalika kowe lungguh ing omahmu lan nalika kowe lumaku ana ing dalan, nalika kowe turu lan nalika kowe tangi. Talenana minangka pratandha ing tanganmu, lan dadia pita ing bathukmu; lan tulisana ing jejenenging lawang omahmu lan ing gapuramu.

Samangsa Ramamu nglebokake kowe menyang tanah kang wis diprasetyakake kanthi sumpah marang para leluhurmu — Abraham, Iskak, lan Yakub — yaiku arep maringi kowe kutha-kutha kang gedhe lan becik kang dudu kowe kang mbangun, omah-omah kang kebak samubarang kang becik kang dudu kowe kang ngiseni, sumur-sumur kang wis didhudhuk kang dudu kowe kang ndhudhuk, kebon anggur lan wit-wit jaitun kang dudu kowe kang nandur — lan samangsa kowe mangan nganti wareg. Diprayitna aja nganti kowe lali marang Rama kita, kang wis ngentasake kowe saka tanah Mesir, saka omah pangawulan. Kowe kudu ngurmati Ramamu lan ngabekti marang Panjenengane, sarta kowe kudu sumpah demi asmane. Aja padha ngetutwuri allah-allah liyane, yaiku allah-allahe bangsa-bangsa ing sakiwa-tengenmu, amarga Ramamu kang ana ing tengah-tengahmu iku Rama kang cemburu, mundhak bebendune mulad-mulad marang kowe lan nyirnakake kowe saka salumahing bumi. Aja njajal Ramamu kaya nalika kowe njajal Panjenengane ana ing Masa. ^b Tetepana kanthi temen pepakone Ramamu, pepengete, lan katetepan-katetepane kang didhawuhake marang kowe. Lakonana apa kang bener lan becik ana ing paningale Rama kita, supaya kowe nemu becik, lan kowe bisa mlebu sarta nduweni tanah kang becik kang wis diprasetyakake kanthi sumpah dening Rama kita kanggo diparingake marang para leluhurmu, kanthi nundhung sakehe mungsuhmu saka ngarepmu, kaya kang wis dipangandikakake dening Rama kita.

Samangsa ing tembe anakmu takon marang kowe, tembunge: “Menapa ta tegesipun pepenget, katetepan, lan pangadilan ingkang kadhawuhaken dening Rama kita dhateng panjenengan punika?” Kowe banjur kandhaa marang anakmu: “Biyen kita padha dadi batur-tukone Pringon ing Mesir, lan Rama kita wis ngentasake kita saka Mesir kanthi astane kang kuwat. Rama kita wis paring pratandha lan kaelokan kang gedhe lan nggegirisi marang Mesir, Pringon, lan sabrayate kabeh, ana ing ngarep kita. Panjenengane ngentasake kita saka kono, supaya nglebokake kita lan maringake tanah kang wis diprasetyakake kanthi sumpah marang para leluhur kita. Lan Rama kita wis dhawuh marang kita supaya nglakoni sakehe katetepan iki, lan ngurmati Rama kita, murih becik kita salawase, supaya kita tetep urip, kaya ing dina iki. Lan iku bakal dadi kabeneran tumrap kita, manawa kita netepi lan nglakoni sakabehe pepakon iki ana ing ngarsane Rama kita, kaya kang wis didhawuhake marang kita.”