تثنیه 6

6 ¹این است حکم — فرایض و احکام — که پدرتان به من فرمان داد تا به شما بیاموزم، تا آنها را در سرزمینی که برای تصرفش از آن عبور می‌کنید، به جا آورید. ²تا پدر خود را حرمت نهید و همهٔ فرایض و احکام او را که به شما می‌دهم نگاه دارید — شما و فرزندانتان و نوادگانتان — در تمام روزهای زندگی‌تان، و تا عمری دراز داشته باشید. ³ای اسرائیل، گوش فرا ده و آنها را با دقت به جا آور، تا کارت نیکو شود و در سرزمینی که به شیر و شهد جاری است بسیار افزون گردی، چنانکه پدر ما، خدای پدرانت، به تو وعده داد.

⁴ای اسرائیل، بشنو: پدر ما یکی است. ^a a v4 عیسی این اعتراف را به عنوان مهم‌ترین حکم تأیید کرد (مرقس ۱۲:‏۲۹). او همچنین گفت: «من و پدر یکی هستیم» (یوحنا ۱۰:‏۳۰). ⁵پدر خود را با تمام دل و با تمام جان و با تمام توان خود دوست بدار. ⁶و این سخنانی که امروز به تو فرمان می‌دهم، باید بر دلت باشد. ⁷آنها را به کوشش به فرزندانت بیاموز، و دربارهٔ آنها سخن بگو، آنگاه که در خانه‌ات می‌نشینی و آنگاه که در راه گام می‌زنی، آنگاه که می‌خوابی و آنگاه که برمی‌خیزی. ⁸آنها را همچون نشانه‌ای بر دست خود ببند، و همچون عصابه‌ای بر پیشانی‌ات باشند؛ ⁹و آنها را بر چارچوب درهای خانه‌ات و بر دروازه‌هایت بنویس.

¹⁰آنگاه که پدرت تو را به سرزمینی می‌آورد که برای پدرانت — ابراهیم، اسحاق و یعقوب — سوگند خورد که به تو بدهد، شهرهایی بزرگ و نیکو که تو نساخته‌ای، ¹¹و خانه‌هایی پر از هر چیز نیکو که تو پُر نکرده‌ای، و آب‌انبارهایی کنده‌شده که تو نکنده‌ای، و تاکستان‌ها و درختان زیتون که تو نکاشته‌ای — و آنگاه که بخوری و سیر شوی، ¹²آنگاه بپای که پدر ما را که تو را از سرزمین مصر، از خانهٔ بندگی بیرون آورد، فراموش نکنی. ¹³پدر خود را حرمت نه و او را عبادت کن، و به نام او سوگند یاد کن. ¹⁴از خدایان دیگر پیروی مکن، از خدایان قوم‌هایی که پیرامون شمایند، ¹⁵زیرا پدرتان که در میان شماست، پدری غیور است، مبادا خشم او بر شما افروخته شود و شما را از روی زمین محو کند. ¹⁶پدر خود را میازما، چنانکه او را در مَسّا آزمودید. ^b b v16 مَسّا: مکانی که اسرائیل بر سر کمبود آب مجادله کرد و پدر ما را آزمود (خروج ۱۷:‏۱–۷). ¹⁷احکام پدر خود و شهادات و فرایض او را که به تو فرمان داده، به کوشش نگاه دار. ¹⁸آنچه را که در نظر پدر ما راست و نیکوست به جا آور، تا کارت نیکو شود و به سرزمین نیکویی که پدر ما سوگند خورد به پدرانت بدهد، درآیی و آن را تصرف کنی، ¹⁹و همهٔ دشمنانت را از پیش رویت بیرون رانی، چنانکه پدر ما گفته است.

²⁰آنگاه که روزی فرزندت از تو بپرسد: «این شهادات و فرایض و احکامی که پدر ما به شما فرمان داده، چیست؟» ²¹آنگاه به فرزندت بگو: «ما در مصر بندگان فرعون بودیم، و پدر ما با دستی نیرومند ما را از مصر بیرون آورد. ²²و پدر ما آیات و نشانه‌های بزرگ و هولناک بر ضد مصر و فرعون و تمام خاندانش، در برابر چشمان ما پدید آورد. ²³و ما را از آنجا بیرون آورد تا ما را به درون آورد و سرزمینی را که برای پدران ما سوگند خورده بود، به ما ببخشد. ²⁴و پدر ما به ما فرمان داد که همهٔ این فرایض را به جا آوریم و پدر خود را حرمت نهیم، تا همیشه به خیر ما باشد و ما را زنده نگاه دارد، چنانکه امروز هستیم. ²⁵و اگر همهٔ این حکم را در برابر پدر ما، چنانکه به ما فرمان داد، نگاه داریم و به جا آوریم، برای ما عدالت خواهد بود.»