تثنیه 7

7 ¹چون پدرت تو را به سرزمینی که برای تصرّفش بدان داخل می‌شوی درآورَد و قوم‌های بسیاری را از پیش تو براند—حیتّیان، جِرجاشیان، اموریان، کنعانیان، فِرِزّیان، حِویان و یبوسیان—هفت قوم که از تو بزرگ‌تر و نیرومندترند، ²و چون پدرت آنان را به تو تسلیم کند و تو ایشان را شکست دهی، باید ایشان را به‌کلّی نابود کرده، وقفِ هلاکت سازی. با آنان عهد مبند و بر ایشان رحم مکن. ³با ایشان وصلت مکن؛ دختران خود را به پسران آنان مده و دختران ایشان را برای پسران خود مگیر. ⁴زیرا فرزندان تو را از پیرویِ من برخواهند گردانید تا خدایان دیگر را عبادت کنند، و خشمِ پدر ما بر تو افروخته خواهد شد و تو را به‌زودی هلاک خواهد کرد. ⁵بلکه با ایشان چنین کنید: مذبح‌هایشان را ویران کنید، ستون‌های مقدّسشان را بشکنید، تیرک‌های اَشیرَهٔ ایشان را قطع کنید و بت‌های تراشیدهٔ آنان را به آتش بسوزانید. ⁶زیرا تو برای پدرت قومی مقدّس هستی؛ پدرت تو را از میان همهٔ قوم‌های روی زمین برگزید تا قومِ او، گنجینهٔ خاصّ او باشی. ⁷پدرت شما را دوست داشت و برگزید، نه از آن رو که از قوم‌های دیگر پرشمارتر بودید—بلکه شما کمترینِ همهٔ قوم‌ها بودید. ⁸بلکه از آن رو که پدرت شما را دوست می‌دارد و سوگندی را که برای پدرانتان خورده بود نگاه می‌دارد، شما را با دستی نیرومند بیرون آورد و از خانهٔ بندگی، از دست فرعون پادشاه مصر، رهایی بخشید. ⁹پس بدان که پدرت پدرِ ماست، آن امینی که تا هزار پشت، برای آنان که او را دوست می‌دارند و فرمان‌هایش را نگاه می‌دارند، عهد و محبتِ پایدار را حفظ می‌کند، ¹⁰امّا آنان را که از او نفرت دارند رو‌به‌رو سزا می‌دهد و هلاکشان می‌کند؛ در سزا دادن به کسی که از او نفرت دارد، رو‌به‌رو درنگ نمی‌کند. ¹¹پس این حکم را—این فرایض و احکام را—که امروز به تو امر می‌فرمایم نگاه دار و آنها را به‌جا آور.

¹²و چون به این احکام گوش فرا دهی و آنها را نگاه داشته، به‌جا آوری، پدرت آن عهد و محبتِ پایدار را که برای پدرانت سوگند خورده بود، برای تو نگاه خواهد داشت. ¹³تو را دوست خواهد داشت، برکت خواهد داد و افزون خواهد ساخت؛ ثمرهٔ رَحِم تو و محصولِ زمینت را—غلّه، شرابِ تازه و روغن، و افزایشِ گاوانت و برّه‌های گلّه‌ات را—در سرزمینی که برای پدرانت سوگند خورد که به تو دهد، برکت خواهد داد. ¹⁴از همهٔ قوم‌ها بیشتر برکت خواهی یافت؛ در میان شما، نه مرد و نه زن، هیچ‌کس نازا نخواهد بود، و نه در میان چارپایانت. ¹⁵پدرت هر بیماری را از تو دور خواهد کرد و هیچ‌یک از بیماری‌های زشتِ مصر را که می‌شناختی بر تو نخواهد نهاد، بلکه بر همهٔ آنان که از تو نفرت دارند خواهد نهاد. ¹⁶همهٔ قوم‌هایی را که پدرت به تو می‌سپارد نابود کن. بر ایشان شفقت منما و خدایانشان را عبادت مکن، که این برایت دام خواهد شد. ¹⁷اگر در دلِ خود بگویی: ‹این قوم‌ها از من نیرومندترند؛ چگونه می‌توانم آنان را بیرون رانم؟›، ¹⁸از ایشان مترس. آنچه را پدرت با فرعون و با تمامیِ مصر کرد، نیکو به یاد آور: ¹⁹آن آزمایش‌های بزرگ که چشمانت دید، و آن آیات و معجزات، و آن دستِ نیرومند و بازوی درازی که پدرت با آن تو را بیرون آورد. پدرت با همهٔ قوم‌هایی که از آنان می‌ترسی، همین‌گونه خواهد کرد. ²⁰و پدرت زنبورِ سرخ را در میان ایشان خواهد فرستاد، تا آنان که باقی مانده و از تو پنهان شده‌اند نیز هلاک شوند. ²¹از ایشان هراسان مباش، زیرا پدرت در میان توست؛ پدرِ ما که بزرگ و مَهیب است. ²²پدرت این قوم‌ها را اندک‌اندک از پیش تو بیرون خواهد راند. نمی‌توانی آنان را به‌سرعت نابود کنی، مبادا جانوران وحشی بر تو افزون شوند. ²³پدرت ایشان را به تو تسلیم خواهد کرد و آنان را به آشفتگیِ عظیم دچار خواهد ساخت تا نابود شوند. ²⁴پادشاهانشان را به دست تو خواهد داد، و تو نامشان را از زیر آسمان محو خواهی کرد. هیچ‌کس را یارای ایستادگی در برابر تو نخواهد بود، تا آنکه ایشان را نابود کنی. ²⁵بت‌های تراشیدهٔ خدایانشان را به آتش بسوزان. به نقره یا طلایی که بر آنهاست طمع مورز و آن را برای خود مگیر، مبادا بدان گرفتار شوی؛ زیرا نزد پدرت نفرت‌انگیز است. ²⁶چیزِ نفرت‌انگیز را به خانهٔ خود میاور، مبادا مانند آن به هلاکت وقف شوی. از آن بیزار باش و آن را خوار شمار، زیرا وقفِ هلاکت است.