Rama kita Mbukak Dalan

Israèl dipundhawuhi nyirnakaken mesbèh-mesbèhipun para bangsa lan nolak palakrama campuran, amargi bebayanipun inggih punika manah ingkang dipunbalikaken. Lan piyambakipun boten dipunpilih amargi pinunjul: piyambakipun punika bangsa ingkang paling sekedhik. Rama kita nempahaken katresnanipun dhateng piyambakipun lan netepi supatanipun. Punika sababipun.

Pasal 7.

Samangsa Ramamu ngirid kowe lumebu ing tanah kang bakal kokenggoni, sarta nundhung bangsa-bangsa akeh saka ngarepmu—wong Het, wong Girgasi, wong Amori, wong Kanaan, wong Perisi, wong Hewi, lan wong Yebus—yaiku pitung bangsa kang luwih gedhe lan luwih kuwat tinimbang kowe. Samangsa Ramamu masrahake bangsa-bangsa mau marang kowe sarta kowe ngalahake, kowe kudu numpes wong-wong mau nganti sirna babar pisan. Aja gawe prajanjian karo wong-wong mau, lan aja melasi. Aja padha bebesanan karo wong-wong mau—aja masrahake anakmu wadon marang anak-anake lanang, utawa njupuk anake wadon kanggo anakmu lanang. Awit wong-wong mau bakal mbalekake anak-anakmu saka anggone ngetut-buri marang Aku, supaya ngabekti marang allah-allah liya; temahan bebendune Rama kita bakal mulad-mulad marang kowe, sarta Panjenengane bakal enggal numpes kowe. Nanging mangkene kang kudu koktindakake marang wong-wong mau: robohna misbyah-misbyahe, remukna tugu-tugu keramate, tegora saka-saka brahala Asyerahe, lan obongen reca-reca tatahane nganggo geni. Kowe iku umat kang suci kagem Ramamu; Ramamu wis milih kowe saka antarane sakabehing bangsa ing bumi, dadi umat kagungane, yaiku kagungane kang kinasih. Anggone Ramamu nresnani lan milih kowe iku ora marga kowe luwih akeh tinimbang bangsa-bangsa liya—awit kowe iku malah kang paling sithik ing antarane sakabehing bangsa. Nanging marga Ramamu nresnani kowe sarta netepi supaos kang wis kaprasetyakake marang para leluhurmu, mulane Panjenengane ngirid kowe metu kalawan asta kang kuwat, sarta nebus kowe saka ing omah pangawulan, saka tangane Sang Prabu Pringon, ratu ing Mesir. Mulane sumurupa: Ramamu iku Rama kita, Kang Setya tuhu, kang netepi prajanjian lan sih-kadarman tumrap wong sewu turun, yaiku tumrap wong-wong kang padha tresna marang Panjenengane sarta netepi pepakone, nanging males marang wong-wong kang sengit marang Panjenengane kanthi adhep-adhepan, sarta numpes wong-wong mau; Panjenengane ora ngendhe-endhe anggone males marang wong kang sengit marang Panjenengane kanthi ngadhepi. Mulane estokna pepakon—yaiku katetepan lan pranatan—kang Dakdhawuhake marang kowe ing dina iki, sarta padha lakonana.

Minangka wohing anggonmu padha ngestokake pranatan iki, sarta netepi lan nglakoni, Ramamu bakal netepi prajanjian lan sih-kadarman kang wis kaprasetyakake marang para leluhurmu tumrap kowe. Panjenengane bakal nresnani kowe, mberkahi kowe, lan ngakehake kowe—mberkahi wohing wetengmu lan wohing lemahmu: gandum, anggur anyar, lan lenga, tuwuhing kewan-kewanmu lan anak-anake wedhusmu—ing tanah kang wis kaprasetyakake marang para leluhurmu, bakal kaparingake marang kowe. Kowe bakal binerkahan ngungkuli sakabehing bangsa; ing antaramu ora bakal ana kang gabug, lanang utawa wadon, mangkono uga raja-kayamu. Ramamu bakal mbirat sakabehing lelara saka kowe, sarta ora bakal nibakake marang kowe sadhengah lelara ala ing Mesir kang wis koksumurupi, nanging bakal katibakake marang sakabehing wong kang sengit marang kowe. Sirnakna sakabehing bangsa kang bakal diparingake dening Ramamu marang kowe. Aja melasi wong-wong mau utawa ngabekti marang allah-allahe—awit bab iku bakal dadi kala-jiret tumrap kowe. Manawa kowe mbatin, ‘Bangsa-bangsa iki luwih gedhe tinimbang aku; kepriye bisaku nundhung wong-wong iki?’ aja wedi marang wong-wong mau. Elinga kanthi becik marang apa kang wis katindakake dening Ramamu marang Sang Prabu Pringon lan marang wong Mesir kabeh: yaiku coba-coba kang gedhe kang wis kokdeleng dhewe, tandha-tandha lan kaelokan, asta kang kuwat lan lengen kang kaacungake, kang dianggo Ramamu ngirid kowe metu. Ramamu bakal nindakake kang padha marang sakabehing bangsa kang kokwedeni. Ramamu uga bakal ngutus tawon gung ing antarane wong-wong mau, nganti wong-wong kang isih kari lan ndhelik saka ngarepmu padha mati. Aja giris marang wong-wong mau, awit Ramamu nunggil ana ing satengahmu, yaiku Rama kita kang mahaagung sarta kang nggegirisi. Ramamu bakal nundhung bangsa-bangsa iku saka ngarepmu saka sethithik. Kowe ora kena numpes wong-wong mau kanthi cepet, supaya kewan galak aja nganti saya ngakehi lan nglawan kowe. Nanging Ramamu bakal masrahake wong-wong mau marang kowe, sarta ndadekake wong-wong iku bingung banget nganti padha sirna. Panjenengane bakal masrahake para ratune marang tanganmu, sarta kowe bakal mbusak jenenge saka sangisoring langit. Ora bakal ana wong siji-sijia kang bisa nangguli kowe, nganti wong-wong mau padha koktumpes. Reca-reca tatahaning allah-allahe obongen nganggo geni. Aja kepengin marang salaka utawa emas kang ana ing reca-reca mau, lan aja njupuk kanggo awakmu dhewe, supaya kowe aja nganti kena ing kala-jiret marga saka iku—awit iku jember tumrap Ramamu. Aja nggawa barang jember mlebu ing omahmu, supaya kowe aja nganti kena ing laknat kaya barang iku. Anggepen jember banget lan gethingana babar pisan, amarga iku pancen kena ing laknat.