Elinga marang Ramamu Kang Nyukani

Kawan dasa taun keluwèn lan manna punika piwulang: manungsa gesang boten namung saking roti kémawon. Kados dene satunggal tiyang nggembleng anakipun, mekaten ugi Rama panjenengan nggembleng panjenengan. Bebaya ingkang sejatos punika tanah ingkang saé — weteng ingkang wareg, raja-kaya ingkang saya ngrembaka, lan manah ingkang ngucap tanganku piyambak ingkang ndamel punika.

Pasal 8.

Tetepana kanthi setiti sakabehing pepakon kang dakwenehake marang kowe ing dina iki, supaya kowe padha urip, tangkar-tumangkar, lumebu lan ngenggoni tanah kang wis diprasetyakake dening Rama kita marang para leluhurmu. Elinga marang sakabehing dalan anggone Ramamu nuntun kowe sajrone patang puluh taun iki ana ing ara-ara samun, supaya ngasorake lan nyoba kowe, sarta supaya nguningani apa kang ana ing atimu—apa kowe bakal netepi pepakone apa ora. Panjenengane wis ngasorake kowe, nggawe kowe keluwen, banjur maringi kowe pangan manna kang durung dingerteni dening kowe lan para leluhurmu, supaya mulang marang kowe yen manungsa iku ora urip saka roti thok, nanging saka saben pangandika kang miyos saka lesane Rama kita. Sandhanganmu ora nganti rusak lan sikilmu ora nganti abuh sajrone patang puluh taun iki. Mulane kawruhana ing atimu, yen kaya dene wong lanang ngajar anake, mangkono uga Ramamu ngajar kowe. Mulane tetepana pepakone Ramamu, lumaku ing dalan-dalane sarta wedi-asih marang Panjenengane. Awit Ramamu lagi ngirid kowe lumebu ing tanah kang becik—tanah kang ana kaline, tuke, lan banyu jero kang mili ing lembah-lembah lan punthuk-punthuk, tanah kang ngasilake gandum lan jewawut, anggur, anjir, lan dlima; tanah kang ngasilake lenga zaitun lan madu. Tanah kang ing kono kowe bakal mangan roti tanpa kekurangan, ora kekurangan apa-apa—tanah kang watune wesi, lan saka punthuk-punthuke kowe bakal ndhudhuk tembaga. Samangsa kowe wis mangan lan wareg, kowe kudu memuji marang Ramamu awit saka tanah kang becik kang wis diparingake marang kowe.

Diprayitna, aja nganti kowe lali marang Ramamu, nganti ora netepi pepakone, pranatane, lan angger-anggere kang dakprentahake marang kowe ing dina iki, supaya samangsa kowe wis mangan lan wareg, lan wis mbangun omah-omah kang apik sarta manggon ing kono, lan raja-kayamu sarta wedhus-wedhusmu tangkar-tumangkar, salaka lan emasmu saya akeh, sarta samubarang darbekmu saya akeh, temahan atimu dadi gumunggung, lan kowe lali marang Ramamu, kang wis ngentasake kowe metu saka tanah Mesir, saka omah pangawulan, kang wis nuntun kowe nratas ara-ara samun kang jembar lan nggegirisi, kang kebak ula mandi lan kalajengking, panggonan kang garing tanpa banyu, kang wis maringi kowe banyu saka watu geni, kang wis maringi kowe pangan manna ana ing ara-ara samun, kang ora dingerteni dening para leluhurmu, supaya ngasorake lan nyoba kowe, sarta ing wekasane paring kabecikan marang kowe. Diprayitna—aja nganti kowe ngucap ing atimu: “Pangwasaku lan karosaning tanganku kang wis nggawe kasugihan iki kanggo aku.” Elinga marang Ramamu, awit Panjenengane kang paring kakuwatan marang kowe kanggo nggolek kasugihan, supaya netepi prajanjiane kang wis diprasetyakake marang para leluhurmu, kaya kang kelakon ing dina iki.

Nanging yen kowe nganti lali marang Ramamu, ngetutburi allah-allah liyane, ngabekti lan sujud marang allah-allah mau, aku nekseni marang kowe ing dina iki: kowe mesthi bakal tumpes. Kaya dene bangsa-bangsa kang ditumpes dening Rama kita ana ing ngarepmu, mangkono uga kowe bakal tumpes, awit kowe ora gelem ngestokake marang pangandikane Ramamu.