Kaunggulan iku Peparinge Ramamu

Sampun ngucap ing manah bilih Rama panjenengan maringaken tanah punika amargi kabeneran panjenengan. Musa nyariyosaken malih bab pedhèt emas, papan sela ingkang dipunbanting, kawan dasa dinten sujud ngantos rainipun dumugi siti, lan nyenyuwun kangge bangsa ingkang sampun cecak dipunsirnakaken — saha kangge Harun. Panjenengan sampun mbalela wiwit dinten kula wanuh dhateng panjenengan.

Pasal 9.

Rungokna, he Israel: ing dina iki kowe padha nyabrang Kali Yarden, arep lumebu nundhung bangsa-bangsa kang luwih gedhe lan luwih kuwat tinimbang kowe—kutha-kutha gedhe kang bentenge sundhul langit. Yaiku bangsa kang gedhe lan dhuwur, turune wong Anakim, kang wis kokweruhi lan kang wis kokrungu bab iku, pangucape: “Sapa kang bisa nandhingi para anake Anak?” Weruha ing dina iki: Ramamu tindak ana ing ngarepmu kaya geni kang memangsa. Panjenengane bakal numpes lan nelukake wong-wong mau ana ing ngarepmu; kowe bakal nundhung lan nyirnakake wong-wong mau kanthi cepet, kaya kang wis didhawuhake dening Ramamu marang kowe.

Sawuse Ramamu nundhung wong-wong mau ana ing ngarepmu, aja kowe ngucap ing sajroning atimu: “Marga saka kabeneranku, Rama kita wis nglebokake aku kanggo ndarbeni tanah iki”—nanging marga saka pialane bangsa-bangsa iki, mulane Panjenengane nundhung wong-wong mau ana ing ngarepmu. Dudu marga saka kabeneranmu utawa katulusaning atimu anggonmu lumebu ngrebut tanahe, nanging marga saka pialane bangsa-bangsa iki Ramamu nundhung wong-wong mau ana ing ngarepmu, lan supaya netepi pangandika kang wis disupaosake dening Ramamu marang para leluhurmu—Abraham, Iskak lan Yakub. Mulane weruha: Ramamu maringake tanah kang becik iki marang kowe supaya kokdarbeni, ora marga saka kabeneranmu, awit kowe iku bangsa kang wangkot.

Bangsa kang Nyobani Ramane

Elinga, aja lali kepriye anggonmu nggawe dukane Ramamu ana ing ara-ara samun. Wiwit dina anggonmu metu saka tanah Mesir nganti tekan ing panggonan iki, kowe padha mbalela marang Ramamu. Ana ing gunung Horeb kowe padha nggawe dukane Ramamu, nganti Ramamu banget dukane marang kowe, arep numpes kowe. ^a Nalika aku munggah ing gunung arep nampani papan watu, yaiku papan prajanjian kang digawe dening Ramamu karo kowe, aku ana ing gunung kono patang puluh dina patang puluh bengi, ora mangan roti lan ora ngombe banyu. Ramamu paring papan watu loro marang aku, kang katulis srana astane piyambak, kang isi sakehe pangandika kang wis dipangandikakake marang kowe ana ing gunung saka sajroning geni, ing dina paklumpukan. Sawuse patang puluh dina patang puluh bengi, Ramamu paring papan watu loro marang aku, yaiku papan prajanjian.

Banjur Ramamu ngandika marang aku: “Ngadega, enggal mudhuna saka kene, awit umatmu kang kokgawa metu saka tanah Mesir wis padha ngrusak awake dhewe. Wong-wong mau enggal nyingkur saka dalan kang wis Dakdhawuhake marang wong-wong mau; padha gawe reca tuwangan kanggo awake dhewe.”

Sabanjure Ramamu ngandika marang aku: “Aku wis mirsa bangsa iki—pancen bangsa kang wangkot. Aku togna, bakal Daktumpes wong-wong iku, lan Dakbusak jenenge saka sangisoring langit, sarta kowe bakal Dakdadekake bangsa kang luwih kuwat lan luwih akeh tinimbang wong-wong iku.”

Banjur aku minger lan mudhun saka gunung, mangka gununge murub dening geni, dene papan prajanjian loro ana ing tanganku loro. Bareng aku ndeleng, aku weruh yen kowe wis padha gawe dosa marang Ramamu: kowe wis padha gawe reca pedhet tuwangan kanggo awakmu dhewe, enggal nyingkur saka dalan kang wis didhawuhake dening Ramamu marang kowe. Banjur papan loro mau dakcekel, dakbuwang saka tanganku, lan dakremuk ana ing ngarepmu. Aku banjur sumungkem ana ing ngarsane Ramamu kaya maune, patang puluh dina patang puluh bengi, ora mangan roti, ora ngombe banyu, marga saka sakehing dosamu kang wis koktindakake, nglakoni piala ana ing paningale Ramamu, nganti njalari dukane. Awit aku wedi marang bebendu lan dukane kang mulad-mulad kang disandhang dening Ramamu marang kowe, arep numpes kowe. Nanging Ramamu uga midhangetake panyuwunku ing wektu iku. Ramamu banget dukane marang Harun, arep numpes dheweke, mulane aku uga ndongakake Harun ing wektu iku. Aku banjur njupuk barang dosamu, yaiku reca pedhet gaweanmu, dakobong ing geni, dakremuk, dakgiling nganti lembut kaya lebu, nuli lebune dakbuwang menyang kali kang mili saka gunung. Ana ing Tabera uga, lan ana ing Masa, lan ana ing Kibrot-Taawa, kowe padha njalari dukane Ramamu. Nalika Ramamu utusan kowe saka Kades-Barnea, kalawan dhawuh: “Munggaha, rebuten tanah kang wis Dakparingake marang kowe,” kowe padha mbalela marang dhawuhe Ramamu, ora ngandel marang Panjenengane lan ora ngestokake swantene. Kowe wis padha mbalela marang Ramamu wiwit dina anggonku wanuh karo kowe. Mulane aku sumungkem ana ing ngarsane Ramamu sajrone patang puluh dina patang puluh bengi anggonku nglungsar ing kono, awit Ramamu wis ngandika yen arep numpes kowe. Aku banjur ndedonga marang Ramamu: “Dhuh Rama, Pangeran kawula, mugi sampun numpes umat Paduka, pusaka Paduka, ingkang sampun Paduka tebus srana kaagungan Paduka saha Paduka wedalaken saking tanah Mesir kanthi asta ingkang santosa. ^b Mugi karsaa ngengeti abdi Paduka Abraham, Iskak lan Yakub. Sampun ngantos Paduka mirsani wangkoting bangsa punika, pialanipun, saha dosanipun. Supados sampun ngantos tiyang ing tanah ingkang saking ngriku Paduka ngentasaken kawula sami wicanten: ‘Allah boten saged nglebetaken tiyang-tiyang punika dhateng tanah ingkang kaprasetyakaken dhateng piyambakipun, saha Panjenenganipun sengit dhateng tiyang-tiyang punika, pramila dipunwedalaken supados kapejahan wonten ing ara-ara samun.’ Awit tiyang-tiyang punika umat Paduka, pusaka Paduka, ingkang sampun Paduka wedalaken srana pangwaos Paduka ingkang ageng saha asta Paduka ingkang kaacungaken.”