Pamindo 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹Darengekeun, eh Israil: poe ieu maraneh bakal meuntas Walungan Yordan, pikeun ngarebut tanah bangsa-bangsa anu leuwih gede jeung leuwih kuat ti batan maraneh—nya kota-kota gede anu benteng-bentengna ngajungkiring ka langit. ²Bangsa anu jangkung tur rohaka, turunan urang Enak, anu ku maraneh geus kamaphum sarta geus kadenge beja kieu: “Saha nu bisa tagen ngalawan turunan Enak?” ³Poe ieu sing nyaho: Rama aranjeun anu baris meuntas ti hareup maraneh lir seuneu anu ngalebur. Mantenna anu bakal numpes jeung nalukkeun maranehna di hareupeun maraneh; maraneh bakal ngusir tur numpes maranehna gancang, sakumaha anu geus didawuhkeun ku Rama aranjeun ka maraneh.

⁴Sanggeus Rama aranjeun ngusir maranehna ti hareup maraneh, ulah ngomong dina jero hate, “Ku lantaran kaadilan kaula, Rama urang nganteurkeun kaula asup pikeun ngamilik ieu tanah”—da eta mah lantaran kajahatan bangsa-bangsa ieu, nu matak diusir ti hareup maraneh ku Mantenna. ⁵Lain ku karana kaadilan maraneh atawa kabersihan hate maraneh, nu matak maraneh asup pikeun ngarebut tanahna, tapi lantaran kajahatan bangsa-bangsa ieu, nu matak diusir ti hareup maraneh ku Rama aranjeun, jeung pikeun ngabuktikeun jangji anu geus disumpahkeun ku Rama aranjeun ka karuhun maraneh—Ibrahim, Isak, jeung Yakub. ⁶Ku sabab eta sing nyaho: Rama aranjeun maparin ieu tanah anu hade ka maraneh pikeun dipimilik, lain ku karana kaadilan maraneh, da maraneh mah bangsa anu wangkelang.

Umat nu Nyoba-nyoba ka Ramana

⁷Sing inget, ulah poho kumaha maraneh geus nyieun Rama aranjeun bendu di gurun keusik. Ti poe maraneh indit ti Mesir nepi ka datang ka tempat ieu, maraneh geus baroncang-baring ngalawan Rama aranjeun. ⁸Di Horeb oge maraneh nyieun Rama aranjeun bendu, nepi ka Rama aranjeun kacida benduna ka maraneh, meh maraneh dibasmi. ^a a v8 Horeb teh ngaran sejen Gunung Sinai, gunung tempat Rama urang maparin perjangjian. ⁹Waktu kaula unggah ka gunung pikeun narima papan batu, nya eta papan perjangjian anu diadegkeun ku Rama aranjeun jeung maraneh, kaula cicing di gunung opat puluh poe opat puluh peuting, teu dahar roti teu nginum cai. ¹⁰Rama aranjeun maparin dua papan batu ka kaula, anu ditulis ku ramo Mantenna, eusina sakabeh pangandika anu didawuhkeun ku Mantenna ka maraneh di gunung ti jero seuneu, dina poe pakumpulan. ¹¹Sanggeus opat puluh poe opat puluh peuting, Rama aranjeun maparin dua papan batu ka kaula, nya eta papan perjangjian.

¹²Tuluy Rama aranjeun ngadawuh ka kaula, “Geura nangtung, buru-buru turun ti dieu, sabab umat maneh anu ku maneh dibawa kaluar ti Mesir geus ngarucahkeun maneh. Maranehna geus gancang nyimpang ti jalan anu ku Kami diparentahkeun; maranehna geus nyieun arca tuangan keur sorangan.”

¹³Saterusna Rama aranjeun ngadawuh ka kaula, “Kami geus ningali umat ieu—maranehna teh bangsa anu wangkelang. ¹⁴Antep bae ku Kami; maranehna rek dibasmi, ngaranna rek dipupus ti kolong langit, sarta maneh rek dijieun bangsa anu leuwih kuat jeung leuwih loba ti batan maranehna.”

¹⁵Tuluy kaula malik sarta turun ti gunung, sedengkeun gunungna keur hurung ku seuneu, dua papan perjangjian aya dina dua leungeun kaula. ¹⁶Barang kaula nenjo, katara maraneh geus dosa ka Rama aranjeun: maraneh geus nyieun pedet tuangan keur maraneh, gancang nyimpang ti jalan anu diparentahkeun ku Rama aranjeun ka maraneh. ¹⁷Tuluy dua papan tea ku kaula dicekel, dialungkeun tina leungeun, diajur-ajur di hareupeun maraneh. ¹⁸Kaula nyuuh di payuneun Rama aranjeun saperti bareto, opat puluh poe opat puluh peuting, teu dahar roti teu nginum cai, ku sabab sakabeh dosa maraneh anu geus dipilampah, nya eta migawe kajahatan dina pangangeun Rama aranjeun, nepi ka matak nyundut bendu-Na. ¹⁹Sabab kaula sieun ku bebendu jeung amarah anu hurung tina manah Rama aranjeun ka maraneh, meh maraneh dibasmi. Tapi harita oge Rama aranjeun kersa ngadangukeun kaula. ²⁰Rama aranjeun kacida benduna ka Harun, meh Harun dibasmi, nu matak harita oge kaula mangnedakeun Harun. ²¹Kaula nyokot barang dosa maraneh, nya eta pedet anu dijieun ku maraneh, diduruk dina seuneu, dirumukkeun, digiling nepi ka lembut lir lebu, tuluy lebuna dialungkeun ka susukan anu ngocor turun ti gunung. ²²Di Tabera oge, di Masa, jeung di Kibrot-Taawa, maraneh geus nyundut bebendu Rama aranjeun. ²³Waktu Rama aranjeun ngutus maraneh ti Kades-Barnea, dawuhan-Na, “Geura unggah, rebut tanah anu ku Kami geus dibikeun ka maraneh,” maraneh ngalawan parentah Rama aranjeun, teu percaya ka Mantenna jeung teu nurut kana timbalan-Na. ²⁴Maraneh teh geus baroncang-baring ngalawan Rama aranjeun ti poe kaula wawuh ka maraneh. ²⁵Nu matak kaula nyuuh di payuneun Rama aranjeun opat puluh poe opat puluh peuting tea, bari ngedeng di dinya, sabab Rama aranjeun geus ngadawuh yen maraneh rek dibasmi. ²⁶Kaula mangnedakeun ka Rama aranjeun, “Nun Ama, Gusti abdi, mugi ulah ngabasmi umat Ama, nya pusaka Ama, anu ku Ama parantos ditebus ku kaagungan Ama sareng dicandak kaluar ti Mesir ku panangan anu rongkah. ^b b v26 Musa nyuuh di payuneun Rama urang bari mangnedakeun umat anu teu bisa disalametkeun ku sorangan—hiji ciri ti Jurubasa anu leuwih agung, nya eta Yesus, anu bakal jumeneng di antara Rama urang jeung putra-putra-Na pikeun mangnedakeun maranehna. ²⁷Mugi emut ka abdi-abdi Ama: Ibrahim, Isak, sareng Yakub. Mugi ulah dipirosea kawangkelangan umat ieu, kajahatanana, sareng dosana. ²⁸Supados urang nagri tempat Ama ngaluarkeun abdi sadaya ulah ngaromong, ‘Allah teu iasa nganteurkeun maranehna asup ka tanah anu geus dijangjikeun ka maranehna, sarta Mantenna ijid ka maranehna, nu matak dikaluarkeun pikeun dipaehan di gurun keusik.’ ²⁹Sabab maranehna teh umat Ama, pusaka Ama, anu ku Ama dikaluarkeun ku kakawasaan Ama anu agung sareng ku panangan Ama anu rangkepan.”