ګردان 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹اے اِسرائيلو، واورئ: نن ورځ به تاسو د يردن نه پورې شئ، چې داخل شئ او داسې قومونه وشړئ چې له تاسو نه لوى او زورور دى، او داسې لوى ښارونه چې دېوالونه يې تر آسمانه رسولے شوى دى. ²دا يو لوى او اوږد قوم دے، د عناقيانو اولاد، چې تاسو يې پېژنئ او د هغوئ په حقله مو اورېدلى دى چې، ”د عناق د زامنو په مقابله کښې څوک ودرېدلے شى؟“ ³نو نن ورځ پوه شئ چې ستاسو پلار ستاسو مخکښې د سوزوونکى اور په شان پورې وځى. هغه به دوى تباه کړى او ستاسو مخکښې به يې راټيټ کړى؛ تاسو به دوى وشړئ او ژر به يې له مينځه يوسئ، لکه څنګه چې ستاسو پلار درته فرمايلى دى.

⁴کله چې ستاسو پلار دوى ستاسو مخکښې وشړى، نو په خپل زړۀ کښې دا مۀ وايئ چې، ”زمونږ پلار زۀ د خپل صداقت په سبب دې مُلک د ميراث کولو دپاره راوستم.“ بلکې د دې قومونو د بدۍ په سبب هغه دوى ستاسو مخکښې شړى. ⁵تاسو د خپل صداقت يا د خپل زړۀ د پاکۍ په سبب د هغوئ مُلک نيولو ته نۀ ننوځئ، بلکې د دې قومونو د بدۍ په سبب ستاسو پلار دوى ستاسو مخکښې شړى، او دې دپاره چې هغه هغه لوظ پوره کړى چې ستاسو پلار ستاسو د پلرونو — اِبراهيم، اسحاق او يعقوب — سره قسم کړے وو. ⁶نو پوه شئ چې ستاسو پلار تاسو ته دا ښۀ مُلک د ملکيت دپاره درکوى، ستاسو د صداقت په سبب نه، ځکه چې تاسو يو سرکښه قوم يئ.

هغه قوم چې خپل پلار يې وآزمايو

⁷دا ياد ساتئ، او مۀ هېروئ چې تاسو په بيابان کښې خپل پلار څنګه په قهر کړو. د هغې ورځې نه چې تاسو د مصر نه راووتئ تر دې ځايه پورې چې راورسېدئ، تاسو د خپل پلار نافرمانى کړې ده. ⁸په حورب کښې تاسو خپل پلار په قهر کړو، او ستاسو پلار په تاسو دومره غصه شو چې هغه ستاسو د تباه کولو دپاره تيار شو. ^a a v8 حورب د کوهِ سينا بل نوم دے، هغه غر چې زمونږ پلار په هغه کښې لوظ ورکړو. ⁹کله چې زۀ د تيږو د تختو، يعنې د هغه لوظ د تختو اخيستلو دپاره غر ته وختم چې ستاسو پلار له تاسو سره کړے وو، نو زۀ څلوېښت ورځې او څلوېښت شپې په غر باندې پاتې شوم، نۀ مې ډوډۍ وخوړله او نۀ مې اوبۀ وڅښلې. ¹⁰ستاسو پلار ماته د تيږو دواړه تختې راکړې، چې د هغۀ په ګوته ليکل شوې وې، او په هغو کښې هغه ټول کلمات وُو چې هغۀ د اجتماع په ورځ په غر باندې د اور د مينځ نه له تاسو سره فرمايلى وُو. ¹¹د څلوېښتو ورځو او څلوېښتو شپو نه پس، ستاسو پلار ماته د تيږو دواړه تختې، يعنې د لوظ تختې راکړې.

¹²بيا ستاسو پلار ماته وفرمايل چې، ”پاڅه، له دې ځايه ژر ښکته شه، ځکه چې ستا هغه قوم چې تا د مصر نه راويستے دے، هغوئ ځانونه خراب کړل. هغوئ ژر د هغې لارې نه واوښتل چې ما ورته حُکم کړے وو؛ هغوئ د ځان دپاره يو ډلۍ شوے بُت جوړ کړو.“

¹³سربېره پر دې، ستاسو پلار ماته وفرمايل چې، ”ما دا قوم وليدو — دا يو سرکښه قوم دے. ¹⁴زۀ يوازې پرېږده؛ زۀ به دوى تباه کړم، د هغوئ نوم به د آسمان د لاندې نه ورک کړم، او زۀ به تا يو داسې قوم جوړ کړم چې له دوى نه زورور او ډېر وى.“

¹⁵نو زۀ وګرځېدم او د غر نه راکوز شوم، په داسې حال کښې چې غر په اور بل وو، او د لوظ دواړه تختې مې په خپلو دواړو لاسونو کښې وې. ¹⁶کله چې ما وکتل، نو ما وليدل چې تاسو د خپل پلار په مقابله کښې ګناه کړې وه: تاسو د ځان دپاره يو ډلۍ شوے سخے جوړ کړے وو، او د هغې لارې نه مو ژر مخ اړولے وو چې ستاسو پلار درته حُکم کړے وو. ¹⁷نو ما دواړه تختې راواخيستلې، د خپلو لاسونو نه مې وغورزولې، او ستاسو د سترګو په وړاندې مې ماتې کړې. ¹⁸نو زۀ د مخکښې په شان د خپل پلار په وړاندې پرېوتم، څلوېښت ورځې او څلوېښت شپې، نۀ مې ډوډۍ وخوړله او نۀ مې اوبۀ وڅښلې، ستاسو د ټولو هغو ګناهونو په سبب چې تاسو کړې وې، چې د خپل پلار په نظر کښې مو بدى وکړه او هغه مو په قهر کړو. ¹⁹ځکه چې زۀ د هغه قهر او سوزوونکى غضب نه ويرېدم چې ستاسو پلار په تاسو باندې لرلو، او ستاسو د تباه کولو دپاره تيار وو. خو ستاسو پلار دا ځل هم زما خبره واورېده. ²⁰ستاسو پلار په هارون باندې ډېر غصه وو، او د هغۀ د تباه کولو دپاره تيار وو، نو ما دا ځل هم د هارون دپاره دُعا وکړه. ²¹بيا ما ستاسو هغه ګناه، يعنې هغه سخے چې تاسو جوړ کړے وو، واخيستو، په اور کښې مې وسوزولو، مات مې کړو او دومره مې ښۀ ميده کړو چې د دوړو په شان نرم شو، بيا مې د هغۀ دوړې هغه نهر ته واچولې چې د غر نه راکوزيدلو. ²²په تبيره کښې هم، او په مسه کښې، او په قبروت هتاوه کښې تاسو خپل پلار په قهر کړو. ²³او کله چې ستاسو پلار تاسو د قادِس برنيع نه ولېږلئ، او وې فرمايل چې، ”پورته شئ، او هغه مُلک ونيسئ چې ما تاسو ته درکړے دے،“ نو تاسو د خپل پلار د حُکم نافرمانى وکړه، او نۀ مو په هغۀ ايمان راووړو او نۀ مو د هغۀ آواز ومانو. ²⁴د هغې ورځې نه چې زۀ پر تاسو پوه شوم، تاسو د خپل پلار نافرمانه يئ. ²⁵نو زۀ د خپل پلار په وړاندې هغه څلوېښت ورځې او څلوېښت شپې پرېوتم چې هلته مې پراته وم، ځکه چې ستاسو پلار فرمايلى وُو چې هغه به تاسو تباه کړى. ²⁶ما د خپل پلار نه دُعا وغوښتله چې، ”اے زما مالِکه پلاره، خپل قوم، خپل ميراث مۀ تباه کوه، چې تا هغه د خپلې لوئۍ په وسيله خلاص کړو او د زورور لاس په وسيله دې د مصر نه راوويستو. ^b b v26 موسىٰ د زمونږ پلار په وړاندې پرېوځى او د هغه قوم دپاره سوال کوى چې هغه يې په خپله نۀ شو خلاصولے — دا د هغه لوئ منځګړى، يعنې عيسىٰ، يو سيورے دے، چې د زمونږ پلار او د هغۀ د بچو ترمينځه به ودرېدو چې د هغوئ دپاره سوال وکړى. ²⁷خپل بندګان اِبراهيم، اسحاق او يعقوب ياد کړه. د دې قوم سرکښۍ ته، د هغوئ بدۍ ته او د هغوئ ګناه ته مۀ ګوره. ²⁸کۀ نه نو د هغه مُلک خلق چې تا مونږ ترې راويستلى يُو، دا به وائى چې، ’خُدائ پاک دوى هغه مُلک ته نۀ شو بوتلے چې هغۀ ورسره وعده کړې وه، او هغۀ د دوى نه نفرت کولو، نو ځکه يې هغوئ راوويستل چې په بيابان کښې يې مړۀ کړى.‘ ²⁹ځکه چې دوى ستا قوم دى، ستا ميراث دى، چې تا هغوئ د خپل لوئ طاقت او غځېدلى لاس په وسيله راوويستل.“