شريعت جو دور 9 FHB Father's Heart Bible™

9 ¹ٻڌ، اي اسرائيل! اڄ اوهين يردن ٽپي، پاڻ کان وڏيون ۽ زورآور قومون، يعني آسمان تائين مضبوط ڪيل وڏا شهر، ڪڍڻ لاءِ اندر ٿا وڃو. ²هڪ وڏي ۽ ڊگهي قد واري قوم، عناقين جي اولاد، جن کي اوهين ڄاڻو ٿا ۽ جن بابت اوهان ٻڌو آهي تہ ”عناق جي اولاد جي اڳيان ڪير بيهي سگهي ٿو؟“ ³اڄ ڄاڻي ڇڏيو تہ اوهان جو پيءُ ڀسم ڪندڙ باھ وانگر اوهان جي اڳيان پار ٿو وڃي. هو انهن کي برباد ڪندو ۽ اوهان جي اڳيان هيٺ ڪندو؛ اوهين کين ڪڍي ڇڏيندؤ ۽ جلدي ناس ڪري ڇڏيندؤ، جيئن اوهان جي پيءُ اوهان کي چيو هو.

⁴جڏهن اوهان جو پيءُ کين اوهان جي اڳيان ڪڍي ڇڏي، تڏهن پنهنجي دل ۾ نہ چئجو تہ ”منهنجي سچائيءَ ڪري اسان جي پيءُ مون کي هن ملڪ تي قبضو ڪرڻ لاءِ اندر آندو آهي“—پر انهن قومن جي بڇڙائيءَ ڪري هو کين اوهان جي اڳيان ڪڍي رهيو آهي. ⁵اوهان جي سچائيءَ يا دل جي سڌائيءَ ڪري نہ، جو اوهين سندن ملڪ وٺڻ لاءِ اندر ٿا وڃو، پر انهن قومن جي بڇڙائيءَ ڪري اوهان جو پيءُ کين اوهان جي اڳيان ڪڍي ٿو ڇڏي، ۽ انهيءَ ڪلام کي پورو ڪرڻ لاءِ جنهن جو قسم اوهان جي پيءُ اوهان جي ابن ڏاڏن، يعني ابراهيم، اسحاق ۽ يعقوب سان کاڌو هو. ⁶تنهنڪري ڄاڻي ڇڏيو تہ اوهان جو پيءُ هي سٺو ملڪ اوهان کي ملڪيت ڪري ٿو ڏئي، اوهان جي سچائيءَ ڪري نہ، ڇاڪاڻ تہ اوهين هٺيلي قوم آهيو.

اهي ماڻهو جن پنهنجي پيءُ کي آزمايو

⁷ياد ڪريو، نہ وساريو تہ اوهان بيابان ۾ پنهنجي پيءُ کي ڪيئن ڪاوڙايو هو. جنهن ڏينهن اوهين مصر مان نڪتا، تنهن ڏينهن کان هن هنڌ پهچڻ تائين اوهين پنهنجي پيءُ جا باغي رهيا آهيو. ⁸حوريب تي اوهان پنهنجي پيءُ کي ڪاوڙايو، ۽ اوهان جو پيءُ اوهان سان ايترو ناراض ٿيو جو اوهان کي برباد ڪرڻ تي تيار هو. ^a a v8 حوريب سينا جبل جو ٻيو نالو آهي، اهو جبل جتي اسان جي پيءُ عهد ڏنو هو. ⁹جڏهن آءٌ پٿر جون تختيون، يعني اوهان جي پيءُ اوهان سان جيڪو عهد ڪيو تنهن جون تختيون، وٺڻ لاءِ جبل تي چڙهيس، تڏهن چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتيون جبل تي رهيس؛ نہ ماني کاڌم نہ پاڻي پيتم. ¹⁰اوهان جي پيءُ مون کي پٿر جون ٻه تختيون ڏنيون، جيڪي سندس آڱر سان لکيل هيون، ۽ جن تي اهي سڀ ڳالهيون هيون جيڪي هن جماعت جي ڏينهن تي جبل تي باھ جي وچ مان اوهان سان ڪيون هيون. ¹¹چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتين کان پوءِ اوهان جي پيءُ مون کي پٿر جون اهي ٻه تختيون، يعني عهد جون تختيون ڏنيون.

¹²پوءِ اوهان جي پيءُ چيائينم تہ ”اُٿ، هتان جلدي هيٺ لهي وڃ، ڇاڪاڻ تہ تنهنجي قوم، جنهن کي تو مصر مان ڪڍيو، سا پاڻ کي بگاڙي ويٺي آهي. جنهن واٽ تي هلڻ جو مون کين حڪم ڏنو هو، تنهن کان جلدي ڦري ويا آهن؛ هنن پاڻ لاءِ ڍاريل بُت ٺاهيو آهي.“

¹³وري اوهان جي پيءُ چيائينم تہ ”مون هن قوم کي ڏٺو آهي—اها هٺيلي قوم آهي. ¹⁴مون کي اڪيلو ڇڏ؛ آءٌ کين برباد ڪندس، سندن نالو آسمان هيٺان ميٽي ڇڏيندس، ۽ تو کي هڪڙي اهڙي قوم بڻائيندس جيڪا کانئن وڌيڪ زورآور ۽ گهڻي هوندي.“

¹⁵پوءِ آءٌ ڦري جبل تان هيٺ لٿس، ان وقت جبل باھ سان ٻري رهيو هو، ۽ عهد جون ٻئي تختيون منهنجي ٻنهي هٿن ۾ هيون. ¹⁶جڏهن مون نظر ڪئي تہ ڏٺم تہ اوهان پنهنجي پيءُ خلاف گناهه ڪيو آهي: اوهان پاڻ لاءِ ڍاريل ڏاند جو ٻچو ٺاهيو هو، ۽ جنهن واٽ تي هلڻ جو اوهان جي پيءُ اوهان کي حڪم ڏنو هو، تنهن کان جلدي ڦري ويا هئا. ¹⁷تنهنڪري مون ٻئي تختيون کڻي، پنهنجن هٿن مان اڇلائي، اوهان جي اکين اڳيان ڀڃي ڇڏيون. ¹⁸پوءِ آءٌ اڳ وانگر چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتيون اوهان جي پيءُ جي اڳيان ڪري پيس؛ نہ ماني کاڌم نہ پاڻي پيتم، اوهان جي انهن سڀني گناهن سبب جيڪي اوهان ڪيا، يعني اوهان جي پيءُ جي نظر ۾ بڇڙائي ڪري کيس ڪاوڙايو. ¹⁹ڇاڪاڻ تہ اوهان کي برباد ڪرڻ لاءِ اوهان جي پيءُ اوهان تي جيڪو غضب ۽ ڏاڍي ڪاوڙ رکي هئي، تنهن کان آءٌ ڊڄندو هوس. پر ان وقت بہ اوهان جي پيءُ منهنجي ٻڌي. ²⁰اوهان جو پيءُ هارون سان ڏاڍو ناراض ٿيو ۽ کيس برباد ڪرڻ تي تيار هو، تنهنڪري مون ان وقت هارون لاءِ بہ دعا ڪئي. ²¹اوهان جو گناهه، يعني اهو ڍاريل ڏاند جو ٻچو جيڪو اوهان ٺاهيو هو، مون کڻي باھ ۾ ساڙيو، ڪُٽيو، ۽ ايترو پيهيو جو مٽيءَ جيان باريڪ ٿي ويو، پوءِ سندس مٽي جبل تان هيٺ لهندڙ نالي ۾ اڇلائي ڇڏيم. ²²تبعيرا تي بہ، مسا تي بہ ۽ قبروت هتاوا تي بہ اوهان پنهنجي پيءُ کي غضب ۾ آندو. ²³جڏهن اوهان جي پيءُ اوهان کي قادس برنيع کان موڪلي فرمايو تہ ”مٿي وڃو، جيڪو ملڪ مون اوهان کي ڏنو آهي تنهن تي قبضو ڪريو،“ تڏهن اوهان پنهنجي پيءُ جي حڪم کان بغاوت ڪئي؛ نہ کيس مڃيو نہ سندس آواز ٻڌو. ²⁴جنهن ڏينهن کان مون اوهان کي سڃاتو، تڏهن کان اوهين پنهنجي پيءُ جا باغي رهيا آهيو. ²⁵تنهنڪري آءٌ انهن چاليهه ڏينهن ۽ چاليهه راتين تائين اوهان جي پيءُ جي اڳيان ڪريو پيو رهيس، ڇاڪاڻ تہ اوهان جي پيءُ چيو هو تہ هو اوهان کي برباد ڪندو. ²⁶مون اوهان جي پيءُ کي دعا ڪري چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا! پنهنجي قوم کي، يعني پنهنجي ميراث کي، جنهن کي تو پنهنجي وڏائيءَ سان ڇڏايو ۽ مضبوط هٿ سان مصر مان ڪڍي آندو، برباد نہ ڪر. ^b b v26 موسيٰ اسان جي پيءُ جي اڳيان ڪري انهيءَ قوم لاءِ عرض ٿو ڪري جنهن کي هو پاڻ نہ بچائي سگهيو — وڏي وچولي يسوع جو هڪ پاڇو، جيڪو اسان جي پيءُ ۽ سندس ٻارن جي وچ ۾ بيهي سندن لاءِ عرض ڪندو. ²⁷پنهنجن ٻانهن ابراهيم، اسحاق ۽ يعقوب کي ياد ڪر. هن قوم جي هٺ، بڇڙائي ۽ گناهه ڏانهن نہ ڏس. ²⁸نہ تہ جنهن ملڪ مان تو اسان کي ڪڍي آندو، تنهن جا ماڻهو چوندا تہ ’خدا کين انهيءَ ملڪ ۾ آڻي نہ سگهيو جنهن جو واعدو ڪيو هئائين، ۽ کانئن نفرت ڪيائين، تنهنڪري کين بيابان ۾ ماري ڇڏڻ لاءِ ڪڍي ويو.‘ ²⁹ڇاڪاڻ تہ اهي تنهنجي قوم آهن، تنهنجي ميراث آهن، جن کي تو پنهنجي وڏي قدرت ۽ ڊگهي ڪيل ٻانهن سان ڪڍي آندو.“