Sing Inget ka Rama Maraneh anu Nyukup Pangabutuh

Opat puluh taun lapar jeung manna teh pangajaran: jalma hirup lain ngan ku roti wungkul. Sakumaha hiji lalaki ngadidik anakna, kitu deui Rama maneh ngadidik maneh. Bahaya anu sabenerna nyaeta tanah anu hade — beuteung seubeuh, ingon-ingon anu beuki loba, jeung hate anu nyebutkeun leungeun kaula sorangan anu nyieun ieu.

Pasal 8.

Masing gumati ngestokeun sagala parentah anu ku kuring diparentahkeun ka maraneh poe ieu, supaya maraneh bisa hirup, jadi loba, arasup, sarta ngawasa tanah anu ku Rama urang geus disumpahkeun ka karuhun maraneh. Sing inget kana sakabeh jalan anu geus dituyun ku Rama maraneh salila opat puluh taun di gurun keusik, pikeun ngarendahkeun jeung nyobaan maraneh, nyaho naon anu aya dina hate maraneh—naha maraneh bakal ngestokeun parentah-Na atawa henteu. Mantenna ngarendahkeun maraneh, ngalaparkeun maraneh, tuluy maparin dahar manna anu can kungsi kanyahoan boh ku maraneh boh ku karuhun maraneh, pikeun ngawurukan maraneh yen manusa teh hirupna lain ngan ku roti wungkul, tapi ku unggal pangandika anu kaluar tina lesan Rama urang. Pakean maraneh henteu buruk, suku maraneh oge henteu bareuh, salila opat puluh taun teh. Ku sabab eta sing nyaho dina hate maraneh, yen sakumaha jelema ngadidik anakna, kitu deui Rama maraneh ngadidik maraneh. Ku sabab eta estokeun parentah-parentah Rama maraneh, lumampah dina jalan-Na sarta ajrih ka Mantenna. Sabab Rama maraneh rek ngasupkeun maraneh ka hiji tanah anu alus—tanah anu loba walungan, cinyusu, jeung cai anu jero anu ngocor di lebak-lebak jeung pasir-pasir, tanah anu subur ku gandum jeung jawawut, anggur, buah ara, jeung dalima; tanah anu loba minyak jaitun jeung madu. Tanah tempat maraneh bisa dahar roti tanpa kakurangan, teu kurang saeutik-eutik acan—tanah anu batuna ngandung beusi, anu pasir-pasirna bisa digali pikeun nyokot tambaga. Sanggeus maraneh dahar nepi ka seubeuh, maraneh kudu muji sukur ka Rama maraneh karana tanah anu alus anu geus dipaparinkeun ka maraneh.

Masing ati-ati, ulah nepi ka poho ka Rama maraneh, ulah teu ngestokeun parentah-Na, aturan-Na, jeung katangtuan-Na anu ku kuring diparentahkeun ka maraneh poe ieu, sabab sanggeus maraneh dahar nepi ka seubeuh, geus ngadegkeun imah-imah anu alus sarta nyicingan, jeung sapi domba maraneh geus tambah loba, perak jeung emas maraneh tambah loba, sarta sagala kaboga maraneh tambah loba, bisa jadi hate maraneh jadi adigung, tuluy poho ka Rama maraneh, anu geus ngaluarkeun maraneh ti tanah Mesir, ti tempat maraneh dijieun badega, anu geus nungtun maraneh ngaliwatan gurun keusik anu lega tur pikasieuneun, anu loba oray matih jeung kalajengking, anu halabhab taya caina, anu geus ngabijilkeun cai pikeun maraneh tina batu cadas, anu geus maparin dahar manna ka maraneh di gurun keusik, anu can kanyahoan ku karuhun maraneh, pikeun ngarendahkeun jeung nyobaan maraneh, sarta dina ahirna maparin kahadean ka maraneh. Sing ati-ati—ulah ngomong dina hate, “Kakawasaan kuring, kakuatan leungeun kuring, anu geus ngahasilkeun ieu kabeungharan keur kuring.” Sing inget ka Rama maraneh, sabab Mantenna anu maparin kakawasaan ka maraneh pikeun ngahasilkeun kabeungharan, pikeun negeskeun perjangjian-Na anu geus disumpahkeun ka karuhun maraneh, sakumaha anu kaalaman poe ieu.

Tapi lamun maraneh nepi ka poho ka Rama maraneh, nuturkeun allah-allah sejen, ngabakti jeung nyembah ka maranehna, kuring mere kasaksian ka maraneh poe ieu: maraneh pasti bakal binasa. Sakumaha bangsa-bangsa anu dibinasakeun ku Rama urang ti hareupeun maraneh, kitu deui maraneh bakal binasa, karana maraneh teu daraek ngestokeun kana timbalan Rama maraneh.