Rama Ngabaharukeun Perjangjian-Na
Papan-papan anyar dipahat sarta disimpen dina peti, sarta Lewi dipisahkeun kalawan Rama urang sorangan jadi warisanana. Tuluy patarosanana: naon anu dipénta ku Rama urang ti maneh? Sieun ka Mantenna, mikanyaah ka Mantenna jeung ngabakti ka Mantenna. Mantenna mikanyaah ka urang asing sarta mere dahareun ka manehna, ku kituna maneh oge kudu mikanyaah ka urang asing.
10 1Waktu harita Rama urang ngalahir ka kaula, kieu, “Pesék dua papan batu cara nu kahiji, tuluy unggah ka Kami di gunung, sarta jieun hiji peti tina kayu. 2Kami rék nuliskeun dina éta papan téh kecap-kecap anu aya dina papan nu kahiji anu geus dipaéncragkeun ku maneh, tuluy éta papan téh ku maneh kudu disimpen dina jero peti.”
3Tuluy kaula nyieun peti tina kayu akasia, mesék dua papan batu cara nu kahiji, tuluy unggah ka gunung bari mawa éta dua papan. 4Mantenna nuliskeun dina éta papan, sakumaha samemehna, sapuluh papakon anu geus dilahirkeun ku Rama urang ka maraneh di gunung ti jero seuneu, dina poé kumpulan. Tuluy éta papan téh ku Rama urang dipaparinkeun ka kaula. 5Kaula tuluy mulang, turun ti gunung, sarta nyimpen éta papan dina peti anu geus dijieun ku kaula; nepi ka ayeuna ogé tetep aya di dinya, sakumaha anu diparéntahkeun ku Rama urang ka kaula.
6Urang Israil arindit ti Béérot Béné-Yaakan ka Moséra, tempat Harun pupus sarta dikurebkeun; putrana nya éta Éléazar jadi imam ngaganti anjeunna. 7Ti dinya maranéhna arindit ka Gudgoda, ti Gudgoda ka Yotbata, hiji tanah anu loba walungan caina. 8Waktu harita Rama urang misahkeun kaom Lewi pikeun ngusung peti perjangjian, pikeun ngadeg di payuneun Mantenna, pikeun ngawula ka Mantenna, sarta pikeun ngaberkahan dina jenengan-Na, saperti anu dilampahkeun ku maranéhna nepi ka kiwari. 9Ku sabab kitu Lewi henteu meunang bagian atawa warisan jeung dulur-dulurna; Rama urang anu jadi warisanana, sakumaha anu geus dijangjikeun ku Rama urang ka manéhna.
10Kaula cicing di gunung, cara nu kahiji, opat puluh poé opat puluh peuting; Rama urang ngadangukeun deui ka kaula; Rama urang teu kersa ngabinasakeun maraneh.
11Tuluy Rama urang ngalahir ka kaula, “Geura jung, tuluy maju ti hareupeun bangsa ieu, supaya maranéhna bisa asup sarta ngarebut tanah anu ku Kami geus disumpahkeun ka karuhunna rék dipaparinkeun ka maranéhna.”
Naon anu Dipundut ku Rama urang ti Maraneh
12Ayeuna, hé Israil, naon anu dipundut ku Rama urang ti maraneh, lian ti kudu sieun ku Mantenna, lumampah dina sagala jalan-Na, mikaasih ka Mantenna, sarta ngawula ka Mantenna kalawan sagemblengna haté maraneh jeung sagemblengna jiwa maraneh, 13jeung kudu nurut kana parentah-parentah Rama urang sarta katangtuan-katangtuan-Na anu diparéntahkeun ku kaula ka maraneh poé ieu, pikeun kahadéan maraneh? 14Tengetkeun, Rama urang nu kagungan langit, langit anu pangluhurna, bumi, jeung saeusina. 15Sanajan kitu Rama urang mikaasih ka karuhun maraneh, tuluy milih turunanana sanggeus maranéhna—nya éta maraneh, punjul ti sakabéh bangsa—saperti anu kajadian kiwari. 16Ku sabab kitu sunatan kulit haté maraneh, tur ulah wangkelang deui. a a v16 Ungkara “sunatan kulit haté maraneh” ngagambarkeun motong naon baé anu ngajadikeun haté wangkelang jeung katutup — sangkan muka lengkep ka Rama urang. 17Sabab Rama urang téh Allahna para allah, Gustina para gusti, Allah nu agung, nu kawasa, nu pikagimireun, anu henteu pilih kasih sarta henteu narima sogok. 18Mantenna ngajalankeun kaadilan pikeun barudak yatim jeung randa, sarta mikaasih ka urang asing, maparin dahareun jeung pakéan ka maranéhna. 19Ku sabab kitu maraneh ogé kudu mikanyaah ka urang asing, sabab maraneh baheula jadi urang asing di tanah Mesir. 20Kudu sieun ku Rama urang, kudu ngawula ka Mantenna, kudu ngagem pageuh ka Mantenna, sarta kudu sumpah demi jenengan-Na. 21Mantenna téh anu kudu dipuji ku maraneh, Rama maraneh, anu geus ngadamel pikeun maraneh perkara-perkara nu agung jeung pikagimireun anu geus katingali ku panon maraneh. 22Karuhun maraneh baheula marudun ka Mesir, jumlahna tujuh puluh urang; ayeuna Rama urang geus ngajadikeun maraneh loba saperti béntang-béntang di langit.