Sang Rama Nganyarake Prajanjiane

Papan sela énggal dipunpethal lan dipunlebetaken ing pethi, lan Lewi dipunpisahaken kanthi Rama kita piyambak dados warisanipun. Lajeng pitakènan: punapa ingkang dipunkersakaken Rama kita saking panjenengan? Ajrih, nresnani lan ngabdi dhateng Panjenenganipun. Panjenenganipun nresnani tiyang manca lan maringi tedha, mila panjenengan ugi kedah nresnani tiyang manca.

Pasal 10.

Ing nalika iku Rama kita ngandika marang aku: “Natahana papan watu loro kaya kang dhisik, munggaha nemoni Aku ing gunung, lan gawea pethi saka kayu. Aku bakal nulis ing papan iku tembung-tembung kang ana ing papan dhisik kang wis koremuk, lan papan mau kudu koksimpen ing pethi.”

Banjur aku gawe pethi saka kayu akasia, natah papan watu loro kaya kang dhisik, lan munggah ing gunung karo nggawa papan loro mau. Rama kita banjur nyerat ing papan iku, kaya sadurunge, angger-angger sepuluh kang wis didhawuhake Rama kita marang kowe ing gunung saka ing satengahing geni, ing dina pasamuwan. Lan papan mau diparingake dening Rama kita marang aku. Aku banjur minger, mudhun saka gunung, lan nyimpen papan mau ing pethi kang wis dakgawe; papan iku isih ana ing kono, kaya kang didhawuhake Rama kita marang aku.

Wong Israel padha lumaku saka Beerot-Bene-Yaakan menyang Mosera, panggonan Harun seda lan dikubur; Eleazar, anake, dadi imam nggenteni dheweke. Saka kono padha lumaku menyang Gudgoda, lan saka Gudgoda menyang Yotbata, yaiku tanah kang akeh iline banyu. Ing nalika iku Rama kita misahake taler Lewi, supaya ngusung pethi prajanjian, ngadhep ing ngarsane, ngladeni Panjenengane, lan mberkahi kanthi asmane, kaya kang katindakake nganti saprene. Mulane taler Lewi ora duwe panduman utawa warisan bebarengan karo para sadulure; Rama kita iku dadi warisane, kaya kang wis diprasetyakake Rama kita marang dheweke.

Aku manggon ing gunung, kaya sing kapisan, patang puluh dina patang puluh bengi; Rama kita miyarsakake aku maneh; Rama kita ora karsa numpes kowe.

Rama kita banjur ngandika marang aku: “Ngadega, lumakua ndhisiki bangsa iki, supaya padha bisa mlebu lan ngejegi tanah kang wis Daksumpahake marang para leluhure bakal Dakparingake marang dheweke.”

Apa kang Dikarsakake Rama kita saka Kowe

Lan saiki, he Israel, apa kang dikarsakake Rama kita saka kowe, kajaba supaya kowe wedi-asih marang Panjenengane, lumaku ing sakabehing dalane, nresnani Panjenengane, lan ngladeni Panjenengane kanthi gumolonging atimu lan kanthi gumolonging nyawamu, sarta netepi pepakon-pepakone Rama kita lan katetapane kang dakprentahake marang kowe ing dina iki, murih becikmu? Delengen, kagungane Rama kita iku langit, langit kang dhuwur dhewe, bumi, lan samubarang kabeh kang ana ing jerone. Ewadene Rama kita ngasihi para leluhurmu, lan milih turune sawise iku—yaiku kowe, ngungkuli sakabehing bangsa—kaya kang kelakon ing dina iki. Mulane tetakna kulup atimu, lan aja wangkot maneh. ^a Awit Rama kita iku Allahe sakabehing allah, Gustine sakabehing gusti, yaiku Allah kang agung, kang kuwasa, kang nggegirisi, kang ora mbedak-mbedakake wong lan ora nampani besel. Panjenengane netepake kaadilan kanggo bocah lola lan randha, sarta ngasihi wong manca, kanthi maringi pangan lan sandhangan. Mulane kowe uga kudu nresnani wong manca, awit kowe maune iya wong manca ing tanah Mesir. Wedi-asiha marang Rama kita, ngladenana Panjenengane, rumaketa marang Panjenengane, lan sumpaha demi asmane. Panjenengane iku pujianmu, Ramamu, kang wis nindakake kanggo kowe prakara-prakara kang agung lan nggegirisi iki, kang wis kokdeleng dhewe nganggo mripatmu. Para leluhurmu padha tumurun menyang Mesir, cacahe pitung puluh; lan saiki Rama kita wis gawe kowe akehe kaya lintang ing langit.