Pangersa Rama ngatur Perkawinan

Ngajawab patarosan maranéhna anu ditulis ngeunaan perkawinan: salaki jeung pamajikan silih boga hak kana awakna, jalma percaya ulah megatkeun pasangan anu teu percaya anu daék tetep, sarta ku sabab kasusah ayeuna, tetep sakumaha ayana téh hadé. Naon waé kaayaanana, tetep di dinya babarengan jeung Rama urang.

Pasal 7.

Ayeuna, perkara anu ditulis ku aranjeun: “Hade lalaki teh ulah nyabak awewe.” Tapi sangkan ulah tigebrus kana dosa jinah, unggal lalaki kudu boga pamajikan sorangan, sarta unggal awewe kudu boga salaki sorangan. Salaki kudu nyumponan kawajibanana ka pamajikan, kitu deui pamajikan ka salakina. Pamajikan teu kawasa kana awakna sorangan, nu kawasa teh salakina; kitu deui salaki teu kawasa kana awakna sorangan, nu kawasa teh pamajikanana. Ulah silih cegah, iwal lamun geus sapuk duaan pikeun waktu anu geus ditangtukeun, supaya bisa husu ngadoa; sanggeus kitu kumpul deui, supaya aranjeun ulah dicobaan ku Setan ku lantaran teu bisa nahan diri. Ieu omongan kaula teh ngan ukur idin, lain parentah. Memang kaula hayang sakabeh jelema jadi saperti kaula. Tapi unggal jelema geus narima kurnia sewang-sewangan ti Rama urang, nu saurang kieu, nu saurang deui kitu. Ka nu can karawin jeung ka randa-randa, ceuk kaula: leuwih hade maranehna tetep saperti kaula. Tapi lamun teu bisa nahan diri, leuwih hade karawin bae, sabab leuwih hade karawin ti batan kaduruk ku kahayang. Ka nu geus rarabi, kaula marentah — lain kaula, tapi Gusti — yen pamajikan ulah ninggalkeun salakina. Tapi lamun geus kaburu papisah, kudu tetep teu karawin deui, atawa kudu balikan jeung salakina — sarta salaki ulah nyerahkeun pamajikanana.

Ka nu sejenna, ceuk kaula (kaula, lain Gusti): lamun aya dulur anu pamajikanana teu percaya, tapi daek hirup bareng, salakina ulah nyerahkeun manehna. Jeung lamun aya awewe anu salakina teu percaya, tapi daek hirup bareng, pamajikanana ulah nyerahkeun salakina. Sabab salaki anu teu percaya teh disucikeun ku pamajikanana, jeung pamajikan anu teu percaya teh disucikeun ku dulur urang. Lamun henteu kitu, anak-anak aranjeun tangtu najis, tapi ayeuna mah suci. Lamun nu teu percaya teh rek pisah, keun sina pisah; dina kaayaan kitu dulur urang lalaki atawa awewe teu kaiket. Rama urang geus nyaur aranjeun pikeun hirup rukun. Kumaha nyahona, eh pamajikan, naha aranjeun bakal bisa nyalametkeun salaki? Atawa kumaha nyahona, eh salaki, naha aranjeun bakal bisa nyalametkeun pamajikan?

Unggal jelema sing hirup saluyu jeung bagean anu ditangtukeun ku Gusti, saluyu jeung kaayaan waktu disaur ku Rama urang. Kitu aturan anu diajarkeun ku kaula di sakabeh jamaah. Aya nu disunat waktu disaur? Ulah nyoba ngaleungitkeun tanda sunatna. Aya nu can disunat waktu disaur? Ulah nyoba disunat. Disunat teh teu matak naon-naon, teu disunat oge teu matak naon-naon, nu penting mah ngalakonan parentah-parentah Rama urang. Unggal jelema sing tetep dina kaayaan saperti waktu disaur. Aranjeun disaur keur jadi badega? Ulah dipikahariwang. Tapi lamun bisa meunang kamerdikaan, ala bae. Sabab badega anu disaur ku Gusti teh jadi jelema merdika kagungan Gusti; kitu deui jelema merdika anu disaur teh jadi badega Kristus. Aranjeun geus ditebus ku anu mahal pangajina; ulah jadi badega jelema. Dulur-dulur, dina kaayaan naon bae waktu disaur, sing tetep di dinya babarengan jeung Rama urang.

Perkara nu can karawin, kaula teu boga parentah ti Gusti, tapi kaula rek mere pamanggih kaula, saperti jelema anu ku piwelas Gusti dijadikeun bisa dipercaya. Pamanggih kaula, nempo kaayaan anu beurat ayeuna, leuwih hade jelema tetep saperti ayeuna. Kaiket ku pamajikan? Ulah neangan jalan pikeun pisah. Teu boga pamajikan? Ulah neangan pamajikan. Tapi lamun aranjeun karawin, eta teh lain dosa; jeung lamun hiji parawan karawin, eta oge lain dosa. Tapi jelema anu karawin bakal nandangan kasusah dina kahirupanana, sarta kaula hayang nyingkahkeun aranjeun tina eta. Ieu omongan kaula, dulur-dulur: waktu anu ditangtukeun teh geus beuki pondok. Ti ayeuna, nu geus boga pamajikan sing hirup saperti nu teu boga, nu ceurik sing saperti nu teu ceurik, nu bungah sing saperti nu teu bungah, nu meuli sing saperti nu teu bogaeun naon-naon, jeung nu make barang-barang dunya sing saperti nu teu kalalaworaan ku eta, sabab rupa dunya ayeuna teh keur liwat.

Kaula hayang aranjeun ulah dibarengan ku kahariwang. Lalaki nu teu karawin mikiran perkara Gusti, kumaha carana sangkan Gusti kamanah. Tapi lalaki nu geus karawin mah mikiran perkara dunya, kumaha carana sangkan pamajikanana suka, nepi ka hatena kabagi dua. Awewe nu teu karawin atawa parawan mikiran perkara Gusti, supaya suci awak jeung jiwana; tapi awewe nu geus karawin mah mikiran perkara dunya, kumaha carana sangkan salakina suka. Ieu omongan kaula teh pikeun kahadean aranjeun, lain rek ngabedol aranjeun, tapi supaya aranjeun hirup pantes sarta ngawula ka Gusti kalawan gembleng teu kabagi.

Lamun aya jelema anu ngarasa kurang pantes kalakuanana ka tunanganana, bari kahayangna geus teu katahan sarta geus kudu laksana, pek bae lampahkeun sakahayangna — sina karawin; eta teh lain dosa. Tapi jelema anu pengkuh dina hatena, teu kapaksa, sarta bisa ngadalian kahayang sorangan, geus mutuskeun dina hatena rek ngajaga tunanganana, eta geus milampah bener. Jadi jelema anu ngawinkeun tunanganana teh milampah bener, sarta jelema anu teu ngawinkeun manehna leuwih bener deui.

Pamajikan teh kaiket ku salakina salila salakina hirup; lamun salakina maot, manehna bebas rek kawin ka saha bae nu dipikahayang, asal ka nu percaya ka Gusti. Tapi ceuk pamanggih kaula, manehna bakal leuwih bagja lamun tetep saperti ayeuna. Sarta ceuk rarasaan kaula, kaula oge kaancikan ku Roh Rama urang.