ڇپيل
ڪتاب

شادي لاءِ پيءُ جو منصوبو

شاديءَ بابت سندن لکيل سوالن جو جواب: مڙس ۽ زال هڪ ٻئي جا پنهنجي جسم جا قرضدار آهن، ايماندار کي اهڙي بي ايمان جيون ساٿيءَ کي طلاق نه ڏيڻ گهرجي جيڪو گڏ رهڻ لاءِ راضي هجي، ۽ هاڻوڪي مصيبت کي ڏسندي جيئن آهيو تيئن رهڻ چڱو آهي. حالت ڪهڙي به هجي، ان ۾ اسان جي پيءُ سان گڏ رهو.

باب 7.

هاڻي انهن ڳالهين بابت جيڪي اوهان لکيون، سو هي تہ ”مرد لاءِ ڀلو آهي تہ عورت کي هٿ نہ لائي.“ پر حرامڪاريءَ کان بچڻ لاءِ هر مرد جي پنهنجي زال ۽ هر عورت جو پنهنجو مڙس هجڻ گھرجي. مڙس کي گھرجي تہ پنهنجي زال جو حق ادا ڪري، تيئن ئي زال بہ پنهنجي مڙس جو. زال کي پنهنجي جسم تي اختيار ناهي، مڙس کي آهي؛ تيئن ئي مڙس کي پنهنجي جسم تي اختيار ناهي، زال کي آهي. هڪ ٻئي کي محروم نہ ڪريو، سواءِ انهيءَ جي تہ باهمي رضامنديءَ سان ڪجهہ وقت لاءِ دعا ۾ مشغول ٿيو؛ پوءِ وري گڏجي اچو، جيئن شيطان اوهان جي بي ضبطيءَ جي ڪري اوهان کي آزمائش ۾ نہ وجھي. هيءَ ڳالهہ آءٌ رعايت طور چوان ٿو، حڪم طور نہ. منهنجي خواهش آهي تہ سڀيئي جهڙا آءٌ آهيان تهڙا هجن. پر هر ڪنهن کي اسان جي پيءُ وٽان پنهنجي پنهنجي نعمت مليل آهي—ڪنهن کي هڪ طرح جي، ڪنهن کي ٻئي طرح جي. غير شادي شدہ ماڻهن ۽ بيواهن کي آءٌ چوان ٿو تہ انهن لاءِ ائين رهڻ ڀلو آهي جيئن آءٌ آهيان. پر جيڪڏهن هو پاڻ کي قابو ۾ نٿا رکي سگھن تہ شادي ڪن؛ شهوت ۾ سڙڻ کان شادي ڪرڻ ڀلو آهي. شادي شدہ ماڻهن کي آءٌ حڪم ڏيان ٿو—آءٌ نہ، پر خداوند—تہ زال پنهنجي مڙس کان جدا نہ ٿئي. پر جيڪڏهن جدا ٿي وڃي تہ اڻپرڻي رهي يا پنهنجي مڙس سان ميلاپ ڪري؛ ۽ مڙس بہ پنهنجي زال کي طلاق نہ ڏئي.

باقين کي آءٌ چوان ٿو (آءٌ، خداوند نہ): جيڪڏهن ڪنهن ڀاءُ جي زال ايمان نہ رکندڙ هجي ۽ هن سان گڏ رهڻ تي راضي هجي تہ هو کيس طلاق نہ ڏئي. جيڪڏهن ڪنهن عورت جو مڙس ايمان نہ رکندڙ هجي ۽ هن سان گڏ رهڻ تي راضي هجي تہ هوءَ کيس طلاق نہ ڏئي. ڇاڪاڻ تہ ايمان نہ رکندڙ مڙس زال جي ڪري پاڪ ٺهي ٿو، ۽ ايمان نہ رکندڙ زال ڀاءُ جي ڪري پاڪ ٺهي ٿي. نہ تہ اوهان جا ٻار ناپاڪ هجن ها، پر هاڻي اهي پاڪ آهن. جيڪڏهن ايمان نہ رکندڙ ساٿي هليو وڃي تہ هلي وڃڻ ڏيو؛ اهڙين حالتن ۾ ڀاءُ يا ڀيڻ پابند ناهي. اسان جي پيءُ اوهان کي سلامتيءَ لاءِ سڏيو آهي. اي زال، توکي ڪهڙي خبر تہ تون پنهنجي مڙس کي بچائيندينءَ يا نہ؟ يا اي مڙس، توکي ڪهڙي خبر تہ تون پنهنجي زال کي بچائيندين يا نہ؟

جيئن خداوند هر ڪنهن کي مقرر ڪيو آهي ۽ جيئن اسان جي پيءُ کيس سڏيو آهي، تيئن ئي هو جيئي. سڀني ڪليسيائن ۾ منهنجو اهوئي دستور آهي. ڇا ڪو ختنو ٿيل هئڻ وقت سڏيو ويو؟ تہ هو ان کي نہ لاهي. ڇا ڪو اڻ ختنو هئڻ وقت سڏيو ويو؟ تہ هو ختنو نہ ڪرائي. ختنو ڪجهہ ناهي، اڻ ختنو هئڻ بہ ڪجهہ ناهي، پر اسان جي پيءُ جي حڪمن تي عمل ڪرڻ ئي اصل ڳالهہ آهي. هر ڪو جنهن حالت ۾ سڏيو ويو، انهيءَ ۾ ئي رهي. ڇا تون غلام هئڻ وقت سڏيو ويو؟ انهيءَ جي پرواهہ نہ ڪر. پر جيڪڏهن آزاد ٿي سگھين تہ انهيءَ مان فائدو وٺ. جيڪو غلام خداوند ۾ سڏيو ويو، سو خداوند جو آزاد ڪيل آهي؛ تيئن ئي جيڪو آزاد سڏيو ويو، سو مسيح جو غلام آهي. اوهان قيمت ڏئي خريد ڪيا ويا آهيو؛ ماڻهن جا غلام نہ ٿيو. ڀائرو، هر ڪو جنهن حالت ۾ سڏيو ويو، انهيءَ ۾ ئي اسان جي پيءُ سان گڏ رهي.

اڻپرڻن بابت مون وٽ خداوند جو ڪو حڪم ناهي، پر مون کي خداوند جي رحم ڀروسي جوڳو بڻايو آهي، تنهنڪري آءٌ پنهنجي راءِ ڏيان ٿو. منهنجو خيال آهي تہ موجوده مصيبت جي ڪري ماڻهوءَ لاءِ جهڙو آهي تهڙو رهڻ ڀلو آهي. ڇا تون زال سان ٻڌل آهين؟ تہ آزاد ٿيڻ نہ ڳول. ڇا تون زال کان آزاد آهين؟ تہ زال نہ ڳول. پر جيڪڏهن تون شادي ڪرين تہ تو گناهہ نہ ڪيو آهي؛ جيڪڏهن ڪا ڪنواري شادي ڪري تہ ڪنواريءَ گناهہ نہ ڪيو آهي. پر اهڙن ماڻهن کي جسماني تڪليف ٿيندي، ۽ آءٌ اوهان کي انهيءَ کان بچائڻ گھران ٿو. ڀائرو، آءٌ هي چوان ٿو تہ مقرر وقت گھٽجي ويو آهي. هاڻي کان وٺي جن کي زالون آهن سي ائين رهن ڄڻ تہ سندن ڪي بہ نہ هجن، ۽ روئڻ وارا ڄڻ نہ روئن، ۽ خوش ٿيڻ وارا ڄڻ خوش نہ ٿين، ۽ خريد ڪرڻ وارا ڄڻ ڪنهن شيءِ جا مالڪ نہ هجن، ۽ دنيا کي ڪتب آڻڻ وارا ڄڻ انهيءَ ۾ غرق نہ هجن—ڇالاءِ جو هن دنيا جي موجوده صورت گذري ٿي وڃي.

آءٌ چاهيان ٿو تہ اوهان فڪرن کان آزاد هجو. غير شادي شدہ مرد خداوند جي ڪمن جو ڌيان رکي ٿو تہ خداوند کي ڪيئن راضي ڪري. پر شادي شدہ مرد دنيا جي شين جو ڌيان رکي ٿو تہ پنهنجي زال کي ڪيئن راضي ڪري، ۽ هو ورهائجي ويو آهي. غير شادي شدہ عورت يا ڪنواري خداوند جي ڪمن جو ڌيان رکي ٿي تہ جسم ۽ روح ۾ پاڪ هجي؛ پر شادي شدہ عورت دنيا جي ڪمن جو ڌيان رکي ٿي تہ پنهنجي مڙس کي ڪيئن راضي ڪري. آءٌ هي اوهان جي فائدي لاءِ چوان ٿو، اوهان تي بندش وجھڻ لاءِ نہ، پر مناسب چال چلن ۽ خداوند لاءِ بي ورهايل وقفيت لاءِ.

جيڪڏهن ڪو سمجهي تہ هو پنهنجي منگيتر سان اڻ مناسب سلوڪ ڪري ٿو، ۽ سندس جذبا تيز آهن ۽ ائين ٿيڻ ضروري آهي، تہ جيئن چاهي تيئن ڪري—هو شادي ڪن؛ انهيءَ ۾ گناهہ ناهي. پر جيڪو پنهنجي دل ۾ پڪو آهي، مجبور نہ آهي، پر پنهنجي مرضيءَ تي قابو رکي ٿو، ۽ پنهنجي دل ۾ منگيتر کي ائين ئي رکڻ جو فيصلو ڪيو اٿس، سو ڀلو ڪري ٿو. تنهنڪري جيڪو پنهنجي منگيتر سان شادي ڪري ٿو سو ڀلو ڪري ٿو؛ ۽ جيڪو شادي نہ ٿو ڪري سو وڌيڪ ڀلو ڪري ٿو.

زال پنهنجي مڙس سان تيستائين ٻڌل آهي جيستائين هو جيئرو آهي؛ جيڪڏهن هو مري وڃي تہ هوءَ آزاد آهي، جنهن سان چاهي شادي ڪري، رڳو خداوند ۾. پر منهنجي نظر ۾ جيڪڏهن هوءَ جهڙي آهي تهڙي رهي تہ وڌيڪ خوش آهي. منهنجو خيال آهي تہ مون ۾ بہ اسان جي پيءُ جو روح آهي.