Rancangane Rama kita Tumrap Palakrama

Mangsuli pitakonan-pitakonan tinulis bab bebojoan: bojo lanang lan wadon padha kudu masrahaké badané siji marang sijiné, wong pracaya aja megat bojo sing ora pracaya yèn gelem tetep, lan merga kasusahan saiki, tetep kaya kahananmu kuwi becik. Apa waé kahanané, tetepa ana ing kono bebarengan karo Rama kita.

Pasal 7.

Saiki, bab apa kang koktulis mau: “Becik tumrap wong lanang yen ora nggepok wong wadon.” Nanging supaya ora tumiba ing dosa sahwat, saben wong lanang duwea bojone dhewe, lan saben wong wadon duwea bojone dhewe. Wong lanang kudu menehi marang bojone apa kang dadi wajibe, mangkono uga wong wadon marang bojone. Wong wadon ora nduweni wewenang tumrap awake dhewe, nanging sing nduweni yaiku bojone; mangkono uga wong lanang ora nduweni wewenang tumrap awake dhewe, nanging sing nduweni yaiku bojone. Aja padha nyegah siji marang sijine, kajaba manawa saka rembugan bebarengan nganti wektu kang katemtokake, supaya kowe bisa nyedhiyakake awakmu kanggo ndedonga; banjur padha nunggala maneh, supaya Iblis ora nggodha kowe lumantar anggonmu ora bisa ngemudheni dhiri. Anggonku kandha iki minangka palilah, dudu minangka parentah. Karepku kabeh wong padha kaya aku iki. Nanging saben wong nduweni peparinge dhewe-dhewe saka Rama kita—kang siji mangkene, sijine mangkono. Aku kandha marang wong kang durung omah-omah lan para randha: tetep kaya aku iki becik tumrap wong-wong mau. Nanging manawa ora bisa ngemudheni dhiri, luwih becik padha omah-omah—amarga luwih becik omah-omah tinimbang kobong dening hawa nepsu. Marang wong kang wis omah-omah aku mrentah—dudu aku, nanging Gusti—wong wadon aja nglungani bojone. Nanging manawa pisah, dheweke kudu tetep ora omah-omah, utawa rukun maneh karo bojone—lan wong lanang aja megat bojone.

Marang wong liyane aku kandha (aku, dudu Gusti): manawa ana sadulur kang duwe bojo kang ora pracaya, nanging gelem urip bebarengan karo dheweke, dheweke aja megat bojone mau. Manawa ana wong wadon kang duwe bojo kang ora pracaya, nanging gelem urip bebarengan karo dheweke, wong wadon mau aja megat bojone. Amarga wong lanang kang ora pracaya mau disucekake lumantar bojone kang wadon, lan wong wadon kang ora pracaya disucekake lumantar sadulur mau. Yen ora mangkono, anak-anakmu bakal najis, nanging saiki padha suci. Nanging manawa kang ora pracaya mau arep pisah, kareben dheweke pisah; sadulur lanang utawa wadon mau ora kaiket ing bab kang kaya mangkono. Rama kita wis nimbali kowe supaya urip ing tentrem-rahayu. Kepriye anggonmu ngerti, heh wong wadon, apa kowe bakal bisa nylametake bojomu? Utawa kepriye anggonmu ngerti, heh wong lanang, apa kowe bakal bisa nylametake bojomu?

Mung bae saben wong kareben urip kaya anggone Gusti wis nemtokake kanggo dheweke, kaya anggone Rama kita wis nimbali dheweke. Iki pranatanku ing sakehe pasamuwan. Apa ana wong kang wis tetak nalika katimbalan? Aja dibalekake maneh. Apa ana wong kang durung tetak nalika katimbalan? Aja nganti tetak. Tetak iku ora ana tegese, durung tetak uga ora ana tegese, nanging netepi dhawuhe Rama kita iku kang wigati. Saben wong kareben tetep ana ing kaanan nalika dheweke katimbalan. Apa kowe katimbalan nalika dadi batur-tukon? Aja nganti dadi pikiranmu. Nanging manawa kowe bisa oleh kamardikan, tampanana. Amarga batur-tukon kang katimbalan ana ing patunggilane Gusti, iku wong kang wis dimardikakake dening Gusti; mangkono uga wong mardika kang katimbalan, iku dadi abdine Kristus. Kowe wis padha ditebus kanthi rega; aja padha dadi batur-tukone manungsa. Para sadulur, ana ing kaanan apa bae saben wong nalika katimbalan, kareben dheweke tetep ana ing kono bebarengan karo Rama kita.

Bab wong kang durung omah-omah, aku ora nduweni dhawuh saka Gusti, nanging aku menehi panemuku minangka wong kang kena dipracaya marga saka sih-rahmate Gusti. Panemuku, marga saka kasusahan kang lagi dumadi iki, becik tumrap wong supaya tetep kaya kaanane saiki. Apa kowe kaiket ing bojo? Aja golek pepisahan. Apa kowe wis uwal saka bojo? Aja golek bojo. Nanging manawa kowe omah-omah, kowe ora gawe dosa; lan manawa prawan omah-omah, dheweke ora gawe dosa. Nanging wong-wong kang kaya mangkono bakal ngalami kasusahan ing badan, lan aku kepengin ngayomi kowe saka kasusahan mau. Para sadulur, aku kandha mangkene: wektu kang katemtokake wis cumpen. Wiwit saiki, wong kang duwe bojo kareben urip kaya-kaya ora duwe bojo, lan wong kang nangis kaya-kaya ora nangis, lan wong kang bungah kaya-kaya ora bungah, lan wong kang tetuku kaya-kaya ora nduweni apa-apa, lan wong kang migunakake donya iki kaya-kaya ora kelut dening donya mau—amarga wujud donya iki kang saiki lagi sirna.

Aku kepengin kowe padha uwal saka sumelang. Wong lanang kang durung omah-omah ngopeni prakara-prakarane Gusti, kepriye anggone gawe renane Gusti. Nanging wong lanang kang wis omah-omah ngopeni prakara-prakarane donya, kepriye anggone gawe senenge bojone, temahan atine kabage. Wong wadon kang durung omah-omah utawa prawan ngopeni prakara-prakarane Gusti, supaya suci ing badan lan ing roh; nanging wong wadon kang wis omah-omah ngopeni prakara-prakarane donya, kepriye anggone gawe senenge bojone. Anggonku kandha iki kanggo kabecikanmu, dudu arep mbalenggu kowe, nanging supaya kowe nglakoni kang murwat lan ngabekti marang Gusti kanthi ora kabage atine.

Manawa ana wong kang rumangsa tumindak ora murwat marang tunangane, lan hawa nepsune mulad-mulad satemah prelu klakon, kareben nindakake apa kang dikarepake—kareben padha omah-omah; iku dudu dosa. Nanging sing sapa tetep santosa ing atine, ora kapeksa, nanging bisa ngemudheni karepe dhewe, lan wis mantep ing atine arep ngreksa tunangane, iku tumindak becik. Dadi wong kang ngrabeni tunangane iku tumindak becik; dene wong kang ora ngrabeni dheweke iku tumindak kang luwih becik.

Wong wadon iku kaiket marang bojone sajrone bojone isih urip; manawa bojone mati, dheweke mardika omah-omah karo sapa bae kang dikarepake, mung kudu ana ing patunggilane Gusti. Nanging manut panemuku, dheweke luwih begja manawa tetep kaya kaanane. Lan aku rumangsa yen aku iya kadunungan Rohe Rama kita.