Nggawa Sedulur menyang Ngarepe Wong Kang Ora Pracaya

Wong pracaya padha nggawa sedulure menyang pangadilan wong kapir — kuwi wis dadi kekalahan; luwih becik diapusi. Banjur semboyané bab kamardikan diuji ngadhepi dosa jina: badané iku péranganing Kristus lan padalemané Roh, wis dituku kanthi rega, mula mulyakna Rama kita ing badanmu.

Pasal 6.

Nalika salah sawijining ing antaramu duwe prakara karo liyane, apa dheweke wani nggawa prakara iku menyang ngarepe wong-wong kang ora bener supaya diadili, lan ora menyang ngarepe umate Gusti Allah? Apa kowe padha ora ngreti yen para suci bakal ngadili jagad? Yen kowe ngadili jagad, apa kowe ora pantes kanggo prakara-prakara kang paling cilik? Apa kowe padha ora ngreti yen kita bakal ngadili para malaekat? Luwih-luwih maneh, prakara-prakara ing urip iki! Dadi yen kowe padha duwe prakara kaya mangkono, apa kowe padha ngangkat wong-wong kang ora dianggep apa-apa ing pasamuwan dadi hakim? Bab iki Dakkandhakake supaya kowe padha isin. Apa ing antaramu ora ana wong siji bae kang pinter cukup kanggo ngadili prakarane sapadha-padha wong pracaya? Nanging, sedulur siji nggawa sedulure menyang pangadilan, lan iku ana ing ngarepe wong-wong kang ora pracaya! Anane prakara padu ing antaramu iku wis dadi kekalahan kang babar pisan tumrap kowe. Apa ora luwih becik kowe digawe ora bener? Apa ora luwih becik kowe diapusi? Nanging, kowe dhewe kang nindakake kang ora bener lan ngapusi, lan iku koktindakake marang sedulur-sedulurmu dhewe.

Utawa apa kowe padha ora ngreti yen wong kang ora bener iku ora bakal oleh warisan Kratone Rama kita? Aja padha kena ing apus: wong laku jina, wong nyembah brahala, wong laku bedhang, wong lanang kang dadi lonthe, utawa wong lanang kang turu karo wong lanang, utawa maling, utawa wong kang srakah, utawa wong mendem, utawa wong tukang nyenyamah, utawa wong tukang ngapusi, iku kabeh ora bakal oleh warisan Kratone Rama kita. Sawetara ing antaramu biyen kaya mangkono. Nanging kowe wis padha diwasuh, wis padha disucekake, wis padha kabenerake atas asmane Gusti Yesus Kristus lan dening Rohe Rama kita.

“Aku bebas nindakake apa bae”—nanging ora kabeh iku migunani. “Aku bebas nindakake apa bae”—nanging aku ora bakal dikuwasani dening apa bae. “Pangan iku kanggo weteng lan weteng iku kanggo pangan”—lan Rama kita bakal numpes loro-lorone. Nanging badan iku ora kanggo laku jina—badan iku kanggo Gusti, lan Gusti iku kanggo badan. Lan Rama kita, kang wis mungokake Gusti Yesus, uga bakal mungokake kita kalawan panguwasane. Apa kowe padha ora ngreti yen badanmu iku perangane Kristus? Apa Aku kudu njupuk perangane Kristus lan dakdadekake perangane lonthe? Babar pisan ora! Utawa apa kowe padha ora ngreti yen sapa kang nunggilake awake karo lonthe iku dadi sabadan karo wong wadon mau? Awit ana tulisan, “Wong loro iku bakal dadi sadaging.” Nanging sapa kang nunggilake awake karo Gusti iku dadi saroh karo Panjenengane.

Padha ngedohana laku jina. Saben dosa liyane kang ditindakake dening wong iku ana ing sanjabaning badan, nanging wong kang laku jina iku gawe dosa marang badane dhewe. Utawa apa kowe padha ora ngreti yen badanmu iku padalemane Sang Roh Suci kang dumunung ing kowe, kang koktampa saka Rama kita? Kowe iku dudu duwekmu dhewe, awit kowe wis padha dituku kanthi rega. Mulane padha ngluhurna Rama kita srana badanmu.