Ngadukeun Dulur ka Jalma nu Teu Palercaya

Jalma-jalma percaya silih seret ka pangadilan kapir — éta geus mangrupa eleh; leuwih hadé dirugikeun. Tuluy semboyan maranéhna ngeunaan kabébasan diuji ku dosa cabul: awak maranéhna téh anggota Kristus jeung bait Roh, geus dibeuli kalayan harga, ku kituna muliakeun Rama urang dina awak.

Pasal 6.

Lamun aya salah saurang ti aranjeun pasalia jeung batur, naha wani-wani ngadukeun perkarana ka jalma-jalma nu teu bener sangkan diputus, lain ka umat Allah? Naha aranjeun teu nyaho yen para suci bakal ngahakiman dunya? Lamun aranjeun bakal ngahakiman dunya, naha aranjeun teu layak ngaputus perkara nu pangleutikna? Naha aranjeun teu nyaho yen urang bakal ngahakiman para malaikat? Komo deui perkara-perkara hirup di dunya ieu! Ku kituna, lamun aranjeun boga perkara sarupa kitu, naha aranjeun bet nangtukeun jalma-jalma nu teu dianggap pisan di jamaah jadi hakimna? Ieu ku sim kuring diucapkeun pikeun ngerakeun aranjeun. Naha di antara aranjeun euweuh saurang oge nu cukup wijaksana pikeun ngaputus perkara di antara sasama nu palercaya? Sabalikna, aya dulur nu ngadukeun dulurna sorangan ka pangadilan, jeung eta dilakukeun di hareupeun jalma-jalma nu teu palercaya! Ayana pasea di pangadilan di antara aranjeun teh geus jadi kaelehan nu pohara pikeun aranjeun. Naha teu leuwih hade rido dirugikeun? Naha teu leuwih hade rido ditipu? Sabalikna, aranjeun sorangan anu nyieun kateuadilan jeung nipu, sarta eta dilakukeun ka dulur-dulur aranjeun sorangan.

Atawa naha aranjeun teu nyaho yen jalma-jalma nu teu bener moal bisa ngawaris Karajaan Rama urang? Ulah kabobodo: jalma nu lacur, nu nyembah brahala, nu jinah, lalaki palacuran, atawa lalaki nu sapatemon jeung lalaki, atawa bangsat, jalma sarakah, tukang mabok, tukang ngahina, jeung tukang nipu, moal bisa ngawaris Karajaan Rama urang. Sawatara ti antara aranjeun kungsi kitu. Tapi aranjeun geus diberesihan, geus disucikeun, geus dibenerkeun ku pajenengan Gusti Yesus Kristus jeung ku Roh Rama urang.

“Sim kuring bebas migawe naon bae”—tapi lain sagala perkara aya mangpaatna. “Sim kuring bebas migawe naon bae”—tapi moal aya nu bisa ngawasa sim kuring. “Kadaharan pikeun beuteung, jeung beuteung pikeun kadaharan”—tapi Rama urang bakal numpes duanana. Tapi awak teh lain pikeun jinah—awak teh pikeun Gusti, jeung Gusti pikeun awak. Jeung Rama urang, anu geus ngahirupkeun deui Gusti, bakal ngahirupkeun deui urang oge ku kakawasaan-Na. Naha aranjeun teu nyaho yen awak aranjeun teh anggahota Kristus? Naha sim kuring kudu nyokot anggahota Kristus tuluy dijieun anggahota palacur? Ulah pisan-pisan kitu! Atawa naha aranjeun teu nyaho yen sing saha nu ngahijikeun maneh jeung palacur, jadi saawak jeung manehna? Sabab aya tulisan nu kieu, “Nu duaan baris jadi sadaging.” Tapi sing saha nu ngahijikeun maneh jeung Gusti, jadi saroh jeung Anjeunna.

Nyingkah tina jinah. Unggal dosa sejen nu dipigawe ku jalma teh di luareun awakna, tapi jalma nu lacur migawe dosa ngalawan awakna sorangan. Atawa naha aranjeun teu nyaho yen awak aranjeun teh panglinggihan Roh Suci nu aya di jero diri aranjeun, anu ditampa ku aranjeun ti Rama urang? Aranjeun teh lain boga diri sorangan, sabab aranjeun geus ditebus ku harga nu mahal. Ku kituna, muliakeun Rama urang ku awak aranjeun.