୧ କରିନ୍ଥୀୟ 7 FHB Father's Heart Bible™

7 ¹ଏବେ, ତୁମ୍ଭେମାନେ ଯାହା ଲେଖିଥିଲ, ସେ ବିଷୟରେ କହୁଅଛି; “ପୁରୁଷ ପକ୍ଷରେ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ ନ କରିବା ଭଲ।” ²କିନ୍ତୁ ବ୍ୟଭିଚାର ପରିହାର କରିବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୁଷର ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ତ୍ରୀର ଆପଣା ସ୍ଵାମୀ ଥାଉ। ³ସ୍ଵାମୀ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟା ପ୍ରତି ଆପଣାର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରୁ, ଆଉ ସେହିପରି ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଆପଣା ସ୍ଵାମୀ ପ୍ରତି। ⁴ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଆପଣା ଶରୀର ଉପରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ, ମାତ୍ର ସ୍ଵାମୀର ଅଛି; ସେହିପରି ସ୍ଵାମୀର ମଧ୍ୟ ଆପଣା ଶରୀର ଉପରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ, ମାତ୍ର ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଅଛି। ⁵ତୁମ୍ଭେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବଞ୍ଚିତ କର ନାହିଁ, କେବଳ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଉଭୟ ସମ୍ମତ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିନା; ପରେ ପୁନର୍ବାର ଏକତ୍ର ହୁଅ, ଯେପରି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ଅସଂଯମ ଯୋଗୁଁ ଶୟତାନ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଲୋଭିତ ନ କରେ। ⁶ମୁଁ ଏହା ଅନୁମତି ସ୍ଵରୂପେ କହୁଅଛି, ଆଜ୍ଞା ସ୍ଵରୂପେ ନୁହେଁ। ⁷ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ସମସ୍ତେ ମୋʼ ପରି ହୁଅନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ଆପଣା ଆପଣା ବର ପାଇଅଛି, ଜଣେ ଏପ୍ରକାର, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସେପ୍ରକାର। ⁸ମୁଁ ଅବିବାହିତ ଓ ବିଧବାମାନଙ୍କୁ କହୁଅଛି; ସେମାନେ ଯଦି ମୋʼ ପରି ରହନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଭଲ। ⁹କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କୁ ସଂଯମ କରି ନ ପାରନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ବିବାହ କରନ୍ତୁ; କାରଣ କାମଜ୍ଵାଳାରେ ଜ୍ଵଳିବା ଅପେକ୍ଷା ବିବାହ କରିବା ଭଲ। ¹⁰ବିବାହିତ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଅଛି—ମୁଁ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଅଛନ୍ତି—ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆପଣା ସ୍ଵାମୀକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରୁ। ¹¹କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ପୃଥକ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ଅବିବାହିତା ରହୁ, ଅବା ଆପଣା ସ୍ଵାମୀ ସହିତ ପୁନର୍ମିଳିତ ହେଉ—ଆଉ ସ୍ଵାମୀ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରୁ।

¹²ଅବଶିଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ କହୁଅଛି (ମୁଁ, ପ୍ରଭୁ ନୁହନ୍ତି); ଯଦି କୌଣସି ଭାଇର ଅବିଶ୍ଵାସିନୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥାଏ, ପୁଣି ସେ ତାହା ସହିତ ବାସ କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ତାହାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରୁ। ¹³ଆଉ ଯଦି କୌଣସି ସ୍ତ୍ରୀର ଅବିଶ୍ଵାସୀ ସ୍ଵାମୀ ଥାଏ, ପୁଣି ସେ ତାହା ସହିତ ବାସ କରିବାକୁ ସମ୍ମତ ଥାଏ, ତେବେ ସେ ତାହାକୁ ପରିତ୍ୟାଗ ନ କରୁ। ¹⁴କାରଣ ଅବିଶ୍ଵାସୀ ସ୍ଵାମୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ଵାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୁଏ, ପୁଣି ଅବିଶ୍ଵାସିନୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାଇ ଦ୍ଵାରା ପବିତ୍ରୀକୃତ ହୁଏ। ନ ହେଲେ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଅଶୁଚି ହୁଅନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର। ¹⁵ଯଦି ଅବିଶ୍ଵାସୀ ସଙ୍ଗୀ ପରିତ୍ୟାଗ କରେ, ତେବେ ସେ ପରିତ୍ୟାଗ କରୁ; ଏପରି ସ୍ଥଳେ ସେହି ଭାଇ କିମ୍ବା ଭଉଣୀ ଆବଦ୍ଧ ନୁହେଁ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ନିମନ୍ତେ ଆହ୍ଵାନ କରିଅଛନ୍ତି। ¹⁶ହେ ସ୍ତ୍ରୀ, ତୁ ଆପଣା ସ୍ଵାମୀକୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିବୁ କି ନାହିଁ, ଏହା ତୁ କିପରି ଜାଣୁ? ଅବା ହେ ସ୍ଵାମୀ, ତୁ ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ପରିତ୍ରାଣ କରିବୁ କି ନାହିଁ, ଏହା ତୁ କିପରି ଜାଣୁ?

¹⁷କେବଳ, ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣକୁ ଯେପରି ବାଣ୍ଟି ଦେଇଅଛନ୍ତି ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଯାହାକୁ ଯେପରି ଆହ୍ଵାନ କରିଅଛନ୍ତି, ସେ ସେହିପରି ଆଚରଣ କରୁ। ଏହା ମୁଁ ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀରେ ବିଧାନ ଦେଉଅଛି। ¹⁸କେହି କି ସୁନ୍ନତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଥିଲା? ସେ ଅସୁନ୍ନତ ନ ହେଉ। କେହି କି ଅସୁନ୍ନତ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଥିଲା? ସେ ସୁନ୍ନତ ନ ହେଉ। ¹⁹ସୁନ୍ନତ କିଛି ନୁହେଁ, ଅସୁନ୍ନତ କିଛି ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ହିଁ ସାର। ²⁰ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁ। ²¹ତୁ କି ଦାସ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଥିଲୁ? ତାହା ତୋʼ ମନରେ କିଛି ଚିନ୍ତା ନ ଜନ୍ମାଉ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁ ସ୍ଵାଧୀନ ହୋଇ ପାରୁ, ତେବେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କର। ²²କାରଣ ଯେ ଦାସ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ ଆହୂତ ହୋଇଅଛି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁକ୍ତ ଲୋକ; ସେହିପରି ଯେ ସ୍ଵାଧୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଅଛି, ସେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟଙ୍କ ଦାସ। ²³ତୁମ୍ଭେମାନେ ମୂଲ୍ୟ ଦ୍ଵାରା କ୍ରୀତ ହୋଇଅଛ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦାସ ହୁଅ ନାହିଁ। ²⁴ହେ ଭାଇମାନେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଆହୂତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସହିତ ରହୁ।

²⁵ଅବିବାହିତମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋʼ ନିକଟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୌଣସି ଆଜ୍ଞା ନାହିଁ, ମାତ୍ର ବିଶ୍ଵାସଯୋଗ୍ୟ ହେବା ନିମନ୍ତେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ଵରୂପେ ମୁଁ ଆପଣା ବିଚାର ଜଣାଉଅଛି। ²⁶ବର୍ତ୍ତମାନ ସଙ୍କଟ ସକାଶେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହିବା ଭଲ ବୋଲି ମୁଁ ମନେ କରେ। ²⁷ତୁ କି ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ବନ୍ଧା ହୋଇଅଛୁ? ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର ନାହିଁ। ତୁ କି ଭାର୍ଯ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଅଛୁ? ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅନ୍ଵେଷଣ କର ନାହିଁ। ²⁸କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁ ବିବାହ କରୁ, ତେବେ ପାପ କରୁ ନାହିଁ; ଆଉ ଯଦି କୌଣସି କୁମାରୀ ବିବାହ କରେ, ତେବେ ସେ ପାପ କରେ ନାହିଁ। ମାତ୍ର ଏପରି ଲୋକମାନେ ଶରୀରରେ କ୍ଲେଶ ଭୋଗ କରିବେ, ଆଉ ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ତାହାରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ²⁹ହେ ଭାଇମାନେ, ମୁଁ ଏହା କହୁଅଛି, ନିରୂପିତ ସମୟ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଅଛି। ଏଣିକି ଯେଉଁମାନଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅଛି, ସେମାନେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନ ଥିବା ଲୋକ ପରି ଚଳନ୍ତୁ, ³⁰ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ରୋଦନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରୋଦନ ନ କରିବା ଲୋକ ପରି, ପୁଣି ଯେଉଁମାନେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ନ କରିବା ଲୋକ ପରି, ଆଉ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କିଛି ନ ପାଇ ଥିବା ଲୋକ ପରି, ³¹ଆଉ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଜଗତ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାରେ ଆସକ୍ତ ନ ଥିବା ଲୋକ ପରି ହୁଅନ୍ତୁ—କାରଣ ଏହି ଜଗତର ବର୍ତ୍ତମାନ ରୂପ ଲୋପ ପାଉଅଛି।

³²ତୁମ୍ଭେମାନେ ଚିନ୍ତାରହିତ ହୁଅ ବୋଲି ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ। ଅବିବାହିତ ପୁରୁଷ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଷୟ ବିଷୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ କିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ, ସେଥିରେ ଚିନ୍ତିତ ଥାଏ। ³³କିନ୍ତୁ ବିବାହିତ ପୁରୁଷ ଜଗତର ବିଷୟ ବିଷୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ କିପରି ଆପଣା ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ, ସେଥିରେ ଚିନ୍ତିତ ଥାଏ, ³⁴ଆଉ ସେ ବିଭକ୍ତ ହୁଏ। ଅବିବାହିତା ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା କୁମାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଷୟ ବିଷୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମାରେ ପବିତ୍ର ହେବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତିତ ଥାଏ; କିନ୍ତୁ ବିବାହିତା ସ୍ତ୍ରୀ ଜଗତର ବିଷୟ ବିଷୟରେ, ଅର୍ଥାତ୍ କିପରି ଆପଣା ସ୍ଵାମୀକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବ, ସେଥିରେ ଚିନ୍ତିତ ଥାଏ। ³⁵ମୁଁ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ହିତ ନିମନ୍ତେ ଏହା କହୁଅଛି, ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରେ ବାନ୍ଧିବା ନିମନ୍ତେ ନୁହେଁ, ମାତ୍ର ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବରେ ଆଚରଣ କରି ଅବିଚଳିତ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେବାରେ ଅନୁରକ୍ତ ରୁହ।

³⁶ଯଦି କେହି ଆପଣା ବାଗ୍‌ଦତ୍ତା କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଅନୁଚିତ ବ୍ୟବହାର କରୁଅଛି ବୋଲି ମନେ କରେ, ପୁଣି ତାହାର କାମବେଗ ପ୍ରବଳ ଥାଏ ଓ ବିବାହ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ, ତେବେ ସେ ଆପଣା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କରୁ—ସେମାନେ ବିବାହ କରନ୍ତୁ; ଏଥିରେ ପାପ ନାହିଁ। ³⁷କିନ୍ତୁ ଯେ ଆପଣା ହୃଦୟରେ ସ୍ଥିର ରହି, ବାଧ୍ୟ ନ ହୋଇ, ଆପଣା ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ଅଧିକାର ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ଆପଣା ବାଗ୍‌ଦତ୍ତା କନ୍ୟାକୁ ରଖିବା ପାଇଁ ଆପଣା ହୃଦୟରେ ସ୍ଥିର କରିଅଛି, ସେ ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରେ। ³⁸ଅତଏବ ଯେ ଆପଣା ବାଗ୍‌ଦତ୍ତା କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କରେ, ସେ ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରେ; ଆଉ ଯେ ତାହାକୁ ବିବାହ ନ କରେ, ସେ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରେ।

³⁹ସ୍ଵାମୀ ଜୀବିତ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାହା ସହିତ ବନ୍ଧା ଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ସ୍ଵାମୀ ମରେ, ତେବେ ସେ ଆପଣା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ବିବାହ କରିବାକୁ ସ୍ଵାଧୀନ, କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରେ। ⁴⁰କିନ୍ତୁ ସେ ଯଦି ଯେପରି ଅଛି, ସେପରି ରହେ, ତେବେ ମୋʼ ବିଚାରରେ ସେ ଅଧିକ ସୁଖୀ। ଆଉ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆତ୍ମା ପାଇଅଛି ବୋଲି ମନେ କରେ।