احمق خپل حماقت تکراروى
تقریباً د درېیو ډولونو یو فهرست. احمق، چې نه عزت ورکول کېدی شي، نه په کار نیول کېدی شي او نه علاج کېدی شي؛ لټ سړی، چې په خپل بستر داسې اوړي لکه دروازه په خپلو قبضو؛ او فرېبکار، چې ټپي کوي او بیا وايي چې ټوکې مې کولې. څوک چې کنده کني، پخپله پکې لوېږي.
26 1لکه څنګه چې په اوړى کښې واوره او د فصل په وخت کښې باران نۀ ښائيږى، هم هغه شان عزت احمق ته نۀ ښائيږى. 2لکه څنګه چې الوتونکے مرغلے او ګرځېدونکے پاشکے، هم هغه شان بېسببه بد دُعا نۀ ورکوى. 3آس ته کوړه، خر ته لغام او د احملقانو شا ته امسا. 4احمق ته د هغۀ د حماقت مطابق جواب مۀ ورکوه، ګنې تۀ به هم د هغۀ غوندې شې. 5احمق ته د هغۀ د حماقت مطابق جواب ورکوه، ګنې هغه به په خپلو سترګو کښې عقلمند وى. 6څوک چې د احمق په لاس پېغام لېږى، هغه خپلې پښې پرې کوى او ظلم څښى. 7لکه د ګوډ سړى بېکاره ځوړندې پښې، هم هغه شان د احمقانو په خوله کښې متل وى. 8لکه د غُليل سره د کاڼى تړل، هم هغه شان احمق ته عزت ورکول دى. 9لکه د نشهئى سړى په لاس کښې د ازغو بوټے، هم هغه شان د احمقانو په خوله کښې متل وى. 10لکه هغه تيرانداز چې هر چا ته زخم رسوى، هم هغه شان هغه څوک دے چې احمق په مزدورۍ نيسى يا هر تېرېدونکے په مزدورۍ نيسى. 11لکه څنګه چې سپے خپلې کانګو ته بيرته راستنيږى، هم هغه شان احمق خپل حماقت تکراروى. 12آيا تۀ داسې څوک وينې چې په خپلو سترګو کښې عقلمند وى؟ د هغۀ په نسبت د احمق دپاره زيات اُميد شته.
13سُست سړے وائى، ”په لار کښې زمرے دے! په کوڅو کښې زمرے دے!“ 14لکه څنګه چې دروازه په خپلو څرخونو باندې ګرځى، هم هغه شان سُست سړے په خپل بستر باندې اوړى راوړى. 15سُست سړے خپل لاس په لوخوړۍ کښې ننباسى؛ بيرته يې خپلې خولې ته راوړل هغه ستومانه کوى. 16سُست سړے په خپلو سترګو کښې د هغو اوو کسانو نه زيات عقلمند وى چې په عقل سره جواب ورکوى.
17لکه د سپى غوږونو نيول، هم هغه شان هغه تېرېدونکے دے چې په داسې جګړه کښې لاس وهى چې د هغۀ نۀ وى.
18لکه هغه لېونے چې د اور لمبې، غشى او مرګ ولى، 19هم هغه شان هغه څوک دے چې خپل ګاونډى دوکه کوى او وائى، ”زۀ خو يوازې ټوقې کولې!“
20د لرګيو نه بغير اور مړ کيږى، او د غيبت کوونکى نه بغير جګړه ختميږى. 21لکه څنګه چې سکاره لمبو ته او لرګى اور ته، هم هغه شان جګړهمار سړے شخړه بلوى. 22د غيبت کوونکى خبرې لکه خوندور خوراک دى؛ د زړۀ تر اندروونو پورې ننوځى.
23لکه د خاورو لوښى باندې چمکدار پوښ، هم هغه شان د بد زړۀ سره نرمې شونډې دى. 24دُښمن په خپلو شونډو سره ځان پټوى، خو په خپل زړۀ کښې دوکه ساتى. 25کله چې هغه په مهربانۍ سره خبرې کوى، نو په هغۀ باور مۀ کوه، ځکه چې د هغۀ زړۀ په اوو بدکاريو ډک دے. 26اګر چې د هغۀ کينه په دوکه سره پټه وى، د هغۀ بدى به په مجلس کښې څرګنده شى. 27څوک چې کنده کوى، هغه به پکښې ولويږى، او کاڼے په هغه چا باندې بيرته راګرځى چې هغه يې رغړوى. 28دروغژنه ژبه له هغو خلقو سره کينه لرى چې هغه يې زبيښى، او خوشامندکوونکې خوله تباهى راولى.
