Mga Kawikaan 26

26 ¹Kung paanong hindi bagay ang niyebe sa tag-araw at ang ulan sa panahon ng anihan, gayundin ang karangalan ay hindi bagay sa isang mangmang. ²Kung paanong ang maya na pumapagaspas o ang layang-layang na humahagibis, gayundin ang sumpang hindi nararapat ay hindi dumarapo. ³Latigo para sa kabayo, renda para sa asno, at pamalo para sa likod ng mga mangmang. ⁴Huwag mong sagutin ang mangmang ayon sa kaniyang kamangmangan, at baka ikaw man ay matulad sa kaniya. ⁵Sagutin mo ang mangmang ayon sa kaniyang kamangmangan, at baka maging marunong siya sa kaniyang sariling paningin. ⁶Ang sinumang nagpapadala ng mensahe sa pamamagitan ng isang mangmang ay pumuputol ng sarili niyang mga paa at umiinom ng karahasan. ⁷Kung paanong ang mga binti ng isang pilay ay nakalawit na walang silbi, gayundin ang kawikaan sa bibig ng mga mangmang. ⁸Kung paanong ang pagtali ng bato sa isang tirador, gayundin ang pagbibigay ng karangalan sa isang mangmang. ⁹Kung paanong ang tinik sa kamay ng isang lasenggo, gayundin ang kawikaan sa bibig ng mga mangmang. ¹⁰Kung paanong ang isang mamamana na sumusugat sa lahat, gayundin ang umuupa ng isang mangmang o umuupa ng sinumang nagdaraan. ¹¹Kung paanong ang aso ay bumabalik sa kaniyang suka, gayundin ang mangmang ay inuulit ang kaniyang kamangmangan. ¹²Nakikita mo ba ang isang taong marunong sa kaniyang sariling paningin? May higit pang pag-asa para sa isang mangmang kaysa sa kaniya.

¹³Sinasabi ng taong tamad, “May leon sa daan! May leon sa mga lansangan!” ¹⁴Kung paanong ang pinto ay pumipihit sa kaniyang mga bisagra, gayundin ang taong tamad ay pumipihit sa kaniyang higaan. ¹⁵Inilulubog ng taong tamad ang kaniyang kamay sa pinggan; nakakapagod para sa kaniya na ibalik ito sa kaniyang bibig. ¹⁶Ang taong tamad ay mas marunong sa kaniyang sariling paningin kaysa sa pitong taong sumasagot nang may karunungan.

¹⁷Kung paanong ang paghawak sa aso sa mga tainga, gayundin ang nagdaraan na nakikialam sa isang away na hindi kaniya.

¹⁸Kung paanong ang isang baliw na namamana ng mga nagliliyab na sulo, mga palaso, at kamatayan, ¹⁹gayundin ang isang dumaraya sa kaniyang kapwa at nagsasabi, “Nagbibiro lamang ako!”

²⁰Kapag walang kahoy, namamatay ang apoy, at kapag walang tsismoso, humuhupa ang away. ²¹Kung paanong ang uling sa baga at ang kahoy sa apoy, gayundin ang taong palaaway ay nagpapaningas ng alitan. ²²Ang mga salita ng tsismoso ay tulad ng mga piling masarap na pagkain; lumulusong ang mga ito sa kaibuturan ng puso.

²³Kung paanong ang isang pinakintab na palamuti na bumabalot sa isang palayok na luad, gayundin ang matatamis na labi na may masamang puso. ²⁴Ang kaaway ay nagkukunwari sa pamamagitan ng kaniyang mga labi, ngunit sa kaniyang puso ay nagtatago siya ng pandaraya. ²⁵Kapag nagsasalita siya nang magiliw, huwag mo siyang paniwalaan, sapagkat pitong kasuklam-suklam na bagay ang pumupuno sa kaniyang puso. ²⁶Bagaman ang kaniyang pagkapoot ay nakukubli ng pandaraya, ang kaniyang kasamaan ay malalantad sa kapulungan. ²⁷Ang sinumang naghuhukay ng hukay ay mahuhulog dito, at ang bato ay gumugulong pabalik sa nagpagulong nito. ²⁸Ang sinungaling na dila ay napopoot sa mga dinudurog nito, at ang bibig na mapanuya ay naghahatid ng kapahamakan.