اوسپنه اوسپنه تېره کوى

ملګرتیا په صداقت سره ارزول شوې. ښکاره ملامتي تر پټې مینې ښه ده، د ملګري ټپونه وفادار دي، او اوسپنه اوسپنه تېره کوي. دا د سبا په اړه له ویاړ کولو هم خبرداری ورکوي او ستاینه د شخصیت ازموینه ګڼي، بیا په رمو او ګلو پای ته رسېږي، ځکه شتمني تل نه پاتې کېږي.

څپرکی 27.

د سبا په حقله فخر مۀ کوه، ځکه چې تۀ نۀ پوهېږې چې يوه ورځ به څۀ راولى. دې دې بل څوک ستائينه کوى، نۀ ستا خپله خوله؛ يو پردے، نۀ ستا خپلې شونډې. تيږه درنه ده او شګه يو بوجه ده، خو د کم عقل خنډ تر دې دواړو درنه دے. قهر ظالم دے او غصه سېلاب غوندې ده، خو د حسد په مخکښې څوک درېدلے شى؟ ښکاره ملامتول تر هغې مينې ښۀ دى چې پټه پاتې شى. د دوست زخمونه وفادار دى، خو د دښمن ښکلول دوکه دى. موړ سړے د شاتو کنډو هم خوشا کوى، خو وږى ته خو تريخ هم خوږ ښکارى. هغه سړے چې د خپل کور نه آواره وى، د هغه مُرغۍ غوندې دے چې د خپلې ځالې نه آواره وى. غوړى او عطر زړۀ خوشحالوى، او د دوست خوږوالے د زړۀ د مشورې نه راځى. خپل دوست او د خپل پلار دوست مۀ پرېږده، او د مصيبت په وخت کښې د خپل ورور کور ته مۀ ځه؛ د نژدې ګاونډے تر لرې ورور ښۀ دے. اے زما زويه، عقلمند شه او زما زړۀ خوشحاله کړه، دې دپاره چې زۀ هر هغه چا ته چې طعنه راکوى جواب ورکړم. هوښيار سړے خطره وينى او ځان پټوى، خو ساده خلق مخ ته ځى او سزا مومى. د هغه چا جامه واخله چې د پردى دپاره ضامن شوے وى؛ کله چې د پردۍ ښځې دپاره داسې کوى نو هغه د ګرو په توګه وساته. څوک چې سحر وختى په لوړ آواز خپل ګاونډى ته دُعا ورکوى، نو هغه به د لعنت په شان شمېرلے شى. جګړه مار ښځه د باران په ورځ د دائمى څاڅکو غوندې ده. هغه ايسارول د هوا د ايسارولو غوندې دى، يا په ښى لاس د غوړيو نيول دى. اوسپنه اوسپنه تېره کوى، او يو سړے بل سړے تېره کوى. څوک چې د انځر ونې خيال ساتى نو د هغې مېوه به خورى، او څوک چې د خپل مالِک حفاظت کوى نو عزت به يې کيږى. لکه څنګه چې اوبه مخ ښايى، هم هغه شان زړۀ انسان ښايى. قبر او تباهى هيچرې نۀ مړېږى، او د انسان سترګې هيچرې نۀ مړېږى. ^a کوره د سپينو زرو دپاره دے او تنور د سرو زرو دپاره، او انسان د هغې ستائينې په وسيله آزمايلے شى چې ورته رسيږى. کۀ تۀ کم عقل په اودنه کښې د موسلو سره د دانو سره يو ځائ وټکوې، نو بيا به هم د هغۀ کم عقلى ترې لرې نۀ شى. د خپلو رمو حال ښۀ معلوم کړه، او خپلو څارويو ته په ښۀ شان پام کوه. ځکه چې مال دولت تل نۀ پاتېږى، او نۀ تاج تر هرې پيړۍ پورې وى. کله چې واښۀ ختم شى او نوے زرغون راووځى او د غرونو بوټى راغونډ شى، نو ورى به ستا د جامو سامان کوى، او چېلۍ به د پټى بيه برابروى؛ او ستا د خوراک دپاره، د کور د خلقو د خوراک دپاره او ستا د وينځو د روزنې دپاره به د چېلو شيدې کافى وى.