ምሳሌ 27

27 ¹ነገ ስለሚሆነው ነገር አትመካ፤ አንድ ቀን ምን እንደሚያመጣ አታውቅምና። ²የገዛ አፍህ ሳይሆን ሌላ ሰው ያመስግንህ፤ የገዛ ከንፈርህ ሳይሆን እንግዳ ያወድስህ። ³ድንጋይ ከባድ ነው፤ አሸዋም ሸክም ነው፤ የተላላ ሰው ማስቈጣት ግን ከሁለቱም ይከብዳል። ⁴ቍጣ ጨካኝ ነው፤ መዓትም የሚያጥለቀልቅ ነው፤ በቅናት ፊት ግን ማን ሊቆም ይችላል? ⁵ግልጥ ተግሣጽ ተሰውሮ ከሚኖር ፍቅር ይሻላል። ⁶የወዳጅ ቍስል የታመነ ነው፤ የጠላት መሳም ግን አታላይ ነው። ⁷የጠገበ ሰው የማር ወለላን ይረግጣል፤ ለተራበ ግን መራራውም ነገር እንኳ ጣፋጭ ይሆናል። ⁸ከቤቱ የሚንከራተት ሰው ከጎጆዋ እንደምትንከራተት ወፍ ነው። ⁹ዘይትና ዕጣን ልብን ደስ ያሰኛሉ፤ የወዳጅ ጣፋጭነትም ከልብ ከመነጨ ምክር ይመጣል። ¹⁰ወዳጅህን ወይም የአባትህን ወዳጅ አትተው፤ መከራ በመጣብህ ቀን ወደ ወንድምህ ቤት አትሂድ፤ ከሩቅ ወንድም ይልቅ በቅርብ ያለ ጎረቤት ይሻላል። ¹¹ልጄ ሆይ፤ ጥበበኛ ሁን፤ ልቤንም ደስ አሰኝ፤ የሚያፌዝብኝን ሁሉ መልስ እሰጠው ዘንድ። ¹²ብልኅ ሰው አደጋን አይቶ ይሸሸጋል፤ የዋህ ግን ገፍቶ ሄዶ ይቀጣል። ¹³ለእንግዳ ዋስ የሆነውን ሰው ልብስ ውሰድ፤ ለባዕድ ሴት ዋስ በሆነ ጊዜ ልብሱን በማስያዣነት ያዝ። ¹⁴ማልዶ በመነሣት ባልንጀራውን በታላቅ ድምፅ የሚባርክ ሰው፤ እንደ መርገም ይቈጠርበታል። ¹⁵ጨቃጫቂ ሚስት በዝናብ ቀን እንደ ማያቋርጥ ጠብታ ናት። ¹⁶እርሷን መግታት ነፋስን እንደ መግታት ነው፤ ወይም ዘይትን በቀኝ እጅ እንደ መጨበጥ ነው። ¹⁷ብረት ብረትን ይስላል፤ ሰውም ሰውን ይስላል። ¹⁸በለስን የሚንከባከብ ፍሬዋን ይበላል፤ ጌታውንም የሚጠብቅ ይከበራል። ¹⁹ውሃ ፊትን እንደሚያሳይ፤ እንዲሁ ልብ ሰውን ያሳያል። ²⁰ሲኦልና ጥፋት ከቶ አይጠግቡም፤ የሰውም ዐይኖች ከቶ አይጠግቡም። ^a a v20 ሲኦል የሙታን ዓለም ነው፤ አባዶን የጥፋት ስፍራ ነው፤ ሁለቱም በአንድነት ከቶ የማይሞላ ረኀብን ይስላሉ። ²¹ማቅለጫው ለብር፤ እቶኑም ለወርቅ ነው፤ ሰውም በሚያገኘው ምስጋና ይፈተናል። ²²ተላላውን ሰው በሙቀጫ ውስጥ በዘነዘና ብትወቅጠው፤ ከእህሉ ጋራ እንኳ፤ ተላላነቱ ከእርሱ አይለይም። ²³የመንጋህን ሁኔታ በሚገባ ዕወቅ፤ ለከብቶችህም ጥንቃቄ አድርግ። ²⁴ሀብት ለዘላለም አይኖርምና፤ ዘውድም ለልጅ ልጅ ሁሉ አይጸናም። ²⁵ሣሩ ሲያልፍ፤ አዲሱም ቡቃያ ሲበቅል፤ የተራራውም ዕፅዋት ሲሰበሰቡ፤ ²⁶ጠቦቶቹ ልብስህን ይሰጡሃል፤ ፍየሎቹም የእርሻ ዋጋ ይሆኑሃል፤ ²⁷ለአንተ ምግብ፤ ለቤተ ሰብህም ምግብ የሚበቃ የፍየል ወተት ይኖራል፤ ገረዶችህንም ለመመገብ ይበቃል።