Wesi Ngasah Wesi
Kekancan ditliti kanthi jujur. Pitutur sing blaka luwih becik tinimbang katresnan sing didhelikaké, tatu saka kanca iku setya, lan wesi ngasah wesi. Iki uga ngélingaké supaya aja gumunggung bab dina sésuk lan nganggep pangalem minangka ujian watak, banjur dipungkasi bab wedhus lan sapi, amarga kasugihan ora langgeng.
27 1Aja gumunggung bab dina sesuk, awit kowe ora ngerti apa kang bakal kedadeyan ing sadina. 2Cikben wong liya kang ngalembana kowe, dudu cangkemmu dhewe; wong manca, dudu lambemu dhewe. 3Watu iku abot lan wedhi iku dadi momotan, nanging panggodhane wong gemblung iku luwih abot tinimbang loro-lorone. 4Nepsu iku kejem lan bebendu iku kaya banjir gedhe, nanging sapa kang bisa tahan ngadhepi butarepan? 5Panyendhu kang blaka iku luwih becik tinimbang katresnan kang didhelikake. 6Tatu gawean mitra iku setya, nanging ambungane mungsuh iku ngapusi. 7Wong kang wareg ngidak-idak madu, nanging tumrap wong kang luwe, apa kang pait iku krasa legi. 8Wong kang nglembara saka omahe iku kaya manuk kang mabur ninggal susuhe. 9Lenga lan dupa gawe bungahe ati, lan manise mitra iku tuwuh saka pitutur kang metu saka telenging ati. 10Aja ninggal mitramu utawa mitrane bapakmu, lan aja nekani omahe sadulurmu nalika katekan bilai; luwih becik tangga kang cedhak tinimbang sadulur kang adoh. 11Dadia wicaksana, anakku, lan gawea bungahe atiku, supaya aku bisa mangsuli saben wong kang ngece aku. 12Wong kang pinter weruh bebaya banjur ndhelik, nanging wong kang tanpa budi terus mlaku lan nandhang akibate. 13Jupuken sandhangane wong kang dadi tanggungan kanggo wong manca; cekelen minangka tanggungan nalika dheweke nglakoni kuwi kanggo wong wadon manca. 14Sapa kang mberkahi tanggane kanthi swara seru ing wayah esuk umun-umun, iku bakal kaanggep minangka ipat-ipat. 15Bojo wadon kang seneng tukar iku kaya tritisan kang tansah netes ing dina udan. 16Ngendhaleni dheweke iku kaya ngendhaleni angin, utawa nyekel lenga nganggo tangan tengen. 17Wesi ngasah wesi, lan wong siji ngasah wong liyane. 18Sapa kang ngopeni wit anjir bakal mangan wohe, lan sapa kang ngreksa bendarane bakal kajen. 19Kaya banyu kang nggambarake praupan, mangkono uga ati nggambarake wonge. 20Alam-pati lan Karusakan ora tau marem, lan mripate manungsa ora tau marem. a a v20 Sheol iku jagading para wong mati; Abadon iku papan karusakan — loro-lorone nggambarake rasa luwe kang ora tau bisa diwaregi. 21Kowah kanggo nglebur salaka lan pawon geni kanggo emas, lan manungsa diuji dening pangalembana kang ditampa. 22Sanajan kowe nutu wong gemblung ing lumpang nganggo alu, bareng karo gandume, kabodhoane ora bakal ilang saka dheweke. 23Titenana kanthi becik kaanane wedhus-wedhusmu, lan gatekna kanthi premati rajakayamu. 24Awit kasugihan iku ora langgeng ing salawase, lan makutha ora tetep ngadeg turun-tumurun. 25Bareng suket wis entek lan thukulan anyar wiwit katon sarta tetuwuhan ing gunung wis diklumpukake, 26cempe-cempe bakal nyukupi sandhanganmu, lan wedhus-wedhus bakal dadi rega sawijining palemahan; 27lan bakal ana powan wedhus kang cukup kanggo panganmu, kanggo panganing brayatmu sarta kanggo nyukupi para batur wadonmu.