நீதிமொழிகள் 27

27 ¹நாளையைக்குறித்து மேன்மைபாராட்டாதே; ஒரு நாள் என்ன கொண்டுவரும் என்பது உனக்குத் தெரியாதே. ²உன் சொந்த வாய் அல்ல, மற்றொருவனே உன்னைப் புகழட்டும்; உன் சொந்த உதடுகள் அல்ல, அந்நியனே உன்னைப் புகழட்டும். ³கல் கனமானது, மணலும் ஒரு சுமை; ஆனால் மூடனுடைய கோபமூட்டல் இவ்விரண்டையும்விடக் கனமானது. ⁴மூர்க்கம் கொடியது, கோபம் மேலிடுவது; ஆனால் பொறாமையின் முன் நிற்கத்தக்கவன் யார்? ⁵வெளிப்படையான கடிந்துகொள்ளுதலே மறைந்திருக்கும் அன்பைவிட நல்லது. ⁶நண்பனுடைய காயங்கள் உண்மையுள்ளவை; ஆனால் பகைவனுடைய முத்தங்கள் வஞ்சகமானவை. ⁷வயிறு நிறைந்தவன் தேன்கூட்டையும் மிதித்துத் தள்ளுகிறான்; ஆனால் பசியுள்ளவனுக்கோ கசப்பானதும் இனிக்கும். ⁸தன் வீட்டைவிட்டு அலைகிறவன், தன் கூட்டைவிட்டு அலையும் பறவைக்கு ஒப்பாயிருக்கிறான். ⁹எண்ணெயும் சாம்பிராணியும் இருதயத்தை மகிழ்விக்கிறது; நண்பனுடைய இனிமையோ மனமார்ந்த ஆலோசனையிலிருந்து வருகிறது. ¹⁰உன் நண்பனைக் கைவிடாதே, உன் தகப்பனுடைய நண்பனையும் கைவிடாதே; ஆபத்து வரும் நாளில் உன் சகோதரனுடைய வீட்டிற்குப் போகாதே; தூரத்திலிருக்கும் சகோதரனைப்பார்க்கிலும் அருகிலிருக்கும் அயலானே நல்லது. ¹¹என் மகனே, ஞானமுள்ளவனாயிரு, என் இருதயத்தை மகிழச்செய்; அப்பொழுது என்னை நிந்திக்கிறவனுக்கு நான் மறுமொழி கூறலாம். ¹²விவேகி ஆபத்தைக் கண்டு மறைந்துகொள்ளுகிறான்; பேதைகளோ முன்னேறிச்சென்று தண்டனையை அடைகிறார்கள். ¹³அந்நியனுக்காக ஈடுநிற்கிறவனுடைய வஸ்திரத்தை எடுத்துக்கொள்; அயல்நாட்டுப் பெண்ணுக்காக அவன் அப்படிச் செய்யும்போது, அதை அடகாகப் பிடித்துக்கொள். ¹⁴அதிகாலையில் உரத்த சத்தமிட்டுத் தன் அயலானை ஆசீர்வதிக்கிறவனுக்கு, அது சாபமாகவே எண்ணப்படும். ¹⁵சண்டைக்காரி மனைவி, மழைநாளில் இடைவிடாமல் ஒழுகும் நீருக்கு ஒப்பானவள். ¹⁶அவளை அடக்க முயல்வது, காற்றை அடக்க முயல்வதற்கு ஒப்பாகும், அல்லது வலது கையில் எண்ணெயைப் பிடிக்க முயல்வதற்கு ஒப்பாகும். ¹⁷இரும்பு இரும்பைக் கூர்மையாக்குகிறது; அப்படியே ஒருவன் மற்றொருவனைக் கூர்மையாக்குகிறான். ¹⁸அத்திமரத்தைப் பராமரிக்கிறவன் அதின் கனியை உண்பான்; தன் எஜமானைக் காக்கிறவன் கனமடைவான். ¹⁹தண்ணீரில் முகம் பிரதிபலிப்பதுபோல, இருதயம் மனிதனைப் பிரதிபலிக்கிறது. ²⁰பாதாளமும் அழிவும் ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை; மனிதனுடைய கண்களும் ஒருபோதும் திருப்தியடைவதில்லை. ^a a v20 பாதாளம் (சேயோல்) மரித்தோரின் இருப்பிடம்; அபத்தோன் அழிவின் இடம் — இவை இரண்டும் சேர்ந்து ஒருபோதும் நிரம்பாத பசியைச் சித்தரிக்கின்றன. ²¹வெள்ளிக்குப் புடமும், பொன்னுக்கு உலையும்; மனிதனோ தான் அடையும் புகழினால் சோதிக்கப்படுகிறான். ²²மூடனை உரலில் போட்டு உலக்கையால் இடித்தாலும், தானியத்தோடு சேர்த்தே இடித்தாலும், அவனுடைய மூடத்தனம் அவனைவிட்டு நீங்காது. ²³உன் ஆட்டுமந்தைகளின் நிலையை நன்றாய் அறிந்துகொள்; உன் மாட்டுமந்தைகள்மேல் கருத்தாய் கவனம் செலுத்து. ²⁴ஏனெனில் செல்வம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருப்பதில்லை; கிரீடமும் தலைமுறை தலைமுறையாய் நிலைத்திருப்பதில்லை. ²⁵புல் மறைந்து, புதிய தளிர் தோன்றி, மலைப் பூண்டுகள் சேர்க்கப்படும்போது, ²⁶ஆட்டுக்குட்டிகள் உனக்கு உடையளிக்கும்; வெள்ளாடுகள் ஒரு வயலின் விலையைத் தரும்; ²⁷உன் ஆகாரத்துக்கும், உன் வீட்டாரின் ஆகாரத்துக்கும் போதிய வெள்ளாட்டுப் பால் இருக்கும், உன் வேலைக்காரிகளைப் போஷிப்பதற்கும் போதுமானதாயிருக்கும்.