د زمونږ پلار صندوق د فلستيانو په لاس کښې ورکيږى

اسرائيل يوه جګړه بايلي، نو د زموږ د پلار صندوق د وسلې په توګه راوړي. فلستيان بيا هم ګټي: دېرش زره مړي، صندوق نيول کېږي، د عيلي زامن وژل کېږي، او عيلي په دې خبر شاته لوېږي. يوه مړه کېدونکې ښځه خپل زوی ايکابود نوموي، جلال له اسرائيل تللی دی.

څپرکی 4.

د سموئيل خبره ټول اِسرائيل ته ورسېده. اِسرائيل د فلستيانو سره د جنګ دپاره لاړل او په ابنعزر کښې يې خېمې ودرولې، فلستيانو په افيق کښې خېمې ودرولې.

فلستيانو د اِسرائيل په مقابله کښې قطارونه جوړ کړل، جنګ خور شو او اِسرائيل د فلستيانو په لاس ماتې وخوړله، چې په ميدان کښې يې نژدے څلور زره سړى ووژل. کله چې لښکرې خېمو ته راستنې شوې، نو د اِسرائيل مشرانو پوښتنه وکړه چې، ”ولې زمونږ پلار نن مونږ د فلستيانو په لاس ماتې کړو؟ راځئ چې د زمونږ پلار د لوظ صندوق د شيلوه نه راوړو، دې دپاره چې هغه زمونږ په مينځ کښې راشى او زمونږ د دښمنانو نه مو وژغورى.“

نو خلقو شيلوه ته سړى ولېږل او د لښکرو د پلار د لوظ صندوق يې راووړو، هغه چې د کروبيانو نه پورته ناست دے. د عيلى دواړه زامن، حُفنى او فينحاس، هلته د زمونږ پلار د لوظ صندوق سره وُو. کله چې د زمونږ پلار د لوظ صندوق خېمو ته ننوتو، نو ټول اِسرائيل دومره په زوره نارې کړې چې زمکه ولړزېده. فلستيانو نارې واورېدلې او پوښتنه يې وکړه چې، ”د عبرانيانو په خېمو کښې دا دومره لويه نارې څۀ شے دے؟“ بيا پوهه شول چې د زمونږ پلار صندوق خېمو ته راغلے دے. فلستيان ووېرېدل، ځکه چې هغوئ ووئيل چې، ”خُدائ خېمو ته راغلے دے!“ بيا يې ووئيل چې، ”مونږ تباه شُو، دا مخکښې هيچرې داسې نۀ وو شوى. مونږ تباه شُو! د دې زورور خُدايانو د لاس نه به مونږ څوک وژغورى؟ دا هغه خُدايان دى چې په بيابان کښې يې مصريان په هر قسم بلا باندې وواهل. اے فلستيانو، زورور اوسئ! نارينه اوسئ، ګنې تاسو به د عبرانيانو خدمت وکړئ لکه هغوئ چې ستاسو خدمت کړے دے. نارينه اوسئ — جنګ وکړئ!“ فلستيانو جنګ وکړو، اِسرائيل ماتې وخوړله او هر يو خپل خېمې ته وتښتېدو. قتلِ عام ډېر لوئ وو، د اِسرائيل دېرش زره پياده سپاهيان ووژل شول. د زمونږ پلار صندوق ونيولے شو او د عيلى دواړه زامن، حُفنى او فينحاس، مړۀ شول.

عيلى رانسکوريږى او لوئى لاړه شى

په هغه ورځ يو بنيامينى د جنګ د ميدان نه شيلوه ته وتښتېدو، جامې يې شلېدلې او په سر يې خاورې وې. ^a کله چې هغه راورسېدو، نو عيلى د لارې په غاړه په خپل څوکۍ ناست وو او کتل يې، ځکه چې زړۀ يې د زمونږ پلار د صندوق دپاره لړزېدو. هغه سړے ښار ته ننوتو، خبر يې ورکړو او ټول ښار نارې کړې. کله چې عيلى نارې واورېدلې، نو پوښتنه يې وکړه چې، ”دا څۀ شور دے؟“ بيا هغه سړے په تلوار راغلو او عيلى ته يې خبر ورکړو.

عيلى اته نوے کلن وو او سترګې يې دومره تيارۀ شوې وې چې هغه نۀ شو ليدلے. هغه سړى عيلى ته ووئيل چې، ”زۀ د جنګ نه راغلم، نن د جنګ د ميدان نه وتښتېدم.“ عيلى پوښتنه وکړه چې، ”زويه، څۀ وشول؟“

قاصد جواب ورکړو چې، ”اِسرائيل د فلستيانو په مخکښې وتښتېدو، سربېره پر دې د لښکرو ډېر نقصان هم وشو، همدا رنګ ستا دواړه زامن حُفنى او فينحاس مړۀ شوى دى او د زمونږ پلار صندوق ونيولے شو.“

کله چې هغۀ د زمونږ پلار د صندوق ذکر وکړو، نو عيلى د دروازې سره د خپل څوکۍ نه په شا راولوېدو، غاړه يې مات شوه او مړ شو — زوړ او درانه وو. هغۀ څلوېښت کاله د اِسرائيل عدالت کړے وو.

د هغۀ نګور، د فينحاس ښځه، حامله وه او د زېږون وخت يې نژدے وو. کله چې هغې واورېدل چې د زمونږ پلار صندوق ونيولے شو او خسر او خاوند يې مړۀ شول، نو کوزه شوه او زېږون يې وکړو، ځکه چې درد پرې غالب شو. کله چې هغه د مرګ په حالت کښې پرته وه، نو هغه ښځو چې د هغې خوا ته ولاړې وې ورته ووئيل چې، ”مۀ يرېږه، ځکه چې تا زوئ زېږولے دے.“ خو هغې نۀ جواب ورکړو او نۀ يې څۀ پام وکړو. هغې ماشوم ته د ايخابود نوم کېښودو او ووئيل چې، ”لوئى د اِسرائيل نه لاړه شوه“ — د زمونږ پلار د صندوق د نيول کېدو، د خپل خسر او د خپل خاوند په وجه. ^b هغې ووئيل چې، ”لوئى د اِسرائيل نه لاړه شوه، ځکه چې د زمونږ پلار صندوق ونيولے شو.“