Księga Abdiasza 1

1 ¹Widzenie Abdiasza. Tak mówi Wszechmogący Ojciec o Edomie: Usłyszeliśmy wieść od naszego Ojca, a posłaniec został wysłany między narody — „Powstańcie! Wyruszmy przeciwko niej do boju!”

²Oto uczynię cię małym wśród narodów; będziesz bardzo wzgardzony. ³Pycha twojego serca zwiodła cię, ty, który mieszkasz w rozpadlinach skalnych, którego domem są wyżyny, który mówisz w swoim sercu: „Kto strąci mnie na ziemię?” ^a a v3 Lud Edomu zbudował swoje miasto stołeczne pośród majestatycznych, różowoczerwonych skalnych urwisk na terenie dzisiejszej południowej Jordanii — w miejscu, które uważał za niezdobyte. ⁴Choćbyś wzbił się jak orzeł, choćbyś założył swoje gniazdo wśród gwiazd, stamtąd cię strącę — mówi nasz Ojciec. ⁵Gdyby przyszli złodzieje do ciebie, gdyby rabusie przyszli nocą — jakże zostałeś zniszczony! — czyż nie zabraliby tylko tyle, ile chcieli? Gdyby zbieracze winogron przyszli do ciebie, czyż nie zostawiliby trochę gron? ⁶Jakże splądrowano Ezawa, złupiono jego ukryte skarby! ⁷Wszyscy twoi sprzymierzeńcy wyparli cię aż do granicy; ci, którzy żyli w pokoju z tobą, zwiedli cię i pokonali; ci, którzy zasiadali z tobą do stołu, zastawili pułapkę pod tobą — a ty nawet tego nie widzisz. ⁸Czyż w owym dniu — mówi nasz Ojciec — nie wytracę mędrców Edomu i nie usunę roztropności z góry Ezawa? ⁹Twoi wojownicy będą porażeni, Temanie, tak że każdy na górze Ezawa zostanie wytracony w rzezi. ^b b v9 Teman był krainą w Edomie; tutaj oznacza cały naród. ¹⁰Z powodu przemocy, jakiej dopuściłeś się wobec swojego brata Jakuba, hańba cię okryje i będziesz wytracony na zawsze.

¹¹W dniu, gdy stałeś z boku i nic nie czyniłeś, w dniu, gdy obcy uprowadzali jego bogactwa, a cudzoziemcy wchodzili w jego bramy i rzucali losy o Jeruzalem — ty także byłeś jak jeden z nich. ¹²Ale nie napawaj się widokiem swojego brata w dniu jego nieszczęścia; nie raduj się z synów Judy w dniu ich zguby; nie przechwalaj się głośno w dniu udręki. ¹³Nie wchodź w bramę mojego ludu w dniu jego klęski; właśnie ty nie napawaj się jego nieszczęściem w dniu jego klęski; nie grab jego bogactw w dniu jego klęski. ¹⁴Nie stój na rozstajach, aby zabijać jego zbiegów; nie wydawaj jego ocalałych w dniu udręki.

¹⁵Bo bliski jest dzień naszego Ojca dla wszystkich narodów. Jak ty uczyniłeś, tak tobie się stanie; twoje czyny spadną na twoją własną głowę. ¹⁶Bo jak ty piłeś na mojej świętej górze, tak wszystkie narody będą pić bez ustanku; będą pić i połykać, i staną się, jakby ich nigdy nie było. ¹⁷Lecz na górze Syjon będzie wybawienie, i będzie ona święta, a dom Jakuba posiądzie swoje dziedzictwo. ¹⁸Dom Jakuba będzie ogniem, a dom Józefa płomieniem, dom zaś Ezawa będzie ścierniskiem; podpalą je i pochłoną, i nie ocaleje nikt z domu Ezawa, bo nasz Ojciec to powiedział.

¹⁹Mieszkańcy Negebu posiądą górę Ezawa, a mieszkańcy pogórza — ziemię Filistynów; posiądą ziemię Efraima i ziemię Samarii, a Beniamin posiądzie Gilead. ²⁰Wygnańcy tego wojska synów Izraela posiądą ziemię Kananejczyków aż po Sareptę, a wygnańcy Jeruzalem, którzy są w Sefarad, posiądą miasta Negebu. ^c c v20 Sefarad było odległym miejscem wygnania Żydów; jego dokładne położenie jest nieznane. ²¹Wybawiciele wstąpią na górę Syjon, aby panować nad górą Ezawa, a Królestwo będzie należeć do naszego Ojca. ^d d v21 Abdiasz kończy panowaniem naszego Ojca — tym samym panowaniem, które zapowiedział Jezus i o które nauczył nas się modlić: „Przyjdź Królestwo twoje”.