Księga Amosa 9

9 ¹Widziałem Wszechwładnego Ojca, który stał przy ołtarzu, i powiedział: „Uderz w głowice kolumn, aby zadrżały progi, i roztrzaskaj je na głowach ich wszystkich; tych, którzy pozostaną, wybiję mieczem. Żaden nie ucieknie, żaden nie ujdzie. ²Choćby zakopali się w głąb grobu, stamtąd moja ręka ich zabierze; choćby wspięli się aż do nieba, stamtąd ich sprowadzę. ³Choćby się ukryli na szczycie Karmelu, stamtąd ich wyszukam i pochwycę; choćby się skryli przed moim wzrokiem na dnie morza, tam rozkażę wężowi, i ukąsi ich. ⁴Choćby poszli do niewoli przed swoimi wrogami, tam rozkażę mieczowi, i zabije ich; zwrócę na nich swój wzrok ku nieszczęściu, a nie ku dobru.”

⁵Wszechwładny, Ojciec zastępów niebieskich — ten, który dotyka ziemi, a ona się rozpływa, i wszyscy jej mieszkańcy pogrążają się w żałobie; cała ona wzbiera jak Nil i opada jak Nil egipski, ⁶ten, który buduje swoje komnaty w niebiosach i zakłada swoje sklepienie nad ziemią, który przywołuje wody morza i wylewa je na powierzchnię ziemi — nasz Ojciec to jego imię.

⁷„Czyż nie jesteście dla mnie jak synowie Kuszytów, synowie Izraela?” — mówi nasz Ojciec. „Czyż nie wyprowadziłem Izraela z ziemi egipskiej, a Filistynów z Kaftor i Aramejczyków z Kir? ⁸Oto oczy Wszechwładnego Ojca spoczywają na grzesznym królestwie i zgładzę je z powierzchni ziemi — jednak nie zgładzę doszczętnie domu Jakuba” — mówi nasz Ojciec. ⁹„Bo oto wydam rozkaz i przesieję dom Izraela wśród wszystkich narodów, jak przesiewa się ziarno w sicie, lecz ani jeden kamyk nie spadnie na ziemię. ¹⁰Wszyscy grzesznicy mego ludu zginą od miecza — ci, którzy mówią: «Nieszczęście nas nie dosięgnie ani nie spotka.»”

Ojciec odnawia swój lud

¹¹„W owym dniu podniosę upadły szałas Dawida i naprawię jego wyłomy, i podźwignę jego ruiny, i odbuduję go jak za dawnych dni, ¹²aby posiedli resztę Edomu i wszystkie narody, które są nazwane moim imieniem” — mówi nasz Ojciec, który to czyni.

¹³„Nadchodzą dni” — mówi nasz Ojciec — „gdy oracz dogoni żniwiarza, a tłoczący winogrona dogoni tego, który sieje ziarno; góry ociekać będą słodkim winem, a wszystkie wzgórza nim spłyną. ^a a v13 Obraz: plony będą tak obfite, że żniwa zazębią się z kolejnym sianiem, a tłoczenie winogron zajdzie na porę siewu — cud niewyobrażalnej obfitości. ¹⁴Odmienię los mego ludu Izraela, i odbudują zburzone miasta, i zamieszkają w nich; zasadzą winnice i będą pić z nich wino, założą ogrody i będą jeść ich owoce. ¹⁵Zasadzę ich na ich własnej ziemi i już nigdy nie będą wyrwani z ziemi, którą im dałem” — mówi twój Ojciec.