Teu Aya Nu Bisa Leupas tina Panangan Rama
Taya tempat pikeun nyumput ti Rama urang — boh kubur, boh sawarga, boh dasar laut. Tapi oyagna téh ayakan, sarta teu aya hiji batu leutik ogé anu ragrag. Kecap pamungkasna nyaéta ngawangun deui: saung Daud anu rubuh diadegkeun, kota-kota anu ruksak dicicingan, Israil dipelak sarta moal dicabut deui.
9 1Abdi ningali Rama Nu Maha Kawasa ngadeg di gigireun altar, tuluy Mantenna ngandika: “Gempur tungtung luhur tihang-tihang sangkan bangbarung-bangbarungna oyag, tuluy peupeuskeun kana sirah maranéhna kabéh; nu nyésa ku Kami rék dipaéhan ku pedang. Moal aya saurang ogé nu bisa kabur, moal aya saurang ogé nu bisa leupas. 2Najan maranéhna ngali nepi ka jero kubur, ti dinya panangan Kami bakal nyokot maranéhna; najan maranéhna naék ka langit, ti dinya rék diturunkeun ku Kami. 3Najan maranéhna nyumput di puncak Karmel, ti dinya rék ditéangan sarta dicerek ku Kami; najan maranéhna nyingkur tina paningal Kami di dasar laut, di dinya Kami rék maréntah oray, tuluy maranéhna bakal dipacok. 4Najan maranéhna dibawa jadi tawanan ku musuh-musuhna, di dinya Kami rék maréntah pedang, tuluy maranéhna bakal dipaéhan; paningal Kami rék ditujukeun ka maranéhna pikeun cilaka, lain pikeun kahadéan.”
5Rama Nu Maha Kawasa, Rama balad sawarga — Anu ngarampa bumi tuluy bumi téh lééh, sarta sakabéh nu nyicingan di dinya midangdam; sakumna bumi ngaronjat kawas Walungan Nil, tuluy ngelok deui kawas Walungan Nil di Mesir, 6Anu ngadegkeun kamar-kamar luhur-Na di langit sarta neundeun cakrawala-Na di luhureun bumi, Anu ngagentraan cai laut tuluy dikucurkeun kana beungeut bumi — Rama urang nya éta jenengan-Na.
7“Lain cara anak-anak urang Kusy ari maranéh pikeun Kami téh, hé urang Israél?” kitu dawuhan Rama urang. “Lain Kami anu geus mawa Israél kaluar ti tanah Mesir, jeung urang Pelisti ti Kaptor sarta urang Aram ti Kir? 8Tuh, paningal Rama Nu Maha Kawasa ditujukeun ka karajaan nu dosa, sarta éta karajaan rék ditumpes ku Kami tina beungeut bumi — tapi turunan Yakub moal rék ditumpes sakabéhna ku Kami,” kitu dawuhan Rama urang. 9“Sabab tuh, Kami rék méré paréntah, tuluy turunan Israél ku Kami rék diguncang di antara sakabéh bangsa, cara jalma ngayak gandum dina ayakan, tapi taya sahiji ogé batu karikil nu ragrag kana taneuh. 10Sakabéh jalma doraka ti antara umat Kami bakal paéh ku pedang — nya éta jalma-jalma nu ngomong, ‘Bancana moal nepi ka urang, moal datang ka urang.’”
Rama Mulangkeun Umat-Na
11“Dina poé éta Kami rék ngadegkeun deui kémah David nu geus runtuh, jeung menerkeun bagian-bagianana nu bencar, sarta ngadegkeun deui ruruntuhanana, tuluy ngawangun deui saperti jaman baheula, 12supaya maranéhna ngawasa sésa-sésa urang Édom jeung sakabéh bangsa anu disebut ku jenengan Kami,” kitu dawuhan Rama urang, Anu ngalampahkeun ieu perkara.
13“Bakal datang mangsana,” kitu dawuhan Rama urang, “nalika tukang ngagaru bakal nyusul tukang panén, sarta tukang ngirik anggur bakal nyusul tukang nebar binih; gunung-gunung bakal nyakclakkeun anggur amis, sarta sakabéh pasir bakal ngaburial ku anggur. a a v13 Gambaranana: panén bakal kacida lobana nepi ka ngala gandum téh patumpang jeung mangsa pelak nu saterusna, sarta ngirik anggur asup kana mangsa tebar binih — hiji mujijat kamakmuran anu teu kaharti ku akal. 14Kami rék mulangkeun kamakmuran umat Kami, Israél, tuluy maranéhna bakal ngawangun deui kota-kota nu geus burak-barik sarta maridang di dinya; maranéhna bakal melak kebon anggur sarta nginum anggurna, jeung nyieun kebon sarta ngadahar buahna. 15Maranéhna ku Kami rék dipelak dina tanahna sorangan, sarta moal rék dirabut deui salilana ti tanah anu geus dipaparinkeun ku Kami,” kitu dawuhan Rama maranéh.