عبدياه جو رويا

بائيبل جو سڀ کان ننڍو ڪتاب — يروشلم جي زوال تي خوش ٿيڻ سبب ادوم تي عدالت جو فقط هڪ باب. تڏهن به هتي به آخري لفظ انتقام نه، پر ڇوٽڪارو آهي، ۽ اهڙي بادشاهي جيڪا اسان جي پيءُ جي آهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–18

باب 1.

عبدياه جو رويا. ادوم بابت حاڪم پيءُ هيئن ٿو فرمائي تہ اسان اسان جي پيءُ وٽان هڪ پيغام ٻڌو آهي، ۽ قومن ۾ هڪ قاصد موڪليو ويو آهي — ”اُٿو! اچو تہ ان جي خلاف جنگ لاءِ اُٿون!“

ڏس، آءٌ توکي قومن ۾ ننڍو ڪندس؛ تون ڏاڍو حقير ٿيندين. تنهنجي دل جي غرور توکي ڌوڪو ڏنو آهي، توکي جيڪو پٿر جي ڏارن ۾ رهين ٿو، جنهن جو گهر بلند جايون آهن، جيڪو پنهنجي دل ۾ چوين ٿو تہ ”ڪير مون کي زمين تي ڪيرائي سگهندو؟“ ^a جيتوڻيڪ تون عقاب وانگر مٿي اڏامين، جيتوڻيڪ تون پنهنجو آکيرو تارن ۾ رکين، تڏهن بہ اتان آءٌ توکي هيٺ ڪيرائيندس، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو. جيڪڏهن چور تو وٽ اچن ها، جيڪڏهن ڦورو رات جو اچن ها — تون ڪيئن تباهه ٿي ويو آهين! — تہ ڇا اهي رڳو پنهنجي گهرج جيترو نہ چورائين ها؟ جيڪڏهن انگور لاهيندڙ تو وٽ اچن ها، تہ ڇا اهي ڪجهه انگور ڇڏي نہ وڃن ها؟ عيسو ڪيئن لٽيو ويو آهي، سندس لڪايل خزانا ڦريا ويا آهن! تنهنجي سڀني ساٿين توکي سرحد تائين ڌڪي ڪڍيو آهي؛ جيڪي تو سان صلح ۾ هئا، تن توکي ٺڳيو آهي ۽ تو تي غالب آيا آهن؛ جن تو سان گڏ ماني کاڌي، تن تنهنجي هيٺان ڦاهو وڇايو آهي — ۽ تون ڏسين بہ نہ ٿو. ڇا آءٌ انهيءَ ڏينهن، اسان جو پيءُ فرمائي ٿو، ادوم جي ڏاهن کي برباد نہ ڪندس ۽ عيسو جي جبل مان سمجهه کي ختم نہ ڪندس؟ اي تيمان، تنهنجا سورما چڪناچور ڪيا ويندا، ايتري قدر جو عيسو جي جبل تي هر ڪو قتلام ۾ ڪٽيو ويندو. ^b تنهنجي ڀاءُ يعقوب سان تو جيڪو ظلم ڪيو، تنهنڪري شرم توکي ڍڪي ڇڏيندو ۽ تون هميشہ لاءِ ڪٽيو ويندين.

جنهن ڏينهن تون الڳ بيٺو رهين ۽ ڪجهه نہ ڪيئي، جنهن ڏينهن اجنبي سندس دولت کڻي ويا ۽ پرڏيهي سندس دروازن ۾ گهڙي آيا ۽ يروشلم لاءِ قرعا وڌائون — تڏهن تون بہ انهن مان هڪ جهڙو هئين. پر پنهنجي ڀاءُ جي بدنصيبيءَ جي ڏينهن ۾ هن تي خوشيون نہ ڪر؛ يهودا جي ماڻهن جي تباهيءَ جي ڏينهن ۾ شادمان نہ ٿيءُ؛ ڏکن جي ڏينهن ۾ وڏيون وڏايون نہ ڪر. منهنجي قوم جي آفت جي ڏينهن ۾ سندن دروازي ۾ نہ گهڙ؛ تون خاص ڪري، سندس آفت جي ڏينهن ۾ سندس تباهيءَ تي خوشيون نہ ڪر؛ سندس آفت جي ڏينهن ۾ سندس دولت نہ ڦُر. چوراهن تي بيهي سندس ڀڄندڙن کي نہ ڪٽ؛ ڏکن جي ڏينهن ۾ سندس بچيل ماڻهن کي حوالي نہ ڪر.

ڇاڪاڻ تہ سڀني قومن لاءِ اسان جي پيءُ جو ڏينهن ويجهو آهي. جيئن تو ڪيو آهي، تيئن تو سان ڪيو ويندو؛ تنهنجا ڪم موٽي تنهنجي ئي مٿي تي ايندا. ڇاڪاڻ تہ جيئن تو منهنجي پاڪ جبل تي پيتو، تيئن سڀ قومون هميشہ پيئنديون رهنديون؛ اهي پيئنديون ۽ ڳڙڪائينديون ۽ اهڙيون ٿي وينديون ڄڻ تہ ڪڏهن هيون ئي نہ. پر صيون جي جبل تي ڇوٽڪارو هوندو، ۽ اهو پاڪ ٿيندو، ۽ يعقوب جو گهراڻو پنهنجي ميراث جو مالڪ ٿيندو. يعقوب جو گهراڻو باھ ۽ يوسف جو گهراڻو شعلو ٿيندو، ۽ عيسو جو گهراڻو ٻوسو ٿيندو؛ اهي ان کي ساڙيندا ۽ ڳڙڪائي ڇڏيندا، ۽ عيسو جي گهراڻي مان ڪو بہ بچيل نہ رهندو، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ فرمايو آهي.

نيگيب وارا عيسو جي جبل تي قبضو ڪندا، ۽ دامن وارا فلستين جي ملڪ تي؛ اهي افرائيم جي ملڪ ۽ سامريه جي ملڪ تي قبضو ڪندا، ۽ بنيمين گلعاد تي قبضو ڪندو. بني اسرائيل جي هن لشڪر جا جلاوطن ڪنعانين جي ملڪ تي صرفت تائين قبضو ڪندا، ۽ يروشلم جا جلاوطن جيڪي سفارد ۾ آهن، نيگيب جي شهرن تي قبضو ڪندا. ^c ڇوٽڪارو ڏيندڙ صيون جي جبل تي چڙهي ويندا تہ عيسو جي جبل تي حڪومت ڪن، ۽ بادشاهي اسان جي پيءُ جي ٿيندي. ^d

حاشيا

^aعبدياه 1:3 — ادوم جي ماڻهن پنهنجو گاديءَ جو شهر اڄ جي ڏکڻ اردن ۾ گلابي-ڳاڙهي پٿرن جي شاندار ٽڪرين وچ ۾ اڏيو هو — اها اهڙي جاءِ هئي جنهن کي هو محفوظ ۽ ناقابلِ شڪست ڀائيندا هئا.
^bعبدياه 1:9 — تيمان ادوم جو هڪ علائقو هو؛ هتي اهو سڄي قوم جي نمائندگي ٿو ڪري.
^cعبدياه 1:20 — سفارد يهودين جي جلاوطنيءَ جي ڪا پري واري جاءِ هئي؛ سندس صحيح جاءِ ڄاتل ناهي.
^dعبدياه 1:21 — عبدياه جو ڪتاب اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ تي پورو ٿئي ٿو — اها ئي بادشاهي جنهن جو اعلان يسوع ڪيائين ۽ جنهن لاءِ دعا گهرڻ اسان کي سيکاريائين: ”تنهنجي بادشاهي اچي.“