د عبدياه رويا
د کتاب مقدس تر ټولو لنډ کتاب — پر ادوم د قضاوت يوازې يو څپرکی، ځکه چې د يروشلم پر سقوط يې خوشحالي کوله. خو دلته هم وروستۍ خبره غچ نه، بلکې خلاصون دی، او داسې پاچاهي چې زموږ د پلار ده.
1 1د عبدياه رويا. مالِک پلار د ادوم په حقله داسې فرمائى: مونږ د خپل پلار نه يو پېغام واورېدو، او قومونو ته يو قاصد لېږلے شوے دے — ”پاڅئ! راځئ چې د هغې خلاف جنګ ته پاڅېږو!“
2ګوره، زۀ به تا په قومونو کښې وړوکے کړم؛ تۀ به بالکل حقير شې. 3ستا د زړۀ غرور تۀ دوکه کړے يې، اے هغه چې د ګټې په چاودونو کښې اوسېږې، چې کور يې په اوچتو ځايونو کښې دے، چې له ځان سره وائې، ”څوک مې زمکې ته راکوز کولے شى؟“ a a v3 د ادوم خلقو خپل پلازمينه ښار د هغه ګلابى سرو ګټو په چاودونو کښې جوړ کړے وو چې اوس د اُردن په سوېل کښې دى — داسې ځائ چې هغوئ به ګڼله چې نۀ شى فتح کېدے. 4کۀ څۀ هم تۀ د عقاب په شان اوچت والوزې، کۀ څۀ هم خپل ځاله په ستورو کښې جوړ کړې، زۀ به تا له هغه ځايه راکوز کړم، زمونږ پلار فرمائى. 5کۀ غله تا ته راغلى واى، کۀ لوټماران د شپې راغلى واى — تۀ څنګه برباد شوے يې! — آيا هغوئ به يواځې هغه څۀ نۀ وو غلا کړى چې يې غوښتل؟ کۀ د انګورو ټولوونکى تا ته راغلى واى، آيا به هغوئ څۀ انګور نۀ وو پرېښى؟ 6عيسو خو څنګه لوټ شو، د هغۀ پټ خزانې ولوټلے شوې! 7ستا ټولو ملګرو تۀ سرحد ته شړلے يې؛ هغه کسانو چې له تا سره په سوله وُو، تۀ يې دوکه کړے يې او مغلوب يې کړے يې؛ هغه کسانو چې ستا دسترخوان يې شريکولو، ستا لاندې يې يو دام ايښے دے — او تۀ خو يې هيڅ نۀ وينې. 8آيا زۀ به په هغه ورځ، زمونږ پلار فرمائى، د ادوم عقلمند خلق هلاک نۀ کړم او د عيسو د غرۀ نه به پوهه ختمه نۀ کړم؟ 9اے تيمان، ستا جنګياليان به مات شى، دې دپاره چې د عيسو په غرۀ باندې هر څوک په وژلو کښې ووژلے شى. b b v9 تيمان د ادوم يو علاقه وو؛ دلته دا د ټول قوم دپاره راغلے دے. 10ځکه چې تا په خپل ورور يعقوب باندې ظلم وکړو، شرم به تا پټ کړى، او تۀ به د تل دپاره پرې کړے شې.
11په هغه ورځ چې تۀ ولاړ وې او هيڅ دې ونۀ کړل، په هغه ورځ چې اجنبيانو د هغۀ مال بوتلو او پردو د هغۀ دروازو ته ننوتل او د يروشلم دپاره يې قرعه واچوله — تۀ هم د هغوئ په شان يو وې. 12خو د خپل ورور په حقله د هغۀ د بدمرغۍ په ورځ مۀ خوشحالېږه؛ د يهوداه په خلقو باندې د هغوئ د تباهۍ په ورځ خوشحالى مۀ کوه؛ د تکليف په ورځ په لوړ اواز فخر مۀ کوه. 13زما د خلقو دروازې ته د هغوئ د آفت په ورځ مۀ ننوځه؛ تۀ، له ټولو نه، د هغۀ په مصيبت د هغۀ د آفت په ورځ مۀ خوشحالېږه؛ د هغۀ مال د هغۀ د آفت په ورځ مۀ لوټه. 14د لارو په څلورلاري مۀ ودرېږه چې د هغۀ تښتېدونکى ووژنې؛ د هغۀ ژوندى پاتې شوى د تکليف په ورځ مۀ سپاره.
15ځکه چې د زمونږ پلار ورځ د ټولو قومونو دپاره نزدې ده. لکه چې تا کړى دى، هغه شان به له تا سره وشى؛ ستا کړنې به ستا په خپل سر راوګرځى. 16ځکه لکه چې تا زما په پاک غرۀ باندې وڅښل، هغه شان به ټول قومونه تل څښل کوى؛ هغوئ به وڅښى، تېر به يې کړى، او داسې به شى لکه چې هيڅکله شته نۀ وُو. 17خو د صيون په غرۀ باندې به خلاصون وى، او هغه به پاک وى، او د يعقوب کور به خپل ميراث ومومى. 18د يعقوب کور به اور وى او د يوسف کور به لمبه وى، او د عيسو کور به وښ وى؛ هغوئ به هغه وسوزوى او ختم به يې کړى، او د عيسو د کور به هيڅوک ژوندے پاتې نۀ شى، ځکه چې زمونږ پلار فرمائيلى دى.
19د نجب خلق به د عيسو غر ومومى، او د غرونو د لمنو خلق به د فلستيانو ملک؛ هغوئ به د اِفرائيم ملک او د سامريه ملک ومومى، او بنيامين به جِلعاد ومومى. 20د اِسرائيل د خلقو د دې لښکر جلاوطن شوى به د کنعانيانو ملک تر صرفت پورې ومومى، او د يروشلم جلاوطن شوى چې په سفاراد کښې دى هغوئ به د نجب ښارونه ومومى. c c v20 سفاراد د يهوديانو د جلاوطنۍ يو لرې ځائ وو؛ د هغۀ دقيق ځائ معلوم نۀ دے. 21خلاصونکى به د صيون غرۀ ته وختى چې د عيسو په غرۀ باندې حکومت وکړى، او بادشاهى به د زمونږ پلار شى. d d v21 عبدياه د زمونږ پلار په حکومت ختم کوى — هم هغه حکومت چې عيسىٰ اعلان کړو او مونږ ته يې د دُعا کولو ښودنه وکړه چې، ”ستا بادشاهى دې راشى.“
