Księga Powtórzonego Prawa 31

31 ¹Potem Mojżesz poszedł i wypowiedział te słowa do całego Izraela. ²Powiedział do nich: „Dzisiaj mam sto dwadzieścia lat; nie mogę już wychodzić ani wchodzić, a nasz Ojciec powiedział mi: «Nie przejdziesz tego Jordanu». ³Wasz Ojciec sam przejdzie przed wami; on wytraci te narody przed wami, a wy je wypędzicie. Jozue przejdzie przed wami, jak powiedział nasz Ojciec. ⁴Nasz Ojciec uczyni z nimi tak, jak uczynił z Sychonem i Ogiem, królami Amorytów, oraz z ich ziemią, gdy ich wytracił. ⁵Nasz Ojciec wyda ich wam, a wy macie z nimi postąpić dokładnie tak, jak wam nakazałem. ⁶Bądźcie silni i odważni. Nie bójcie się ich ani się nie lękajcie, bo wasz Ojciec idzie z wami; on nigdy was nie opuści ani nie porzuci.”

⁷Mojżesz wezwał Jozuego i powiedział mu przed całym Izraelem: „Bądź silny i odważny — pójdziesz z tym ludem do ziemi, którą nasz Ojciec przysiągł dać ich przodkom, i oddasz im ją w dziedzictwo. ⁸Sam nasz Ojciec idzie przed tobą; on będzie z tobą. On nigdy cię nie opuści ani nie porzuci. Nie bój się; nie trać ducha.”

Prawo powierzone Izraelowi

⁹Mojżesz spisał to prawo i dał je kapłanom, synom Lewiego, którzy nosili arkę przymierza naszego Ojca, oraz wszystkim starszym Izraela. ¹⁰Potem Mojżesz nakazał im: „Pod koniec każdych siedmiu lat, w wyznaczonym czasie roku darowania długów, podczas Święta Szałasów, ^a a v10 Święto Szałasów: trwające tydzień jesienne święto zbiorów, podczas którego rodziny budowały tymczasowe szałasy i w nich mieszkały, aby przypominać sobie wędrówkę Izraela przez pustynię. ¹¹gdy cały Izrael przyjdzie przed oblicze waszego Ojca na miejsce, które on wybierze, czytajcie to prawo na głos wobec całego Izraela. ¹²Zgromadźcie lud — mężczyzn, kobiety, dzieci i cudzoziemca mieszkającego w waszych miastach — aby słuchali, uczyli się i bali się waszego Ojca oraz przestrzegali i wypełniali wszystkie słowa tego prawa. ¹³Wtedy ich dzieci, które nie znają tego prawa, usłyszą je i nauczą się bać waszego Ojca przez wszystkie dni, póki żyć będziecie w ziemi, do której przeprawiacie się przez Jordan, aby ją posiąść.”

Nasz Ojciec powołuje Jozuego

¹⁴Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Zbliża się twoja śmierć. Zawołaj Jozuego i stawcie się w Namiocie Zgromadzenia; powołam go.” Poszli więc Mojżesz i Jozue i stawili się w Namiocie Zgromadzenia.

¹⁵Wtedy nasz Ojciec ukazał się w namiocie w słupie obłoku, a słup obłoku stanął u wejścia do namiotu. ¹⁶A nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Oto zaśniesz ze swoimi przodkami. Lud ten powstanie wtedy i będzie uprawiał nierząd z obcymi bogami ziemi, do której wchodzi, porzucając mnie i łamiąc przymierze, które z nim zawarłem. ¹⁷W tym dniu zapłonie przeciwko nim mój gniew. Opuszczę ich, zakryję przed nimi moje oblicze i zostaną pochłonięci. Spadnie na nich wiele nieszczęść i utrapień. W tym dniu powiedzą: «Czyż te nieszczęścia nie spadły na nas dlatego, że nie ma wśród nas naszego Boga?» ¹⁸Ja zaś na pewno zakryję moje oblicze w tym dniu z powodu całego zła, którego się dopuścili, zwracając się ku innym bogom.

¹⁹Teraz napiszcie sobie tę pieśń, nauczcie jej synów Izraela, włóżcie ją w ich usta, aby ta pieśń była dla mnie świadkiem przeciwko synom Izraela. ²⁰Gdy wprowadzę ich do ziemi opływającej mlekiem i miodem, którą przysiągłem ich przodkom, będą jedli, nasycą się i utyją, a potem zwrócą się ku innym bogom i będą im służyć, wzgardzą mną i złamią moje przymierze. ²¹A gdy spadnie na nich wiele nieszczęść i utrapień, ta pieśń stanie przeciwko nim jako świadek, bo nie zostanie zapomniana w ustach ich potomków. Wiem bowiem, co zamyślają już dzisiaj, zanim wprowadzę ich do ziemi, którą przysiągłem im dać.”

²²Mojżesz spisał więc tę pieśń tego samego dnia i nauczył jej synów Izraela.

²³Potem nasz Ojciec powołał Jozuego, syna Nuna: „Bądź silny i odważny — ty wprowadzisz synów Izraela do ziemi, którą przysiągłem im dać, a ja sam będę z tobą.”

²⁴Gdy Mojżesz skończył spisywać w księdze słowa tego prawa, od początku do końca, ²⁵nakazał Lewitom, którzy nosili arkę przymierza naszego Ojca: ²⁶„Weźcie tę Księgę Prawa i połóżcie ją obok arki przymierza waszego Ojca, aby pozostała tam jako świadek przeciwko wam. ²⁷Znam bowiem wasz bunt i wasz upór. Skoro już teraz, gdy jeszcze żyję wśród was, buntujecie się przeciwko naszemu Ojcu — o ileż bardziej po mojej śmierci! ²⁸Zgromadźcie u mnie wszystkich starszych waszych plemion i waszych urzędników, abym wypowiedział do nich te słowa i wezwał na świadków przeciwko nim niebo i ziemię. ²⁹Wiem bowiem, że po mojej śmierci zupełnie się zepsujecie i zejdziecie z drogi, którą wam nakazałem. I w dniach, które nadejdą, spadnie na was nieszczęście, bo będziecie czynić to, co złe w oczach naszego Ojca, pobudzając go do gniewu dziełem waszych rąk.”

³⁰Mojżesz wygłosił słowa tej pieśni, od początku do końca, przed całym zgromadzeniem Izraela.