Deuteronomium 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹Toe het Moses gegaan en hierdie woorde vir die hele Israel gesê. ²Hy het vir hulle gesê: “Vandag is ek 120 jaar oud; ek kan nie meer uitgaan en ingaan nie, en ons Vader het vir my gesê: ‘Jy sal nie oor hierdie Jordaan trek nie.’ ³Julle Vader self sal voor julle uit oortrek; hy sal hierdie nasies voor julle vernietig, en julle sal hulle verdryf. Josua sal voor julle uit oortrek, soos ons Vader gesê het. ⁴Ons Vader sal met hulle doen soos hy met Sihon en Og, die konings van die Amoriete, en hulle land gedoen het toe hy hulle vernietig het. ⁵Ons Vader sal hulle aan julle oorgee, en julle moet met hulle doen net soos ek julle beveel het. ⁶Wees sterk en vol moed. Moenie vir hulle bang wees of vir hulle skrik nie, want julle Vader gaan saam met julle; hy sal julle nooit verlaat of in die steek laat nie.”

⁷Moses het vir Josua geroep en hom voor die hele Israel gesê: “Wees sterk en vol moed—jy sal saam met hierdie volk gaan na die land wat ons Vader met ’n eed aan hulle voorvaders beloof het om aan hulle te gee, en jy sal dit as hulle erfdeel aan hulle oorhandig. ⁸Ons Vader self gaan voor jou uit; hy sal by jou wees. Hy sal jou nooit verlaat of in die steek laat nie. Moenie bang wees nie; moenie moedeloos wees nie.”

Die wet aan Israel toevertrou

⁹Moses het hierdie wet neergeskryf en dit aan die priesters, die seuns van Levi wat die ark van die verbond van ons Vader gedra het, en aan al die oudstes van Israel gegee. ¹⁰Toe het Moses hulle beveel: “Aan die einde van elke sewe jaar, op die vasgestelde tyd van die kwytskeldingsjaar, tydens die Huttefees, ^a a v10 Huttefees: ’n herfsoesfees wat ’n week lank duur, waartydens gesinne tydelike skuilings gebou en daarin gewoon het om Israel se reis deur die woestyn te onthou. ¹¹wanneer die hele Israel voor julle Vader verskyn in die plek wat hy kies, moet julle hierdie wet hardop vir die hele Israel voorlees. ¹²Roep die volk bymekaar—mans, vroue, kinders, en die vreemdeling wat in julle stede woon—sodat hulle kan hoor en leer en julle Vader kan vrees, en al die woorde van hierdie wet kan nakom en doen. ¹³Dan sal hulle kinders, wat hierdie wet nie ken nie, dit hoor en leer om julle Vader te vrees al die dae wat julle in die land woon wat julle oor die Jordaan gaan trek om in besit te neem.”

Ons Vader stel Josua aan

¹⁴Ons Vader het vir Moses gesê: “Die dag van jou dood is naby. Roep Josua en gaan staan by die tent van ontmoeting; ek sal hom aanstel.” Toe het Moses en Josua gegaan en by die tent van ontmoeting gaan staan.

¹⁵Toe het ons Vader in die tent verskyn in ’n wolkkolom, en die wolkkolom het by die ingang van die tent gestaan. ¹⁶En ons Vader het vir Moses gesê: “Jy gaan binnekort by jou voorvaders rus. Dan sal hierdie volk opstaan en hoereer agter die vreemde gode van die land waar hulle ingaan, en hulle sal my verlaat en die verbond verbreek wat ek met hulle gesluit het. ¹⁷Op daardie dag sal my toorn teen hulle ontvlam. Ek sal hulle verlaat en my gesig vir hulle verberg, en hulle sal verslind word. Baie rampe en moeilikhede sal oor hulle kom. Op daardie dag sal hulle sê: ‘Het hierdie rampe nie oor ons gekom omdat ons God nie by ons is nie?’ ¹⁸Ek sal daardie dag my gesig sekerlik verberg, vanweë al die kwaad wat hulle gedoen het deurdat hulle na ander gode gedraai het.

¹⁹Skryf nou hierdie lied vir julle neer, leer dit vir die Israeliete, lê dit in hulle mond, sodat hierdie lied vir my teen die Israeliete kan getuig. ²⁰Wanneer ek hulle inbring in die land wat oorloop van melk en heuning, wat ek met ’n eed aan hulle voorvaders beloof het, sal hulle eet en versadig en vet word, hulle na ander gode draai en hulle dien, my verag en my verbond verbreek. ²¹Wanneer baie rampe en moeilikhede hulle inhaal, sal hierdie lied as getuie teen hulle optree, want dit sal nie uit die mond van hulle nageslag vergeet word nie. Want ek weet wat hulle vandag van plan is, nog voordat ek hulle inbring in die land wat ek met ’n eed beloof het om aan hulle te gee.”

²²Toe het Moses hierdie lied dieselfde dag neergeskryf en dit vir die Israeliete geleer.

²³Toe het ons Vader vir Josua, die seun van Nun, aangestel: “Wees sterk en vol moed—jy sal die Israeliete inbring in die land wat ek met ’n eed beloof het om aan hulle te gee, en ek self sal by jou wees.”

²⁴Toe Moses klaar die woorde van hierdie wet in ’n boek geskryf het, van begin tot einde, ²⁵het hy die Leviete beveel wat die ark van die verbond van ons Vader gedra het: ²⁶“Neem hierdie boek van die wet en sit dit langs die ark van die verbond van julle Vader, sodat dit daar as getuie teen julle kan bly. ²⁷Want ek ken julle opstandigheid en hardnekkigheid. Selfs nou, terwyl ek vandag nog by julle lewe, het julle reeds teen ons Vader in opstand gekom—hoeveel te meer ná my dood! ²⁸Roep al die oudstes van julle stamme en julle amptenare by my bymekaar, sodat ek hierdie woorde voor hulle kan uitspreek en die hemel en die aarde as getuies teen hulle kan oproep. ²⁹Want ek weet dat julle ná my dood heeltemal verdorwe sal word en sal afwyk van die pad wat ek julle beveel het. En in die dae wat kom, sal daar ’n ramp oor julle kom, omdat julle sal doen wat verkeerd is in die oë van ons Vader, en hom deur die werk van julle hande tot toorn sal uittart.”

³⁰Moses het die woorde van hierdie lied, van begin tot einde, voor die hele vergadering van Israel opgesê.