Sang Rama Njanjekake Putra
Israèl dipasrahaké marang wong Filisti patang puluh taun. Utusané Rama kita njanjèkaké marang wong wadon gabug yèn bakal duwé anak lanang sing kasucèkaké wiwit ing guwa garba, lan teka manèh nalika Manoah nyuwun. Asmané tamu iku ngungkuli pangerten; dhèwèké munggah ing geni misbyah. Simson lair lan diberkahi.
13 1Wong Israel padha nindakake maneh apa kang ala ing paningale Rama kita, mulane padha diulungake marang tangane wong Filisti nganti patang puluh taun.
2Ana sawijining wong aran Manoah, saka kutha Zora, saka golongane wong Dhan. Bojone gabug, ora duwe anak.
3Malaekate Rama kita ngatingal marang wong wadon mau sarta ngandika: “Kowe iku gabug, ora duwe anak, nanging kowe bakal ngandheg lan nglairake anak lanang. 4Mulane saiki, kowe ngati-atia, aja ngombe anggur utawa inuman keras, lan aja mangan samubarang kang najis, 5awit kowe bakal ngandheg lan nglairake anak lanang. Sirahe ora bakal kena lading cukur, amarga bocah iku bakal dadi Nazir kagungane Rama kita wiwit ana ing kandhutan, lan bakal wiwit ngluwari Israel saka tangane wong Filisti.”
6Wong wadon mau banjur marani bojone lan matur: “Ana abdining Allah rawuh nemoni kula; pasuryanipun kados pasuryanipun malaekate Rama kita, nggegirisi sanget. Kula boten nyuwun pirsa saking pundi pinangkanipun, saha panjenenganipun inggih boten paring pirsa asmanipun dhateng kula.” 7“Nanging panjenenganipun ngandika dhateng kula: ‘Kowe bakal ngandheg lan nglairake anak lanang. Mulane saiki aja ngombe anggur utawa inuman keras, lan aja mangan apa-apa kang najis, amarga bocah iku bakal dadi Nazir kagungane Rama kita wiwit ana ing kandhutan nganti tekan ing dina patine.’ ”
8Manoah banjur nyenyuwun marang Rama kita, ature: “Dhuh Gusti, Rama kawula, mugi abdining Allah ingkang Paduka utus punika karsaa rawuh malih dhateng kawula sakaliyan, saha mulang dhateng kawula, punapa ingkang kedah katindakake tumrap lare ingkang badhe lair punika.”
9Rama kita miyarsakake panyuwune Manoah; malaekate Rama kita rawuh maneh marang wong wadon mau nalika lagi lungguh ana ing pategalan, nanging Manoah, bojone, ora ana ing kono. 10Wong wadon mau banjur enggal-enggal mlayu sarta matur dhateng bojone: “Lah, tiyang ingkang nemoni kula rumiyin punika ngatingal malih dhateng kula!”
11Manoah banjur tangi, ngetutake bojone, sarta tekan ing ngarsane wong mau. Aturipun: “Punapa panjenengan tiyang ingkang sampun ngandika dhateng semah kula?” Wangsulane: “Iya.”
12Aturipun Manoah: “Manawi pangandika panjenengan sampun kayektenan, punapa ingkang badhe ngatur gesang saha pakaryanipun lare punika?”
13Malaekate Rama kita ngandika marang Manoah: “Wong wadon iku kudu ngati-ati tumrap samubarang kang wis Dakpituturake marang dheweke. 14Dheweke aja mangan apa-apa kang asale saka wit anggur, aja ngombe anggur utawa inuman keras, sarta aja mangan apa-apa kang najis. Dheweke kudu netepi samubarang kang wis Dakdhawuhake marang dheweke.”
15Manoah banjur matur marang malaekate Rama kita: “Mugi karsaa kendel sawetawis, kula badhe nyawisaken cempe kangge panjenengan.”
16Malaekate Rama kita ngandika marang Manoah: “Sanadyan kowe nahan Aku, Aku ora bakal mangan panganmu; nanging yen kowe nyawisake kurban obaran, caosna marang Rama kita.” (Manoah ora ngerti yen kang rawuh iku malaekate Rama kita.)
17Manoah banjur matur marang malaekate Rama kita: “Sinten asma panjenengan, supados kula saged ngurmati panjenengan samangke manawi pangandika panjenengan sampun kayektenan?”
18Malaekate Rama kita ngandika marang Manoah: “Yagene kowe takon marang asmaKu? AsmaKu iku elok, ora kena dingerteni.”
19Manoah banjur njupuk cempe lan kurban dhaharan mau, nuli disaosake ana ing watu karang marang Rama kita, kang nindakake kaelokan; dene Manoah lan bojone padha nyawang. 20Nalika urube geni saka ing misbyah sumundhul munggah ing langit, malaekate Rama kita mumbul ing sajroning urubing geni misbyah mau. Bareng Manoah lan bojone weruh, banjur padha sumungkem konjem ing bumi. 21Malaekate Rama kita ora ngatingal maneh marang Manoah lan bojone. Ing kono Manoah banjur ngerti, yen kang rawuh mau malaekate Rama kita. 22“Awake dhewe mesthi bakal padha mati,” pangucape Manoah marang bojone, “awit wis padha weruh Rama kita!”
23Bojone mangsuli: “Saupami Rama kita karsa nyedani kita, temtu Panjenenganipun boten badhe nampeni kurban obaran saha kurban dhaharan saking tangan kita, saha boten badhe ngatingalaken sadaya punika dhateng kita, punapadene boten badhe paring pangandika kados makaten dhateng kita ing wekdal punika.” 24Wong wadon mau banjur nglairake anak lanang, kang dijenengake Simson. Bocahe saya gedhe, lan diberkahi dening Rama kita. 25Lan Rohe Rama kita wiwit ngobahake dheweke ana ing Mahane-Dhan, antarane Zora lan Estaol.