शास्ते 13

13 ¹ इस्राएल लोकांनी पुन्हा आमच्या पित्याच्या दृष्टीने वाईट कृत्य केले, म्हणून त्याने त्यांना चाळीस वर्षे पलिष्ट्यांच्या हाती दिले.

² दान वंशातील सरा नगरातील मानोहा नावाच्या एका मनुष्याची पत्नी वांझ होती आणि तिला मूल होत नव्हते.

³ आमच्या पित्याचा दूत त्या स्त्रीला दर्शन देऊन तिला म्हणाला, “तू वांझ आहेस, तुला मूल नाही; तरी तू गर्भवती होऊन पुत्राला जन्म देशील. ⁴ तर आता सांभाळ; द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नकोस, आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नकोस; ⁵ कारण तू गर्भवती होऊन पुत्राला जन्म देशील. त्याच्या डोक्याला वस्तरा लागणार नाही, कारण तो मुलगा गर्भापासूनच आमच्या पित्याचा नाजीर होईल, आणि तो इस्राएलाला पलिष्ट्यांच्या हातातून सोडवण्यास आरंभ करील.

⁶ ती स्त्री जाऊन आपल्या पतीला म्हणाली, “देवाचा एक मनुष्य माझ्याकडे आला; त्याचे रूप आमच्या पित्याच्या दूताच्या रूपासारखे, अतिशय भयप्रद होते. तो कोठून आला हे मी त्याला विचारले नाही, आणि त्यानेही आपले नाव मला सांगितले नाही. ⁷ पण तो मला म्हणाला, ‘तू गर्भवती होऊन पुत्राला जन्म देशील. आता द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नकोस, आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नकोस; कारण तो मुलगा गर्भापासून आपल्या मरणाच्या दिवसापर्यंत आमच्या पित्याचा नाजीर होईल.’”

⁸ मग मानोहाने आमच्या पित्याची विनवणी केली: “हे माझ्या सार्वभौम पित्या, कृपा करून, तू पाठवलेला देवाचा मनुष्य पुन्हा आमच्याकडे येवो आणि जन्मणाऱ्या मुलासाठी आम्ही काय करावे हे तो आम्हांला शिकवो.”

⁹ आमच्या पित्याने मानोहाची वाणी ऐकली; आमच्या पित्याचा दूत पुन्हा त्या स्त्रीकडे आला, ती शेतात बसली होती, पण तिचा पती मानोहा तिच्याजवळ नव्हता. ¹⁰ ती स्त्री घाईने धावत जाऊन आपल्या पतीला म्हणाली, “पाहा, त्या दिवशी जो मनुष्य माझ्याकडे आला होता तोच मला पुन्हा दर्शन देत आहे!”

¹¹ मानोहा उठून आपल्या पत्नीच्या मागोमाग गेला आणि त्या मनुष्याजवळ आला. त्याने विचारले, “या स्त्रीशी बोललेला मनुष्य तूच आहेस का?” तो म्हणाला, “होय, मीच.”

¹² मानोहा म्हणाला, “तुझी वचने खरी ठरतील तेव्हा त्या मुलाच्या जीवनाची व कार्याची रीत कशी असावी?”

¹³ आमच्या पित्याचा दूत मानोहाला म्हणाला, “मी तिला जे काही सांगितले त्या सर्वांविषयी तिने सांभाळ करावा. ¹⁴ तिने द्राक्षवेलीपासून होणारे काहीही खाऊ नये, द्राक्षारस किंवा मद्य पिऊ नये, आणि कोणतीही अशुद्ध वस्तू खाऊ नये. मी तिला जी आज्ञा दिली ती सर्व तिने पाळावी.

¹⁵ मानोहा आमच्या पित्याच्या दूताला म्हणाला, “कृपा करून आम्हांला तुला थांबवू दे; आम्ही तुझ्यासाठी करडू तयार करतो.”

¹⁶ आमच्या पित्याचा दूत मानोहाला म्हणाला, “तू मला थांबवलेस तरी मी तुझे अन्न खाणार नाही; पण तू होमार्पण तयार करशील तर ते आमच्या पित्याला अर्पण कर.” (तो पाहुणा आमच्या पित्याचा दूत आहे हे मानोहाला माहीत नव्हते.)

¹⁷ मानोहाने आमच्या पित्याच्या दूताला विचारले, “तुझे नाव काय आहे? म्हणजे तुझी वचने खरी ठरतील तेव्हा आम्ही तुझा सन्मान करू शकू.”

¹⁸ आमच्या पित्याचा दूत त्याला म्हणाला, “माझे नाव का विचारतोस? ते आकलनाच्या पलीकडे आहे.”

¹⁹ मग मानोहाने करडू व अन्नार्पण घेऊन ते खडकावर, अद्भुत कृत्ये करणाऱ्या आमच्या पित्याला अर्पण केले; आणि मानोहा व त्याची पत्नी पाहत होते. ²⁰ वेदीवरची ज्वाला आकाशाकडे वर चढत असता आमच्या पित्याचा दूत वेदीवरील ज्वालेत वर चढला. हे पाहून मानोहा व त्याची पत्नी पालथे पडून जमिनीवर नमन करू लागले. ²¹ यानंतर आमच्या पित्याचा दूत मानोहाला व त्याच्या पत्नीला पुन्हा दिसला नाही. तेव्हा तो आमच्या पित्याचा दूत होता हे मानोहाला कळले. ²² मानोहा आपल्या पत्नीला म्हणाला, “आपण खचित मरणार, कारण आपण आमच्या पित्याला पाहिले आहे!”

²³ त्याची पत्नी त्याला म्हणाली, “आमच्या पित्याला आपल्याला मारायचे असते, तर त्याने आपल्या हातून होमार्पण व अन्नार्पण स्वीकारले नसते, आपल्याला हे सर्व दाखवले नसते, आणि आत्ता या गोष्टी आपल्याला ऐकवल्याही नसत्या.” ²⁴ त्या स्त्रीने पुत्राला जन्म दिला आणि त्याचे नाव शमशोन ठेवले. तो मुलगा वाढला, आणि आमच्या पित्याने त्याला आशीर्वाद दिला. ²⁵ आणि सरा व अष्टावोल यांच्या दरम्यान माहनेह-दान येथे आमच्या पित्याचा आत्मा त्याला चेतवू लागला.