पिताले पुत्रको प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ

इस्राएल चालीस वर्षसम्म पलिश्तीहरूको हातमा सुम्पिइन्छ। हाम्रा पिताका दूतले एउटी बाँझी स्त्रीलाई गर्भदेखि नै अलग गरिएको छोराको प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ, र मानोहले बिन्ती गर्दा फेरि आउनुहुन्छ। ती आगन्तुकको नाउँ बुझाइभन्दा पर छ; उहाँ वेदीको ज्वालामा माथि उक्लनुहुन्छ। शिमशोन जन्मन्छन् र आशिष् पाउँछन्।

अध्याय 13।

इस्राएलीहरूले फेरि हाम्रा पिताको दृष्टिमा खराब काम गरे, त्यसैले उहाँले तिनीहरूलाई चालीस वर्षसम्म पलिश्तीहरूको हातमा सुम्पिदिनुभयो।

दानी वंशको सोरा सहरका मानोह नाम गरेका एक जना मानिस थिए, जसकी पत्नी बाँझी थिइन् र तिनले कुनै सन्तान जन्माएकी थिइनन्।

हाम्रा पिताका दूत ती स्त्रीकहाँ देखा पर्नुभयो र उनलाई भन्नुभयो, “तिमी बाँझी छ्यौ, निःसन्तान छ्यौ, तर तिमी गर्भवती हुनेछ्यौ र एउटा छोरा जन्माउनेछ्यौ। अब होसियार होऊ, दाखमद्य वा कडा मद्य नपिऊ, र कुनै अशुद्ध कुरा नखाऊ, किनकि तिमी गर्भवती हुनेछ्यौ र एउटा छोरा जन्माउनेछ्यौ। त्यसको शिरमा कुनै छुरा छुनेछैन, किनकि त्यो बालक गर्भदेखि नै हाम्रा पिताको नाजिरी हुनेछ, र त्यसले इस्राएललाई पलिश्तीहरूको हातबाट छुटाउन थाल्नेछ।”

ती स्त्री गएर आफ्ना पतिलाई भनिन्, “परमेश्वरका एक जना मानिस मकहाँ आउनुभयो; उहाँको रूप हाम्रा पिताका दूतको रूपजस्तो, साह्रै भययोग्य थियो। उहाँ कहाँबाट आउनुभएको हो भनी मैले सोधिनँ, र उहाँले मलाई आफ्नो नाम बताउनुभएन।” तर उहाँले मलाई भन्नुभयो, “तिमी गर्भवती हुनेछ्यौ र एउटा छोरा जन्माउनेछ्यौ। अब दाखमद्य वा कडा मद्य नपिऊ, र कुनै अशुद्ध कुरा नखाऊ, ‘किनकि त्यो बालक गर्भदेखि आफ्नो मृत्युको दिनसम्म हाम्रा पिताको नाजिरी हुनेछ।’”

तब मानोहले हाम्रा पितासँग बिन्ती गरे: “हे मेरा सार्वभौम पिता, बिन्ती छ, तपाईंले पठाउनुभएका परमेश्वरका ती मानिस हामीकहाँ फेरि आऊन् र जन्मन लागेको बालकका निम्ति हामीले के गर्नुपर्छ भनी हामीलाई सिकाऊन्।”

हाम्रा पिताले मानोहको पुकारा सुन्नुभयो; हाम्रा पिताका दूत खेतमा बसिरहेकी ती स्त्रीकहाँ फेरि आउनुभयो, तर तिनका पति मानोह तिनीसँग थिएनन्। ती स्त्री हतारिएर दौडिन् र आफ्ना पतिलाई भनिन्, “हेर्नुहोस्, अघिल्लो दिन मकहाँ आउनुभएका ती मानिस मलाई देखा पर्नुभएको छ!”

मानोह उठे, आफ्नी पत्नीको पछिपछि गए, र ती मानिसकहाँ आए। तिनले सोधे, “ती स्त्रीसँग बोल्नुहुने मानिस तपाईं नै हुनुहुन्छ?” “हो, म नै हुँ,” उहाँले भन्नुभयो।

मानोहले भने, “तपाईंका वचन पूरा भएपछि, त्यो बालकको जीवन कस्तो हुनुपर्छ र त्यसले कस्तो काम गर्नुपर्छ?”

हाम्रा पिताका दूतले मानोहलाई भन्नुभयो, “मैले उनलाई भनेका सबै कुरामा उनी होसियार हुनुपर्छ। उनले दाखको बोटबाट उब्जेको कुनै कुरा खानुहुँदैन, दाखमद्य वा कडा मद्य पिउनुहुँदैन, र कुनै अशुद्ध कुरा खानुहुँदैन। मैले उनलाई आज्ञा गरेका सबै कुरा उनले पालन गर्नुपर्छ।”

मानोहले हाम्रा पिताका दूतलाई भने, “बिन्ती छ, हामीले तपाईंलाई रोकौँ, र हामी तपाईंका निम्ति एउटा पाठो तयार गर्नेछौँ।”

हाम्रा पिताका दूतले मानोहलाई भन्नुभयो, “तिमीले मलाई रोके तापनि, म तिम्रो खाना खान्नँ; तर तिमीले होमबलि तयार गर्छौ भने, त्यो हाम्रा पितालाई चढाऊ।” (मानोहले ती आगन्तुक हाम्रा पिताका दूत हुनुहुन्थ्यो भनी थाहा पाएनन्।)

मानोहले हाम्रा पिताका दूतलाई सोधे, “तपाईंको नाम के हो, जसले गर्दा तपाईंका वचन पूरा भएपछि हामीले तपाईंको आदर गर्न सकौँ?”

हाम्रा पिताका दूतले तिनलाई भन्नुभयो, “मेरो नाम किन सोध्छौ? त्यो त बुझ्नै नसकिने छ।”

त्यसैले मानोहले पाठो र अन्नबलि लिए, र मानोह र तिनकी पत्नीले हेरिरहँदा, आश्चर्यकर्म गर्नुहुने हाम्रा पितालाई चट्टानमाथि चढाए। वेदीको ज्वाला स्वर्गतिर उठ्दै गर्दा, हाम्रा पिताका दूत वेदीको ज्वालामा माथि उठ्नुभयो। मानोह र तिनकी पत्नीले यो देखे र भुइँमा घोप्टो परी लम्पसार परे। हाम्रा पिताका दूत मानोह र तिनकी पत्नीकहाँ फेरि देखा पर्नुभएन। तब मानोहले उहाँ हाम्रा पिताका दूत हुनुहुन्थ्यो भनी थाहा पाए। मानोहले आफ्नी पत्नीलाई भने, “हामी निश्चय नै मर्नेछौँ, किनकि हामीले हाम्रा पितालाई देखेका छौँ!”

तिनकी पत्नीले तिनलाई भनिन्, “हाम्रा पिताले हामीलाई मार्न चाहनुभएको भए, उहाँले हाम्रा हातबाट होमबलि र अन्नबलि ग्रहण गर्नुहुने थिएन, हामीलाई यी सबै कुरा देखाउनुहुने थिएन, वा अहिले हामीलाई यो सुन्न दिनुहुने थिएन।” ती स्त्रीले एउटा छोरा जन्माइन् र त्यसको नाम शिमशोन राखिन्। त्यो बालक बढ्दै गयो, र हाम्रा पिताले त्यसलाई आशिष् दिनुभयो। अनि हाम्रा पिताका आत्माले सोरा र एश्तोलको बीचमा रहेको महनेह-दानमा त्यसलाई उत्प्रेरित गर्न थाल्नुभयो।