Bav Soza Kurekî Dide

Îsraêl çil salan tê dayîn destê Filistiyan. Peyamnêrê Bavê me ji jineke stewr soza kurekî dide ku ji zikê dê de hatiye veqetandin, û vedigere gava Manowah dixwaze. Navê mêvên ji têgihiştinê wêdetir e; ew di agirê gorîgehê de hildikişe. Şimşon tê dinyayê û tê pîrozkirin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 3–5, 11, 13–14, 16, 18

Beş 13.

Îsraêliyan dîsa li ber çavên Bavê me nebaşî kir, loma wî ew çil salan da destê Filistiyan.

Mirovekî bi navê Manowah, ji Zorahê ji eşîra Danê, jineke wî ya stewr hebû ku zarok nedianîn.

Peyamnêrê Bavê me li jinikê xuya bû û ji wê re got: “Tu stewr î, bê zarok î, lê tuyê bizarok bibî û kurekî bînî. Vê gavê hay ji xwe be, ne şerab ne jî meya tûj venexwe, û tu tiştekî gemar nexwe, çimkî tuyê bizarok bibî û kurekî bînî. Tu gizêr nabe serê wî, çimkî ew kur wê ji zikê dê de Nezîrê Bavê me be, û wê dest pê bike ku Îsraêlê ji destê Filistiyan rizgar bike.”

Jinik çû û ji mêrê xwe re got: “Mirovekî Xwedê hat ba min; dîtina wî wek dîtina peyamnêrê Bavê me bû, pir bihêztir. Min jê nepirsî ew ji ku ye, û wî navê xwe ji min re negot.” Lê wî ji min re got: “Tuyê bizarok bibî û kurekî bînî. Vê gavê ne şerab ne jî meya tûj venexwe, û tu tiştekî gemar nexwe, çimkî ew kur wê ji zikê dê de heta roja mirina xwe Nezîrê Bavê me be.”

Hingê Manowah li ber Bavê me lava kir: “Hêvî dikim, Ya Bavê min ê Serdest, bila ew mirovê Xwedê yê ku te şand dîsa were ba me û hînî me bike ka em ji bo wî kurê ku wê çêbe çi bikin.”

Bavê me dengê Manowah bihîst; peyamnêrê Bavê me dîsa hat ba jinikê ku li zeviyê rûniştibû, lê mêrê wê Manowah ne bi wê re bû. Jinik zû bezî û ji mêrê xwe re got: “Va ye, ew mirovê ku rojeke din hatibû ba min li min xuya bû!”

Manowah rabû, li pey jina xwe çû û hat ba mirov. Wî pirsî: “Tu ew mirov î ku bi jinikê re peyivî?” Wî got: “Ez im.”

Manowah got: “Gava gotinên te rast derkevin, wê çi jiyan û karê wî kurî bi rê ve bibe?”

Peyamnêrê Bavê me ji Manowah re got: “Divê jinik hay ji hemû tiştên ku min jê re gotine hebe. Divê ew tu tiştî ji mêwa tirî nexwe, ne şerab ne jî meya tûj venexwe, û tu tiştekî gemar nexwe. Divê ew her tiştî yê ku min ferman lê kiriye bigire.”

Manowah ji peyamnêrê Bavê me re got: “Hêvî dikim, bila em te bigirin, û emê ji te re karikekî amade bikin.”

Peyamnêrê Bavê me ji Manowah re got: “Heke tu min bigirî jî, ez xwarina te naxwim; lê heke tu goriyeke şewitandinê amade bikî, wê ji Bavê me re bibe gorî.” (Manowah nedizanî ku mêvan peyamnêrê Bavê me ye.)

Manowah ji peyamnêrê Bavê me pirsî: “Navê te çi ye, da ku gava gotinên te rast derkevin em te birûmet bikin?”

Peyamnêrê Bavê me ji wî re got: “Çima navê min dipirsî? Ew ji têgihîştinê wêdetir e.”

Loma Manowah karik û goriya dexl girt û li ser zinêr ji Bavê me re, yê ku karên ecêb dike, pêşkêş kir, dema ku Manowah û jina wî temaşe dikirin. Dema ku pêta gorigehê ber bi ezman ve bilind bû, peyamnêrê Bavê me di pêta gorigehê de bilind bû. Manowah û jina wî dîtin û deverû li erdê ketin. Peyamnêrê Bavê me êdî li Manowah û jina wî xuya nebû. Hingê Manowah zanî ku ew peyamnêrê Bavê me bû. Manowah ji jina xwe re got: “Emê bê guman bimirin, çimkî me Bavê me dît!”

Jina wî jê re got: “Heke mebesta Bavê me ew bûya ku me bikuje, wî dê ne goriyeke şewitandinê û goriya dexl ji destên me qebûl bikira, ne ev her tişt nîşanî me bidana, ne jî bihêşta ku em niha vê bibihîzin.” Jinikê kurek anî û navê wî lê kir Şimşon. Kur mezin bû, û Bavê me ew pîroz kir. Û Ruhê Bavê me li Mahane-danê, di navbera Zorah û Eştaolê de, dest pê kir ku wî bihejîne.