Destê Bav di Zewaca Şimşon de

Şimşon li hember dijberiya bav û diya xwe jineke Filistî dixwaze, bêyî ku bizanibe Bavê me li sedemekê digere li dijî serwerên Îsraêl. Ew şêrekî bi destên xwe yên vala dikuje, ji termê wî hingiv dixwe, û jê metelek çêdike. Hêsirên jina wî bersivê vedikişînin, û sih mêr ji bo wê dimirin.

Beş 14.

Şimşon daket Timnayê û li wir keçeke ciwan dît, yek ji keçên Filistiyan. Ew hilkişiya û ji bav û diya xwe re got: “Min li Timnayê jineke Filistî dît; niha wê ji min re wek jina min bistînin.”

Bav û diya wî gotin: “Ma di nav merivên te an di nav hemû gelê min de tu jin tuneye, ku divê tu ji Filistiyên sinetnebûyî jinekê bistînî?” Lê Şimşon ji bavê xwe re got: “Wê ji min re bistîne; ew li ber çavên min rast e.”

Bav û diya wî nizanibûn ku ev ji Bavê me bû, yê ku li sedemekê digeriya da ku li dijî Filistiyan tev bigere, çimkî di wê demê de Filistiyan li ser Îsraêl hukum dikirin.

Şimşon bi bav û diya xwe re daket Timnayê. Li rezên Timnayê, şêrekî ciwan bi qûrîn ber bi wî ve hat. Ruhê Bavê me bi hêz li ser wî hat, û wî şêr bi destên xwe yên vala wek karikekî ji hev qetand, lê ne ji bav ne jî ji diya xwe re got ka wî çi kiribû. Paşê ew daket û bi jinikê re axivî, û ew li ber çavên Şimşon rast bû.

Piştre, gava vedigeriya da ku bi wê re bizewice, ji rê veqetiya da ku li termê şêr binêre. Û va ye di hundir de keriyek mêş û hingiv hebû. Wî hingiv bi destên xwe hilda û di rê de xwar. Gava gihîşt bav û diya xwe, hinek da wan, û wan xwar. Lê wî ji wan re negot ku wî ew ji termê şêr hildabû. Bavê wî daket ba jinikê, û Şimşon li wir şahiyek li dar xist, çawa ku xortan dikir. Gava gel ew dît, wan sî heval anîn da ku bi wî re bin.

Şimşon ji wan re got: “Bila ez ji we re mamikekê bibêjim. Di heft rojên şahiyê de wê çareser bikin, ezê sî pêçeyên keten û sî dest cil bidim we. Lê heke hûn nikaribin bersivê bidin, sî kincên keten û sî dest cil bidin min.” Wan got: “Mamika xwe bibêje; bila em wê bibihîzin.”

Wî got: “Ji xwerî tiştek xwarinê derket; ji hêzdar tiştek şêrîn derket.” Sê rojan ew nekaribûn mamikê çareser bikin.

Di roja çaran de wan ji jina Şimşon re got: “Mêrê xwe bixapîne da ku mamikê ji me re rave bike, an na emê te û mala bavê te heta mirinê bişewitînin. Ma te em li vir vexwendin da ku tu me talan bikî?”

Jina Şimşon li ber wî giriya: “Tu tenê ji min nefret dikî; tu ji min hez nakî. Te ji gelê min re mamikek da, lê bersiva wê ji min re negotiye.” Wî got: “Min ne ji bav ne jî ji diya xwe re gotiye, nexwe çima ji te re bibêjim?”

Ew heft rojên şahiya wan li ber wî giriya, û di roja heftan de wî ji wê re got, çimkî wê zêde lê zext dikir. Paşê wê mamik ji gelê xwe re got. Di roja heftan de, berî ku roj ava bibe, mirovên bajêr ji wî re gotin: “Ji hingiv şêrîntir çi ye? Ji şêr hêzdartir çi ye?” Şimşon bersiv da: “Heke we bi golika min cot nekira, we tu caran mamika min çareser nedikir.”

Hingê Ruhê Bavê me bi hêz li ser wî hat. Ew daket Aşqelonê, sî mêrên wan kuştin, milkên wan stand, û cilên wan dan wan ên ku mamik çareser kiribûn. Bi hêrsê dişewitî, ew hilkişiya mala bavê xwe. Jina Şimşon ji hevalê wî re hate dayîn, yê ku sagdîçê wî bû.