သူကြီး 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹ရှံဆုန်သည် တိမနတ်မြို့သို့ဆင်းသွား၍ ထိုအရပ်၌ ဖိလိတ္တိအမျိုးသမီးတို့အနက် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးကိုတွေ့မြင်လေ၏။ ²ထို့နောက် သူသည်ပြန်တက်လာ၍ မိဘတို့အား “တိမနတ်မြို့၌ ဖိလိတ္တိအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကျွန်ုပ်တွေ့မြင်ခဲ့ပါပြီ။ ထိုအမျိုးသမီးကို ကျွန်ုပ်၏မယားဖြစ်စေရန် ယခုတောင်းပေးကြပါ” ဟုပြောဆို၏။

³မိဘတို့က “သင်၏ဆွေမျိုးတို့တွင်ဖြစ်စေ၊ ငါတို့လူမျိုးအပေါင်းတွင်ဖြစ်စေ အမျိုးသမီးမရှိသောကြောင့် အရေဖျားလှီးမင်္ဂလာမခံသော ဖိလိတ္တိလူမျိုးထဲမှ မယားကိုယူရမည်လော” ဟုဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် ရှံဆုန်က မိမိအဖအား “ထိုအမျိုးသမီးကိုသာ ကျွန်ုပ်အတွက်တောင်းပေးပါ။ သူသည် ကျွန်ုပ်စိတ်နှင့်အလွန်တွေ့ပါသည်” ဟုဆို၏။

⁴ဤအမှုသည် ငါတို့၏ခမည်းတော်ထံတော်မှဖြစ်ကြောင်းကို သူ၏မိဘတို့မသိကြ။ ခမည်းတော်သည် ဖိလိတ္တိလူမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန်အကြောင်းကို ရှာတော်မူ၏။ အကြောင်းမူကား ထိုအချိန်၌ ဖိလိတ္တိလူမျိုးတို့သည် ဣသရေလအမျိုးကို အုပ်စိုးလျက်ရှိသောကြောင့်တည်း။

⁵ရှံဆုန်သည် မိဘတို့နှင့်အတူ တိမနတ်မြို့သို့ဆင်းသွား၏။ တိမနတ်မြို့၏စပျစ်ဥယျာဉ်များသို့ရောက်သောအခါ ခြင်္သေ့ပျိုတစ်ကောင်သည် သူ့ကိုဟိန်းဟောက်လျက် ပြေးလာလေ၏။ ⁶ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ တဟုန်တည်းသက်ရောက်တော်မူသဖြင့် သူသည် ဆိတ်သငယ်ကိုဆွဲဖြဲသကဲ့သို့ ထိုခြင်္သေ့ကို လက်ချည်းနှင့်ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်၏။ သို့ရာတွင် မိမိပြုခဲ့သည့်အမှုကို မိဘတို့အားမျှ မပြောဘဲနေ၏။ ⁷ထို့နောက် သူသည်ဆင်းသွား၍ ထိုအမျိုးသမီးနှင့်စကားပြော၏။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှံဆုန်၏စိတ်နှင့်အလွန်တွေ့လေ၏။

⁸နောင်ကာလ၌ ထိုအမျိုးသမီးကိုသိမ်းယူရန်ပြန်လာစဉ် သူသည် ခြင်္သေ့အသေကောင်ကိုကြည့်ရန် လမ်းလွှဲ၍သွား၏။ ထိုအသေကောင်အတွင်း၌ ပျားတစ်အုပ်နှင့် ပျားရည်ကိုတွေ့လေ၏။ ⁹သူသည် ထိုပျားရည်ကို လက်ဖြင့်ခပ်ယူ၍ လမ်းလျှောက်ရင်းစား၏။ မိဘတို့ထံရောက်သောအခါ သူတို့အားအချို့ပေး၍ သူတို့သည်လည်းစားကြ၏။ သို့ရာတွင် ထိုပျားရည်ကို ခြင်္သေ့အသေကောင်ထဲမှ ခပ်ယူခဲ့ကြောင်းကို သူတို့အားမပြော။ ¹⁰သူ၏အဖသည် ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ဆင်းသွား၏။ ရှံဆုန်သည်လည်း လုလင်ပျိုတို့၏ထုံးစံအတိုင်း ထိုအရပ်၌ ပွဲတစ်ပွဲကိုကျင်းပ၏။ ¹¹လူတို့သည် သူ့ကိုမြင်သောအခါ သူနှင့်အတူနေစေရန် အဖော်သုံးဆယ်ကိုခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြ၏။

¹²ရှံဆုန်က သူတို့အား “သင်တို့အား စကားဝှက်တစ်ခွန်းကို ကျွန်ုပ်မေးပါရစေ။ ပွဲခုနစ်ရက်အတွင်း ထိုစကားဝှက်ကို သင်တို့ဖြေနိုင်လျှင် ပိတ်ချောထည်သုံးဆယ်နှင့် အဝတ်အစုံသုံးဆယ်ကို ကျွန်ုပ်ပေးပါမည်။ ¹³သို့သော် သင်တို့မဖြေနိုင်လျှင် ပိတ်ချောထည်သုံးဆယ်နှင့် အဝတ်အစုံသုံးဆယ်ကို ကျွန်ုပ်အားပေးရမည်” ဟုဆို၏။ သူတို့က “သင်၏စကားဝှက်ကိုပြောပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ကြားပါရစေ” ဟုဆိုကြ၏။

¹⁴သူက “စားတတ်သောသူ၏အထဲမှ စားစရာထွက်လာ၏။ ခွန်အားကြီးသောသူ၏အထဲမှ ချိုသောအရာထွက်လာ၏” ဟုဆို၏။ သုံးရက်ပတ်လုံး သူတို့သည် ထိုစကားဝှက်ကိုမဖြေနိုင်ကြ။

¹⁵စတုတ္ထနေ့၌ သူတို့သည် ရှံဆုန်၏မယားအား “သင်၏ခင်ပွန်းကို ဖြားယောင်း၍ ထိုစကားဝှက်ကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက်ရှင်းပြစေပါ။ သို့မဟုတ်လျှင် သင်နှင့် သင့်အဖ၏အိမ်ထောင်စုကို မီးရှို့သတ်ပစ်မည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဥစ္စာကိုလုယူရန် ဤအရပ်သို့ ကျွန်ုပ်တို့ကိုဖိတ်ခေါ်ခြင်းလော” ဟုဆိုကြ၏။

¹⁶ရှံဆုန်၏မယားသည် သူ့ရှေ့၌ငိုကြွေး၍ “သင်သည် ကျွန်ုပ်ကိုမုန်းရုံသာမုန်း၏။ ကျွန်ုပ်ကိုမချစ်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏အမျိုးသားတို့အား စကားဝှက်ကိုမေးသော်လည်း ထိုအဖြေကို ကျွန်ုပ်အားမပြောသေးပါ” ဟုဆို၏။ သူက “ကျွန်ုပ်၏မိဘတို့အားပင် မပြောရသေးသည်ဖြစ်၍ သင့်အား အဘယ်ကြောင့်ပြောရမည်နည်း” ဟုဆို၏။

¹⁷ထိုမယားသည် ပွဲခံသောခုနစ်ရက်ပတ်လုံး သူ့ရှေ့၌ငိုကြွေး၏။ သတ္တမနေ့၌ အလွန်တိုက်တွန်းသောကြောင့် သူသည် ထိုမယားအားပြောပြလေ၏။ ထိုအခါ မယားသည် မိမိအမျိုးသားတို့အား ထိုစကားဝှက်ကိုပြောပြ၏။ ¹⁸သတ္တမနေ့၌ နေမဝင်မီ မြို့သားတို့က သူ့အား “ပျားရည်ထက်ချိုသောအရာကား အဘယ်နည်း။ ခြင်္သေ့ထက်ခွန်အားကြီးသောအရာကား အဘယ်နည်း” ဟုဆိုကြ၏။ ရှံဆုန်က “သင်တို့သည် ကျွန်ုပ်၏နွားမငယ်ဖြင့် မထွန်ယက်ခဲ့လျှင် ကျွန်ုပ်၏စကားဝှက်ကို အလျှင်းဖြေနိုင်ကြမည်မဟုတ်” ဟုပြန်ဆို၏။

¹⁹ထိုအခါ ငါတို့၏ခမည်းတော်၏ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ တဟုန်တည်းသက်ရောက်တော်မူ၏။ သူသည် အာရှကေလုန်မြို့သို့ဆင်းသွား၍ ထိုမြို့သားသုံးဆယ်ကိုသတ်ပြီးလျှင် သူတို့၏ဥစ္စာပစ္စည်းကိုသိမ်းယူ၍ သူတို့၏အဝတ်တန်ဆာကို စကားဝှက်ကိုဖြေသောသူတို့အားပေး၏။ ထို့နောက် အမျက်ဒေါသထွက်လျက် မိမိအဖ၏အိမ်သို့ ပြန်တက်သွား၏။ ²⁰ရှံဆုန်၏မယားကိုမူ သူ၏မင်္ဂလာဆောင်၌ အဖော်လုပ်ခဲ့သော အပေါင်းအဖော်အား ပေးစားလိုက်ကြ၏။