Astane Rama kita ing Pikramane Simson

Simson ngotot njaluk bojo wong Filisti senajan wong tuwané ora sarujuk, ora ngerti yèn Rama kita lagi nggawé sebab kanggo nglawan para panguwasa sing nguwasani Israèl. Dhèwèké matèni singa nganggo tangan kosong, mangan madu saka bangkéné, lan dianggo cangkriman. Luhé bojoné mbukak wangsulané, lan telung puluh wong mati merga iku.

Pasal 14.

Simson mudhun menyang Timna, banjur weruh ana prawan ing kono, yaiku salah sawijining anake wong Filisti. Banjur munggah lan matur marang bapak lan ibune: “Kula sumerep tiyang estri Filisti ing Timna; samangke mugi dipunpundhutaken kula piyambakipun dados semah kula.”

Bapak lan ibune banjur kandha: “Apa ora ana wong wadon ing antarane sanak-sedulurmu utawa ing antarane sakabehing bangsaku, dene kowe arep ngalap bojo saka wong Filisti kang ora tetak?” Nanging Simson matur marang bapakne: “Mugi dipunpundhutaken kemawon, amargi piyambakipun ingkang njalari renaning manah kula.”

Bapak lan ibune ora ngerti yen prakara iki saka Rama kita, kang ngupaya jalaran kanggo tumindak marang wong Filisti; awit nalika iku wong Filisti kang nguwasani Israel.

Simson mudhun menyang Timna karo bapak lan ibune. Bareng tekan pakebonan anggur ing Timna, dumadakan ana singa nom nggero marani dheweke. Rohe Rama kita banjur nedhaki Simson kanthi santosa, temah singa mau disuwek-suwek mung nganggo tangane, kaya nyuwek cempe; nanging dheweke ora ngandhani bapak lan ibune bab apa kang wis dilakoni. Banjur Simson mudhun lan omong-omongan karo wong wadon mau, lan prawan iku njalari renaning atine Simson.

Sawatara wektu candhake, nalika bali arep ngrabi wong wadon mau, Simson menggok prelu ndeleng bathange singa mau. Lah, ing jeroning bathang iku ana tawon saklompok lan madu. Madu mau banjur dijupuki nganggo tangane, dipangan karo mlaku. Bareng tekan ngarsane bapak lan ibune, madu mau diwenehake sawatara, banjur padha dipangan. Nanging dheweke ora ngandhani yen madu iku dijupuk saka bathange singa. Bapakne banjur mudhun menyang omahe wong wadon mau, lan Simson nganakake pista ing kono, kaya adate para nom-noman. Bareng wong-wong padha weruh dheweke, banjur padha nggawa kanca telung puluh supaya ngancani Simson.

Simson banjur kandha marang wong-wong mau: “Aku arep aweh cangkriman marang kowe kabeh. Yen sajrone pitung dina pista iki kowe bisa mbatang, aku bakal menehi kowe kabeh kemul mori telung puluh lan salin sandhangan telung puluh pasang. Nanging yen kowe kabeh ora bisa mbatang, kowe kudu menehi aku kemul mori telung puluh lan salin sandhangan telung puluh pasang.” Wong-wong mau banjur padha mangsuli: “Mara, caritakna cangkrimanmu, supaya padha dakrungokake.”

Simson banjur kandha: “Saka kang mangan metu panganan; saka kang rosa metu kang legi.” Nganti telung dina suwene wong-wong mau ora bisa mbatang cangkriman iku.

Ing dina kang kaping papat wong-wong mau padha kandha marang bojone Simson: “Bojomu bujuken supaya nerangake cangkriman iku marang aku kabeh, yen ora, kowe lan sabrayate bapakmu bakal dakobong nganti mati. Apa kowe ngulemi aku kabeh mrene iki prelu arep ngrampas barang-barangku?”

Bojone Simson banjur nangis ing ngarsane: “Panjenengan namung sengit dhateng kula, panjenengan boten tresna dhateng kula. Panjenengan sampun maringi cangkriman dhateng bangsa kula, nanging dereng ngandharaken wangsulanipun dhateng kula.” Simson mangsuli: “Lah, marang bapak lan ibuku bae aku durung ngandhani, masa aku ngandhanana kowe?”

Wong wadon mau nangis terus ing ngarsane Simson sajrone pitung dina pistane. Ing dina kang kaping pitu Simson ngandhani dheweke, awit tansah dipeksa. Banjur wong wadon mau ngandharake cangkriman iku marang bangsane. Ing dina kang kaping pitu, sadurunge srengenge angslup, wong-wong sakutha padha kandha marang Simson: “Apa ta kang luwih legi tinimbang madu? Apa ta kang luwih rosa tinimbang singa?” Simson banjur mangsuli: “Saupama kowe kabeh ora mluku nganggo sapiku wadon, mesthi kowe ora bakal bisa mbatang cangkrimanku.”

Rohe Rama kita banjur nedhaki Simson kanthi santosa. Simson tumuli mudhun menyang Askelon, mateni wong telung puluh ing kono, njupuk barang-barange, lan salin sandhangane diwenehake marang wong-wong kang wis mbatang cangkriman mau. Kanthi atine mulad-mulad dening nepsu, Simson banjur bali menyang omahe bapakne. Bojone Simson banjur diwenehake marang kancane, yaiku wong kang wis dadi pendhampinge Simson ing pista mau.