تثنیه 4

4 ¹اکنون ای اسرائیل، به فرایض و احکامی که به شما می‌آموزم تا به آنها عمل کنید گوش فرا دهید، تا زنده بمانید و رفته، سرزمینی را که پدر شما، خدای پدرانتان، به شما می‌بخشد، به تصرف درآورید. ²به کلامی که به شما امر می‌کنم چیزی میفزایید و از آن چیزی مکاهید، تا احکام پدر خود را که من به شما امر می‌کنم نگاه دارید. ³چشمان خودتان دید که پدر شما در بَعل‌فَغور چه کرد: او هر کسی را که از بَعلِ فَغور پیروی کرد، از میان شما نابود ساخت. ⁴اما شما که به پدر خود، خداوند، چنگ زدید، امروز همگی زنده‌اید. ⁵بنگرید، من فرایض و احکام را به شما آموختم، چنانکه پدر شما به من امر فرمود، تا در سرزمینی که برای تصرفش داخل می‌شوید، به آنها عمل کنید. ⁶آنها را نگاه دارید و به جا آورید؛ زیرا این حکمت و فهم شماست در نظر قوم‌ها، که چون همهٔ این فرایض را بشنوند خواهند گفت: «به‌راستی این قوم بزرگ، مردمانی حکیم و فهیم‌اند.» ⁷کدام قوم بزرگ است که خدایی چنین نزدیک به خود داشته باشد، چنانکه پدر ما هرگاه او را بخوانیم به ما نزدیک است؟ ⁸کدام قوم بزرگ است که فرایض و احکامی چنین عادلانه داشته باشد، همچون تمامی این شریعت که امروز پیش روی شما می‌نهم؟

⁹فقط بر حذر باش و جان خود را نیک نگاه دار، مبادا آنچه را چشمانت دیده است فراموش کنی و مبادا در تمامی روزهای عمرت از دلت بیرون رود. آنها را به فرزندانت و فرزندانِ فرزندانت بشناسان.

¹⁰روزی را به یاد آور که در حوریب به حضور پدر خود ایستادی، آنگاه که او به من گفت: «قوم را نزد من گرد آور تا سخنانم را به آنان بشنوانم، تا در تمامی روزهایی که بر زمین زنده‌اند ترسِ مرا بیاموزند و به فرزندان خود تعلیم دهند.»

¹¹شما نزدیک آمدید و در پای کوه ایستادید، در حالی که کوه تا قلب آسمان به آتش می‌سوخت—پیچیده در تاریکی و ابر و ظلمت غلیظ. ¹²پدر شما از میان آتش با شما سخن گفت. شما آوای کلمات را شنیدید اما هیچ صورتی ندیدید—تنها صدایی بود. ¹³او عهد خود را به شما اعلام کرد و امر فرمود که آن را نگاه دارید—آن ده کلام را—و آنها را بر دو لوح سنگی نوشت. ¹⁴و پدر شما در آن هنگام به من امر فرمود تا فرایض و احکام را به شما بیاموزم، تا در سرزمینی که برای تصرفش عبور می‌کنید به آنها عمل کنید.

هیچ تمثالی نمی‌تواند پدر شما را به تصویر کشد

¹⁵پس بسیار بر حذر باشید و جان‌های خود را نیک نگاه دارید، زیرا در روزی که پدر شما در حوریب از میان آتش با شما سخن گفت، هیچ صورتی ندیدید، ¹⁶مبادا فاسد شوید و برای خود تمثالی تراشیده بسازید، به شکل هر پیکری، به شباهت مرد یا زن، ¹⁷به شباهت هر جانوری که بر زمین است، به شباهت هر پرندهٔ بال‌داری که در آسمان می‌پرد، ¹⁸به شباهت هر خزنده‌ای که بر زمین می‌خزد، یا هر ماهی‌ای که در آب‌های زیر زمین است. ¹⁹و مبادا چشمان خود را به‌سوی آسمان برافرازید و چون خورشید و ماه و ستارگان—تمامی لشکر آسمان—را ببینید، فریفته شوید تا آنها را سجده کنید و بپرستید؛ آنها را که پدر شما برای همهٔ قوم‌های زیر تمامی آسمان قرار داده است. ²⁰اما پدر شما شما را برگرفت و از مصر، از آن کورهٔ آهن‌گداز، بیرون آورد تا قوم خاص او و میراث او باشید، چنانکه امروز هستید. ^a a v20 «کورهٔ آهن» تصویری از کورهٔ گدازانِ فلزگری است—تمثیل موسی برای رنجِ درهم‌کوبنده و پالایندهٔ بردگی در مصر. ²¹و پدر شما به‌خاطر شما بر من خشمگین شد و سوگند خورد که من از اردن نگذرم و به آن سرزمین نیکو که پدر شما به شما می‌بخشد تا به میراث برید، داخل نشوم. ²²من باید در این سرزمین بمیرم؛ از اردن نخواهم گذشت. اما شما عبور می‌کنید تا آن سرزمین نیکو را به تصرف درآورید. ²³بر حذر باشید مبادا عهدِ پدر خود را که با شما بست فراموش کنید و تمثالی تراشیده به شکل هر آنچه پدر شما شما را از آن منع کرده است، بسازید. ²⁴زیرا پدر شما آتشی سوزنده است، پدری غیور. ²⁵چون فرزندان و نوادگان بیاورید و در آن سرزمین سالخورده شوید، اگر شرارت ورزید و تمثالی تراشیده به شکل هر چیزی بسازید و آنچه را در نظر پدر شما ناپسند است به جا آورید و او را به خشم آورید، ²⁶امروز آسمان و زمین را بر شما شاهد می‌گیرم که به‌زودی از آن سرزمینی که برای تصرفش از اردن می‌گذرید، به‌کلی نابود خواهید شد. روزهای شما در آنجا اندک خواهد بود و یکسره برانداخته خواهید شد. ²⁷پدر شما شما را در میان قوم‌ها پراکنده خواهد ساخت و در میان امت‌هایی که پدر شما شما را به آنجا می‌راند، اندک‌شمار باقی خواهید ماند. ²⁸در آنجا خدایانی از چوب و سنگ را که ساختهٔ دست انسان‌اند و نه می‌بینند، نه می‌شنوند، نه می‌خورند و نه می‌بویند، خدمت خواهید کرد. ²⁹اما از آنجا پدر خود را خواهید جُست و او را خواهید یافت، اگر با تمامی دل و جان خود او را بطلبید. ³⁰چون در تنگی باشید و همهٔ این چیزها در روزهای آخر بر شما بیاید، به‌سوی پدر خود باز خواهید گشت و آواز او را اطاعت خواهید کرد. ³¹زیرا پدر شما پدری رحیم است؛ او شما را وا نخواهد گذاشت و هلاک نخواهد کرد و عهدی را که برای پدرانتان سوگند خورد، فراموش نخواهد کرد.

تنها پدر ما خداست

³²از روزهای دیرین که گذشته است بپرسید، از روزی که پدر ما انسان را بر زمین آفرید، و از یک کران آسمان تا کران دیگر جویا شوید: آیا هرگز چنین امر بزرگی رخ داده یا شنیده شده است؟ ³³آیا هیچ قومی آواز خدایی را که از میان آتش سخن گوید، چنانکه شما شنیدید، شنیده و زنده مانده است؟ ³⁴یا آیا هیچ خدایی جرأت کرده است که قومی را از میان قومی دیگر برای خود برگیرد، با آزمایش‌ها و آیات و معجزات و جنگ و دستی نیرومند و بازویی دراز و هراس‌های عظیم، مطابق با همهٔ آنچه پدر شما در مصر پیش چشمان شما برای شما کرد؟ ³⁵این به شما نمایانده شد تا بدانید پدر ما همان پدر است؛ و جز او دیگری نیست. ^b b v35 آنگاه که موسی اعلام می‌کند جز پدر خدایی نیست، همان خدای واحد را نام می‌برد که عیسی او را همچون پدر آشکار ساخت—یگانگی‌ای که پدر و پسر و روح را همچون یک خدا با هم نگاه می‌دارد. ³⁶از آسمان آواز خود را به شما شنوانید تا شما را تأدیب کند؛ و بر زمین آتش عظیم خود را به شما نشان داد و شما سخنان او را از میان آتش شنیدید. ³⁷از آن‌رو که پدرانتان را دوست داشت و نسل ایشان را بعد از آنان برگزید، خودْ شما را با قدرت عظیم خویش از مصر بیرون آورد، ³⁸تا قوم‌هایی بزرگ‌تر و نیرومندتر از شما را از پیش روی شما براند و شما را داخل سازد و سرزمین ایشان را به میراث به شما ببخشد، چنانکه امروز هست. ³⁹پس امروز بدانید و در دل خود جای دهید که پدر ما همان پدر است، در آسمان بالا و بر زمین پایین؛ و دیگری نیست. ⁴⁰و فرایض و احکام او را که امروز به شما امر می‌کنم نگاه دارید، تا برای شما و فرزندانتان پس از شما نیکو باشد و در سرزمینی که پدر شما تا به ابد به شما می‌بخشد، عمر دراز کنید.

موسی شهرهای پناه را جدا می‌کند

⁴¹آنگاه موسی سه شهر را در آن سوی اردن، به‌سوی مطلع آفتاب، جدا کرد، ⁴²تا هر کس که همسایهٔ خود را ندانسته کشته باشد، بی‌آنکه پیش‌تر با او دشمنی داشته باشد، به یکی از این شهرها بگریزد و زنده بماند: ⁴³بِصِر در بیابان، بر آن فلات، برای رئوبینیان؛ راموت در جِلعاد برای جادیان؛ و جولان در باشان برای منسّیان.

شریعتی که موسی پیش روی اسرائیل نهاد

⁴⁴و این است شریعتی که موسی پیش روی بنی‌اسرائیل نهاد. ⁴⁵این است شهادات و فرایض و احکامی که موسی به اسرائیل گفت، هنگامی که از مصر بیرون آمدند. ⁴⁶در آن سوی اردن، در درّه‌ای روبه‌روی بیت‌فَغور، در سرزمین سیحون، پادشاه اموری که در حِشبون سکونت داشت، همان که موسی و اسرائیل پس از بیرون آمدن از مصر او را شکست دادند. ⁴⁷و سرزمین او و سرزمین عوج، پادشاه باشان را به تصرف درآوردند، آن دو پادشاه اموری که در آن سوی اردن، به‌سوی مطلع آفتاب، ساکن بودند، ⁴⁸از عَروعیر که بر کنارهٔ درّهٔ اَرنون است، تا کوه سیئون (که همان حرمون است)، ⁴⁹با تمامی عَرَبه در آن سوی اردن به‌سوی مشرق، تا دریای عَرَبه، در دامنهٔ کوه پیسگاه.