اول سموئیل 13

13 ¹شائول سی ساله بود که پادشاه شد، و چهل و دو سال بر اسرائیل سلطنت کرد. ^a a v1 اعداد این آیه از متن عبری افتاده است، که چنین می‌خواند: «شائول یک ساله بود… و دو سال سلطنت کرد.» ارقام آورده‌شده در اینجا از خوانش بیشتر کتاب‌مقدس‌های امروزی پیروی می‌کند. ²شائول سه هزار تن از اسرائیل را برگزید: دو هزار تن با خودش در مِخماس و کوهستان بیت‌ئیل، و هزار تن با یوناتان در جِبعهٔ بنیامین. باقی مردم را روانه کرد، هر یک را به خیمهٔ خویش. ³یوناتان قرارگاه فلسطینیان را در جِبَع در هم شکست، و فلسطینیان این را شنیدند. آنگاه شائول در سراسر سرزمین کَرِنّا نواخت و گفت: «عبرانیان بشنوند!» ⁴تمامی اسرائیل شنیدند که شائول قرارگاه فلسطینیان را در هم شکسته، و اینکه اسرائیل نزد فلسطینیان مایهٔ نفرت گشته است. پس مردم بر شائول در جِلجال گرد آمدند. ⁵فلسطینیان برای جنگ با اسرائیل گرد آمدند—سه هزار ارابه، شش هزار سوار، و سپاهیانی بی‌شمار چون ریگ کنار دریا. آنان برآمدند و در مِخماس، در شرق بیت‌آوَن، اردو زدند. ⁶چون مردان اسرائیل دیدند که در تنگنا افتاده‌اند—و مردم سخت در فشار بودند—در غارها و بیشه‌ها و صخره‌ها و گودال‌ها و آب‌انبارها پنهان شدند. ^b b v6 آب‌انبارها مخازنی زیرزمینی بودند که در دل صخره تراشیده می‌شدند تا آب باران را گرد آورده و ذخیره کنند. ⁷حتی برخی از عبرانیان از اردن گذشتند به سرزمین جاد و جِلعاد. اما شائول در جِلجال ماند، و تمامی مردم لرزان از پی او رفتند.

شائول بدون کلام پدر عمل می‌کند

⁸او هفت روز، به مدتی که سموئیل تعیین کرده بود، انتظار کشید؛ اما سموئیل به جِلجال نیامد، و مردم از نزد او پراکنده شدند. ⁹شائول گفت: «قربانی سوختنی و قربانی‌های سلامتی را نزد من بیاورید.» و او قربانی سوختنی را تقدیم کرد.

¹⁰همین که تقدیم قربانی سوختنی را به پایان رساند، سموئیل رسید، و شائول برای دیدار و سلام گفتن به او بیرون رفت. ¹¹سموئیل پرسید: «چه کرده‌ای؟» شائول پاسخ داد: «دیدم که مردم از نزد من پراکنده می‌شوند، و تو در وقت معیّن نیامدی، و فلسطینیان در مِخماس گرد می‌آمدند،

¹²با خود گفتم: ‹فلسطینیان در جِلجال بر من خواهند تاخت، و من رضامندی پدر ما را نجسته‌ام.› پس خویشتن را ناچار دیدم و قربانی سوختنی را تقدیم کردم.»

¹³سموئیل به شائول گفت: «احمقانه عمل کردی. فرمانی را که پدرت به تو داد نگاه نداشتی. اگر آن را نگاه داشته بودی، پدر ما پادشاهی تو را تا به ابد بر اسرائیل استوار می‌ساخت. ¹⁴اما اکنون پادشاهی تو پایدار نخواهد ماند. پدر ما برای خویشتن مردی موافق دل خود جسته و او را پیشوای قوم خویش گمارده است، زیرا تو آنچه را او به تو فرمان داد نگاه نداشتی.»

¹⁵سموئیل جِلجال را ترک کرد و به جِبعه در بنیامین برآمد. شائول مردمی را که با او بودند شمرد—نزدیک به ششصد مرد.

اسرائیل بی‌سلاح می‌ماند

¹⁶شائول و پسرش یوناتان و مردمی که با آنان بودند در جِبَع در بنیامین ماندند؛ و فلسطینیان در مِخماس اردو زدند. ¹⁷غارتگران از اردوگاه فلسطینیان در سه دسته بیرون آمدند. یک دسته به سوی عُفره در سرزمین شوعال روی نهاد؛ ¹⁸دستهٔ دیگر به سوی بیت‌حورون روی نهاد؛ و دستهٔ سوم به سوی مرزی که مشرف بر درّهٔ صِبوعیم و رو به بیابان بود. ¹⁹در تمامی اسرائیل آهنگری یافت نمی‌شد، زیرا فلسطینیان گفته بودند: «مبادا عبرانیان شمشیر یا نیزه بسازند.» ²⁰پس تمامی اسرائیل نزد فلسطینیان فرود می‌آمدند تا خیش‌ها و کلنگ‌ها و تبرها و داس‌های خود را تیز کنند. ²¹دستمزد برای تیز کردن خیش‌ها و کلنگ‌ها و چنگک‌ها حدود یک‌چهارم اوقیه نقره بود، و برای تیز کردن تبرها و برای تیز کردن دوبارهٔ سُک‌ها حدود یک‌هشتم اوقیه. ^c c v21 سُک چوبی بلند با نوکی فلزی و تیز بود که برای راندن گاوان به کار می‌رفت. ²²پس در روز جنگ در دست هیچ‌یک از مردمی که با شائول و یوناتان بودند نه شمشیری یافت شد و نه نیزه‌ای؛ تنها شائول و پسرش یوناتان آنها را داشتند.

²³و دسته‌ای از فلسطینیان به سوی گذرگاه مِخماس بیرون رفتند.