Θρήνος για τους άρχοντες του Ισραήλ
Ένα πένθιμο τραγούδι για τους βασιλιάδες του Ιούδα, ειπωμένο ως μια λέαινα που τα δύο της λιονταράκια παγιδεύονται και κλείνονται σε κλουβί το ένα μετά το άλλο, και ως ένα κλήμα που ξεριζώνεται και καίγεται ώσπου δεν μένει κλαδί αρκετά γερό για σκήπτρο. Στο τέλος δεν δίνεται καμία υπόσχεση. Παραμένει θρήνος.
19 1«Εσύ, ανάλαβε θρήνο για τους άρχοντες του Ισραήλ, 2και πες: Τι ήταν η μητέρα σου; Μια λέαινα. Ανάμεσα στα λιοντάρια πλάγιαζε, ανάμεσα στα νεαρά λιοντάρια ανάθρεψε τα μικρά της. a a v2 Η λέαινα είναι ο βασιλικός οίκος του Ιούδα, και τα μικρά της είναι οι βασιλιάδες του — όλο αυτό το κεφάλαιο είναι ένα πένθιμο τραγούδι που εικονίζει την πτώση των τελευταίων ηγεμόνων του Ιούδα. 3Ανάθρεψε ένα από τα μικρά της, κι έγινε νεαρό λιοντάρι. Έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του· καταβρόχθιζε ανθρώπους. 4Τα έθνη άκουσαν γι’ αυτόν· πιάστηκε στον λάκκο τους, και τον οδήγησαν με αγκίστρια στη γη της Αιγύπτου. 5Όταν είδε ότι περίμενε μάταια, ότι η ελπίδα της χάθηκε, πήρε ένα άλλο από τα μικρά της και το έκανε νεαρό λιοντάρι. 6Τριγύριζε ανάμεσα στα λιοντάρια· έγινε νεαρό λιοντάρι. Έμαθε να κατασπαράζει τη λεία του· καταβρόχθιζε ανθρώπους. 7Γκρέμισε τα οχυρά τους και ρήμαξε τις πόλεις τους. Η γη κι όλοι όσοι κατοικούσαν σ’ αυτήν τρόμαξαν στον ήχο του βρυχηθμού του. 8Τότε τα έθνη ρίχτηκαν πάνω του από όλες τις γύρω επαρχίες· άπλωσαν το δίχτυ τους πάνω του, και πιάστηκε στον λάκκο τους. 9Με αγκίστρια τον έβαλαν σε κλουβί και τον έφεραν στον βασιλιά της Βαβυλώνας. Τον έφεραν στα οχυρά, για να μην ακούγεται πια η φωνή του στα βουνά του Ισραήλ. 10Η μητέρα σου ήταν σαν αμπέλι στον αμπελώνα σου, φυτεμένο κοντά στα νερά, καρπερό και γεμάτο κλήματα από το άφθονο νερό. 11Είχε δυνατά κλαδιά, κατάλληλα για σκήπτρα αρχόντων. Υψωνόταν ψηλά ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά, και ξεχώριζε για το ύψος του μέσα στο πλήθος των κλαδιών του. 12Όμως ξεριζώθηκε με οργή και ρίχτηκε στη γη· ο ανατολικός άνεμος ξέρανε τον καρπό του. Τα δυνατά κλαδιά του ξεγυμνώθηκαν και ξεράθηκαν· η φωτιά τα κατέφαγε. 13Τώρα είναι φυτεμένο στην έρημο, σε γη ξερή και διψασμένη. 14Φωτιά ξέσπασε από τον κορμό του και κατέφαγε τα κλαδιά και τον καρπό του, ώστε δεν έμεινε σ’ αυτό κανένα δυνατό κλαδί, κανένα σκήπτρο για να κυβερνήσει. Αυτός είναι θρήνος, κι έγινε θρήνος». b b v14 Η τελευταία γραμμή σημαίνει ότι αυτό το ποίημα, γραμμένο ως προφητεία, έχει τώρα εκπληρωθεί και τραγουδιέται ως πραγματικό νεκρικό τραγούδι.
