Księga Ezechiela 19

19 ¹„A ty podnieś lament nad książętami Izraela, ²i powiedz: Czym była twoja matka? Lwicą. Wśród lwów legła, wśród młodych lwów wychowała swoje szczenięta. ^a a v2 Lwica to królewski ród Judy, a jej szczenięta to jej królowie — cały ten rozdział jest pieśnią żałobną obrazującą upadek ostatnich władców Judy. ³Wychowała jedno ze swoich szczeniąt, i stał się młodym lwem. Nauczył się rozdzierać swoją zdobycz; pożerał ludzi. ⁴Narody usłyszały o nim; został schwytany w ich dół, i uprowadziły go na hakach do ziemi egipskiej. ⁵Gdy zobaczyła, że czekała na próżno, że jej nadzieja przepadła, wzięła inne ze swoich szczeniąt i uczyniła je młodym lwem. ⁶Krążył wśród lwów; stał się młodym lwem. Nauczył się rozdzierać swoją zdobycz; pożerał ludzi. ⁷Burzył ich warownie i pustoszył ich miasta. Ziemia i wszyscy, którzy w niej mieszkali, przerazili się na dźwięk jego ryku. ⁸Wtedy ruszyły na niego narody ze wszystkich okolicznych krain; rozpostarły nad nim swoją sieć, i został schwytany w ich dół. ⁹Na hakach wsadziły go do klatki i przyprowadziły do króla Babilonu. Zaprowadziły go do warowni, aby już nie rozbrzmiewał jego głos na górach Izraela. ¹⁰Twoja matka była jak winorośl w twojej winnicy, zasadzona nad wodami, owocna i pełna gałęzi dzięki obfitej wodzie. ¹¹Miała mocne gałęzie nadające się na berła władców. Wznosiła się wysoko wśród gęstych konarów i była widoczna dzięki swej wysokości pośród mnóstwa swoich gałęzi. ¹²Lecz wyrwano ją w gniewie i rzucono na ziemię; wschodni wiatr wysuszył jej owoce. Jej mocne gałęzie odarto i uschły; ogień je pochłonął. ¹³Teraz jest zasadzona na pustyni, w ziemi suchej i spragnionej. ¹⁴Ogień wybuchł z jej pnia i pochłonął jej gałęzie i jej owoce, tak że nie pozostała w niej żadna mocna gałąź, żadne berło do panowania. To jest lament, i stał się lamentem.” ^b b v14 Ostatni wiersz oznacza, że ten utwór, napisany jako proroctwo, teraz się spełnił i jest śpiewany jako prawdziwa pieśń żałobna.